tag:blogger.com,1999:blog-45514030211770429402010-06-25T13:18:17.046+08:00စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္မ်ားႏွင့္ အမွတ္တရ စာမ်က္ႏွာ...ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.comBlogger37125tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-17425532379098023552010-05-04T14:12:00.005+08:002010-05-04T14:23:15.891+08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ရန္ကုန္ျပန္မယ္ဆိုၿပီး ရည္ရြယ္ေနတာ ၾကာပါၿပီ...။ ျပန္ရမလို မျပန္ရမလို ခြင့္ကမရနဲ႔ သႀကၤန္ေတာင္ ၿပီးေပ့ါ။ ခြင့္တင္ထားတာလည္း ၾကာၿပီ.. ဒီေန႔မွ ခြင့္ကက်တယ္။ ဒါနဲ႔ ျပန္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ေလ။ ခင္မင္ရတဲ့ ဘေလာ့္ေတြရယ္ စာဖတ္ေနၾက ဘေလာ့္ေလးေတြနဲ႔ ခဏတာေတာ့ ခြဲရဦးမယ္။ စာေတြ ဆက္မေရးျဖစ္ေပမယ့္ </span>အခါအခြင့္သင့္တိုင္း စာဖတ္သူအျဖစ္နဲ႔ စာေတြဆက္ဖတ္ေနမွာပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဘေလာ့္ေလးနဲ႔ ခဏတာ ေ၀းေနရသလို စာေရးတာကိုလည္း ခဏတာ နားဦးမယ္ေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့္ေတြကုိ အလည္မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း စိတ္မဆိုးေၾကးေနာ္...။ ဒ႑ာရီ ခင္မင္ေလးစားရတဲ့ ဘေလာ့္ေပၚက သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြေတြြ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ေနာ္။</span><br /><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္<br />ဒ႑ာရီ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-1742553237909802355?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com31tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-65218339217786353822010-04-19T14:06:00.011+08:002010-04-22T20:41:18.501+08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(102, 51, 51);">သႀကၤန္ရက္အတြင္း ရံုးတက္ေနရတာေၾကာင့္ သႀကၤန္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ခဏေမ့ထားၿပီး ေနခဲ့ရတယ္။ အိမ္မွာအတူေနတဲ့ ညီမေလး တစ္ေယာက္က သႀကၤန္အၾကပ္ေန႔ ညေန သူတို႔ Nursing Home ကိုလိုက္ခဲ့ပါလားတဲ့။ အိမ္မွာေနတဲ့သူေတြ အားလံုးကို သူက လုိက္ခဲ့ဖို႔ ေခၚတယ္။ သႀကၤန္ရက္အတြင္း သီးသန္႔ ကုသိုလ္မယူႏိုင္တာရယ္ အခုလို သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို ျပဳစုေနတဲ့ ေနရာေလးကို သြားၿပီး ေလ့လာရင္း ကုသိုလ္ ယူခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ လိုက္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ ရံုးကေန ညေနေစာျပန္ၿပီး က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း (၅) ေယာက္ Nursing Home ကိုလိုက္သြားခဲ့ၾကတယ္ေလ။<br /><br />အဲဒီညီမေလး အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာက အသက္ႀကီးတဲ့ အဘြားေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တဲ့ သတ္သတ္လြတ္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းေပ့ါ။ အမ်ိဳးသမီး သီးသန္႔ ထားတဲ့ Nursing Home ေနရာေလးပါ။ လူနာ (၇၂) ေယာက္ရွိၿပီး စုစုေပါင္း ျမန္မာ၀န္ထမ္း (၅) ေယာက္အပါအ၀င္ နပ္(စ) (၁၁) ေယာက္ရွိပါတယ္။ Health Assistant (၁၅) ေယာက္ရွိၿပီး လူနာအဘြားေတြကို ေန႔စဥ္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ေနရာေလးပါ။ ဗုဒၶဘာသာ တရုပ္သီလရွင္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အားလံုးက သေဘာေကာင္းၾကၿပီး က်မတို႔ အဖြဲ႔ကိုလည္း ၀မ္းသာအားရ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳဆိုၾကတယ္ေလ။<br /><br />ညေနဘက္ စေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေအာက္ဆံုးထပ္က လူနာေတြ အခန္းကို အရင္၀င္ၾကည့္ၾကတယ္။ သူတို႔ ေဆးပညာ အေခၚကေတာ့ Categories (4) အဆင့္ရွိတဲ့ လူနာေတြေပ့ါ။ အသက္ (၈၀) ေက်ာ္ကေန (၁၀၀) ပတ္၀န္းက်င္ေတြအထိ ရွိၾကပါတယ္။ ခံစားမႈမရွိေတာ့ပဲ Rice Tube နဲ႔ အသက္ဆက္ရွင္ေနၾကရတဲ့ သူေတြပါ။ ၾကည့္ရင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါတယ္။ အေပၚထပ္မွာရွိတဲ့ လူနာေတြကေတာ့ အသက္ႀကီးေပမယ့္ အိပ္ရာထဲလဲေနတဲ့ အဆင့္ မရွိၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အားလံုး wheel chair နဲ႔ပဲ သြားလာၾကရပါတယ္။ မေတာ္တဆ ေခ်ာ္လဲရင္ ဒီအရြယ္ေတြဟာ အရိုးေတြ ျပန္ဆက္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့လို႔ပါ။<br /><br />အဲဒီမွာ ရွိၾကတဲ့ အဘြားေတြ အားလံုးဟာ မိသားစုေတြက အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ၾကပဲ ဒီေနရာေလးကို လာေရာက္ ပို႔ထားၾကတာေလ။ အသက္အရြယ္ႀကီးတာရယ္ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ လိုအပ္တာရယ္ေၾကာင့္ ေရာက္လာၾကတဲ့ သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း မိသားစုေတြက တလတခါ လာၾကည့္ၾကၿပီး တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း လာထားၿပီး ကတည္းက မလာၾကေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။ လစဥ္ကုန္က်စရိပ္ကို မိသားစုေတြက ေထာက္ပံ့ေပးၾကပါတယ္။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္ေတြကလည္း လာေရာက္လွဴဒါန္းတာမ်ိဳးေတြ ရွိပါတယ္။<br /><br />မိသားစုရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာရိပ္နဲ႔ ကင္းေ၀းၿပီး တြယ္ရာမဲ့ေနတဲ့ အဘြားေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ျမင္ၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ နပ္(စ)ေတြကလည္း စိတ္ရွည္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် လုပ္ေပးၾကတယ္။ ညေန ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ထမင္းေကၽြးေတာ့ တခိိ်ဳ႕က မစားခ်င္ၾကဘူး။ သတ္သတ္လြတ္ဆိုေတာ့ တခါတေလ သူတို႔လည္း ၿငီးေငြ႔မွာေပ့ါေလ။ ေခ်ာ့ၿပီး အဟာရျဖစ္ေအာင္ ထမင္းေကၽြးၾကရတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြလည္း နပ္(စ)ေတြကို ျပန္ေအာ္ၾကတာ ၾကားရတယ္။ စိတ္အလို မက်တာေတြ မ်ားေတာ့လည္း သူတို႔ေျပာလို႔ရတဲ့သူကုိ ေျပာတဲ့ သေဘာေပါ့။ နပ္(စ)ေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႕ေနၾက ျဖစ္လို႔ မထူးဆနး္ေတာ့ဘူးေလ။ တခါတေလေတာ့ သူတို႔လည္း စိတ္ေမာရတာေပ့ါေလ။<br /><br />ထမင္းစားၿပီးေတာ့ သူတို႔သြားခ်င္တဲ့ ေနရာေတြကို wheel chair နဲ႔လိုက္ပို႔ျပန္ေတာ့လည္း ရွိသမွ် သူတို႔ ပိုင္ဆိုင္သမွ် ပစၥည္းအားလံုးကို wheel chair မွာခ်ိတ္ခိုင္းတယ္။ ဒီတခါေတာ့ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၿပံဳးမိပါတယ္။ ကၽြတ္ကၽြတ္အိပ္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ အိပ္ကအစ ပါတယ္။ ဖိနပ္ဆုိလည္း ရွိသမွ် အားလံုးခ်ိတ္ရတယ္။ ဗူးေတြ ခြက္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ အိပ္ေတြေရာ စံုပလံုစိလို႔ပါပဲ။ ဒီေတာ့ wheel chair လည္းတြန္းေရာ က်မ မတြန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘာေလးသလဲ မေမးနဲ႔ ရွိသမွ် စည္းစိမ္ေတြ တင္ထားတာေလ။ း)<br /><br />တခါတေလ သြားကူၾကတဲ့ က်မတို႔က သူတို႔ ခိုင္းသမွ် စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ လုပ္ေပးေတာ့ သူတို႔လည္း ေပ်ာ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕အဘြားေတြက သီခ်င္းေတာင္ ဆိုျပၾကတယ္။ ေဟာ္ကန္း (Hokkien) ဘာသာနဲ႔ ဆိုျပေတာ့ ရီသာေနရတယ္ တလံုးမွ နားမလည္ၾကဘူး။ း) ည (၈) နာရီေလာက္မွာ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ အခန္းေတြကို ျပန္ပို႔ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ အားလံုးက ေနာက္တခါလည္း လာခဲ့ဖို႔ ေခၚၾကပါတယ္။<br /><br />သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီး က်မတို႔တိုင္းျပည္က မိဘေတြ၊ အဖိုးအဘြားေတြနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး သတိရသြားမိတယ္။ က်မတို႔ တုိင္းျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ အသက္ႀကီးလာရင္ ဘုရားတရားေလးနဲ႔ ေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ၾကရတယ္။ သားသမီး၊ ေျမး၊ ျမစ္ေတြနဲ႔ မိသားစုရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာကို အျပည့္အ၀ ခံစားၾကရတယ္။ ဆင္းရဲ၊ ခ်မ္းသာမေရြး မိသားစုနဲ႔အတူ ေနထိုင္ႏိုင္ၾကတယ္ေလ။ ကုသိုလ္ကံျခင္း မတူၾကတာေပ့ါေနာ္။<br /><br />ဒီမွာေတာ့ အသက္ႀကီးလို႔ မိသားစုက မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ေတာ့ရင္ Nursing Home ေတြကို ပို႔လိုက္ၾကတာ မ်ားတယ္။ ကုန္က်စရိပ္ကို ေပးၿပီး အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ပို႔လိုက္ၾကတာေပ့ါ။ အမွန္ေတာ့ အသက္ႀကီးသူေတြအတြက္ ေငြေၾကးဥစၥာထက္ မိသားစုရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာကို လုိအပ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔မိသားစုက လာေတြ႔မယ့္ ေန႔ေတြကို အျမဲတမ္း ေမွ်ာ္ေနေလ့ ရွိၾကတယ္။ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီး ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာေတြ အျမဲတမ္း ခံစားႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးေနမိပါတယ္။<br /><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္<br />ဒ႑ာရီ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-6521833921778635382?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com23tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-90768174528584409102010-04-12T00:22:00.002+08:002010-04-12T01:15:37.195+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေႏြဦးရဲ႕ ေလရူးနဲ႔အတူ ရြက္၀ါေႂကြက် ပုရစ္ဖူးစစနဲ႔ ရြက္သစ္ေလးေတြလည္း ေ၀ခ်ိန္..။ ေလတိုးသံ သဲ့သဲ့နဲ႔အတူ ေႏြဦးေလေျပ တခ်က္အေ၀့ မ်က္ႏွာေပၚ ဝဲက်လာတဲ့ ဆံႏြယ္ေတြကို ညင္သာစြာသိမ္းရင္း ပူလိုက္တာ ေႏြရယ္လို႔... ရင္ထဲကေနပဲ ညည္းတြား လိုက္မိပါေတာ့တယ္...။ ဒီလိုေႏြနဲ႔ သႀကၤန္ရာသီေတြ ေရာက္ရင္ သူမရင္ထဲက ေ၀ဒနာေတြက ေႏြရာသီထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပူေလာင္ခဲ့ရတာ ႏွစ္ေတြလည္း ၾကာခဲ့ၿပီေပါ့..။ ေႏြညရဲ႕ မပီျပင္တဲ့လေရာင္ ၀ိုးတ၀ါး ေအာက္မွာ အိမ္ေရွ႕ျခံေထာင့္က ပိေတာက္ပင္ႀကီးကလည္း ပိေတာက္ဖူးေ၀လို႔။ ရြက္၀ါေတြခင္းထားတဲ့ အိမ္အ၀င္ လမ္းေလးကလည္း လြမ္းေမာဖြယ္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေလးလို...။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />သႀကၤန္ကာလမွာ လိွဳင္လွိဳင္ပြင့္တဲ့ ပန္းပိေတာက္ေတြက လတန္ခူးရဲ႕ သက္ေသေတြေပ့ါ..။ ပန္းဆိုရင္ မပန္တတ္တဲ့ သူမအတြက္ ရနံ႔ေမြးေမြးနဲ႔ ေရႊ၀ါေရာင္ ပိေတာက္ခက္ေတြကိုေတာ့ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ရွိခဲ့ဘူးတယ္ေလ။ မနက္ျဖန္ဆို သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ ေရာက္လို႔လာျပန္ၿပီ...။ စားပြဲေပၚက ယြန္းဘူးေလးကို ညင္သာစြာ ဖြင့္ရင္း ရနံ႔မျပယ္ေသးတဲ့ ပိေတာက္ပန္းေျခာက္ေလးကို လြမ္းေဆြးစြာၾကည့္ေနမိတယ္...။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">မ်က္ဝန္းတြင္းမွ စိမ္႔ထြက္လာတဲ႔ မ်က္ရည္ၾကည္ေတြက အတိတ္ပံုရိပ္ေတြနဲ႔အတူ ပါးျပင္ေပၚ ခပ္ေႏြးေႏြး စီးဆင္းလို႔လာတယ္...။</span><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">**** (၁)****<br /><br /></span></div><span style="color: rgb(102, 51, 51);">သႀကၤန္အက်ေန႔ မနက္ေစာေစာ အိမ္ကိုေရာက္လာတဲ့ သူ႔ကို သူမ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ေယာပုဆိုး အျပာေလးနဲ႔ တြဲဖက္ၿပီး ရွပ္အက်ႌအျဖဴ ေကာ္လံလည္ကတံုး လက္ရွည္ေလးနဲ႔ သူက အရင္ေန႔ေတြကထက္ ပိုၿပီး သပ္ရပ္ေနသလိုပဲ။ သူမမ်က္စိထဲမွာေတာ့ သူက အျမဲတမ္း ခန္႔ညားေနစျမဲပါ။</span><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />သူမလည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားဖို႔ ေယာဂီ၀တ္စံုေလးကိုပဲ ေရြးခ်ယ္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာေပၚကို ရွင္မေတာင္ သနပ္ခါး ပါးပါးေလးန႔ဲအတူ ပါးကြက္ေလးကြက္လိုက္တယ္။ ခါးလည္ေလာက္ရွိတဲ့ ဆံႏြယ္ေတြကို ၾကက္ဆံၿမီးေလး (၂) ေခ်ာင္းခြဲက်စ္ၿပီး ဘယ္ညာ ႏွစ္ဘက္ခ်ကာ ရိုးရွင္းတဲ့ သူမရဲ႕အသြင္။ ယဥ္ယဥ္ေလးနဲ႔ ေအးခ်မ္းတဲ့ သူမအလွကို ဒီတခါေတာ႔ သူေငးၾကည့္ေနေတာ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္ေလ...။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />အိမ္ကေန စထြက္ေတာ့ သူေမာင္းတဲ့ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ကားရဲ႕ေရွ႕ခန္းမွာ</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> ဖြားဖြားက ထိုင္ၿပီး သူမနဲ႔ ေမေမကေတာ့ ေနာက္ခန္းမွာ ထိုင္လို႔ေပ့ါ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အသြား လမ္းမွာ မ်ားျပားလိုက္တဲ့ ကားေတြ... မနက္ ၉ နာရီေက်ာ္ပဲ ရွိေသးတယ္ မူးတဲ့သူေတြက မူးေနၾကၿပီ။ ကားေတြကလည္း ေမာင္းခ်င္သလိုေမာင္း၊ ကားေပၚက လူေတြကလည္း ေအာ္တဲ့သူကေအာ္၊ ကတဲ့သူက ကနဲ႔.... ေပ်ာ္ေနလိုက္ၾကတာ သႀကၤန္ဆိုတာထက္မ်ား ပိုေနၾကသလား မသိ။ ဖြားဖြားကလည္း တတြတ္တြတ္နဲ႔ သတိထားေမာင္းဖို႔ ေျပာေနသလို၊ သူကလည္း စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေျဖးေျဖးပဲ ေမာင္းလာတယ္..။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ျမန္ျမန္ေရာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္း ေနမိေတာ့တယ္။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ေရာက္ေတာ့ သူက ေက်ာင္းသားေလးေတြနဲ႔အတူ ဓမၼာရံုနဲ႔ ေက်ာင္းပတ္လည္ တံျမက္စည္း လွည္း၊ သန္႔ရွင္းေရးသြားလုပ္ေနတယ္။ သူမကေတာ့ ဆြမ္းစားေဆာင္မွာ သံဃၤာေတာ္နဲ႔ ဥပုဒ္သည္ ေယာဂီေတြအတြက္ ေန႔ဆြမ္းျပင္ဖို႔ ကူလုပ္ေနတယ္ေလ။ သံဃၤာေတာ္နဲ႔ ဥပုဒ္သည္ ေယာဂီေတြကို ေန႔ဆြမ္းကပ္ၾကတယ္။ အားလံုး ဆြမ္းစားအၿပီး ပန္းကန္ေတြ ေဆးၾက၊ ေဆးၿပီးသား ပန္းကန္ေတြကို အ၀တ္နဲ႔ အေျခာက္ျပန္သုပ္ၾကနဲ႔ တက္ညီလက္ညီ ကုသိုလ္ယူၾကပါတယ္..။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ေန႔လည္ဘက္ ခဏနားၿပီး သန္႔ရွင္းေရး ဆက္လုပ္ၾကျပန္ေရာေလ။ ေက်ာင္းထဲမွာ ရွိသမွ် ကုဋီေတြကို ေဆးေၾကာၿပီး ကုသိုလ္ယူၾကျပန္ပါတယ္။ ေ၀ယာ၀စၥ အဖြဲ႔၀င္ေတြထဲမွာ လူႀကီး၊ လူငယ္၊ လူလတ္ပိုင္းေတြ အားလံုးပါ၀င္ၾကတယ္။ သႀကၤန္ရက္မွာ အေပ်ာ္အပါးထက္ ကုသိုလ္တရား ပြားမ်ားၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ မ်ားစြားကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ရတယ္။ တေန႔တာလံုး လုပ္အားေပးၾကရေပမယ့္ ကုသိုလ္အေရးမို႔ ေမာပန္းတယ္လို႔ မထင္မိဘူးေပ့ါ။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ညေနဘက္ မျပန္ခင္ ဆရာေတာ္ကို အတူတူ သြားကန္ေတာ့ၿပီး ဘုရားပန္းေတြ ေရလဲေပးၾကတယ္။ ေရကန္နားက ပိေတာက္ပင္ႀကီးမွာလည္း ပိေတာက္ပန္းေတြ လွိဳင္လွဳိင္ပြင့္လို႔ေပ့ါ။ မထင္မွတ္ပဲ သူေပးလာတဲ့ ေရႊ၀ါေရာင္ ပိေတာက္ခက္ေလးကလည္း ေမႊးရနံ႔ေတြ သင္းပ်ံ႕ေနပါတယ္..။ ကန္ထဲက ေရကိုယူၿပီး သူမ မ်က္ႏွာေရွ႕ေလးကို လွမ္းပက္လု႔ိ သႀကၤန္က်လိုက္တယ္ေလ။ သူမလည္း ဖလားထဲက ေရနည္းနည္းနဲ႔ သူ႔ေနာက္ေက်ာကို လွမ္းပက္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိပါတယ္။ တေန႔တာလံုး သူနဲ႔အတူ ေအးခ်မ္းစြာ ကုသိုလ္ယူရင္း သႀကၤန္ရက္ေတြကို ၿပီးဆံုးေစခဲ႔တာ ၾကည္ႏူးစရာပါပဲ..။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br /></span> <div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">**** (၂)****</span><br /><br /></div> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">သႀကၤန္ေနာက္ဆုံးေန႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကအျပန္ လမ္းတေလွ်ာက္ သူက ကားကို ခပ္ျဖည္းျဖည္း ေမာင္းရင္း ႏွစ္သစ္ကူး အတာသႀကၤန္ရဲ႕ အတက္ခ်ိန္ကို ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးေန႔ ဆုိေတာ့ အရင္ေန႔ေတြကထက္ ကားေတြပိုမ်ားလာသလို ေမာင္းေတာ့လည္း ပြတ္ကာသီကာနဲ႔ အသည္းယားစရာ။ စည္းနဲ႔ကမ္းနဲ႔ ေမာင္းတဲ့ ကားေတြ မရွိသေဘာက္ ဗရမ္းဗတာ ေမာင္းခ်င္သလို ေမာင္းေနၾကတာလည္း ျမင္ခဲ့ရေသးတယ္ေလ။<br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေန၀င္ရီတေယာ ေမွာင္စပ်ိဳးခ်ိန္အထိ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အခ်ိဳ႕မ႑ပ္ေတြဆို ေရပက္လို႔ ေကာင္းေနၾကတုန္း။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> အမူးလြန္ၿပီး လမ္းေဘးမွာ ေသာင္းက်န္းေနလိုက္ၾကတာ ျမင္မေကာင္း ရႈမေကာင္း..</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> မူးတဲ့သူကမူး၊ အိပ္တဲ့သူကအိပ္၊ ကတဲ့သူက ကနဲ႔ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ပါပဲ။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">မ်က္စိထဲမွာ သႀကၤန္ဆိုတာကို ေအးခ်မ္းၿပီး ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတယ္လို႔ မျမင္မိေတာ့တာ အမွန္ပါ။ တေန႔လံုး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ယူခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေတြနဲ႔ ရခဲ့တဲ့ ၿငိမ္းေအးမႈေတြကို သူတို႔ကို ေပးခ်င္လိုက္တာလု႔ိ စိတ္ထဲမွာ ေတြးေနမိေတာ့တယ္။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">မူးရူးေနသူေတြကိုၾကည့္ၿပီး သူနဲ႔ ႏိုင္းယွဥ္မိသြားတယ္။ သူကေတာ့ ေပ်ာ္ပါးခ်င္စိတ္မရွိပဲ ပကတိရိုးစင္း သိမ္ေမြ႕ေနတာက ဂုဏ္ယူေလးစားစရာပါ။<br /></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ ဖြားဖြားနဲ႔ ေမေမ့ကို သူ ႏႈတ္ဆက္အၿပီး မနက္ျဖန္မနက္ ေစာေစာ ဘုရားသြားဖို႔အတြက္ သူမကို ေျပာခဲ့ေသးတယ္။ ႏွစ္ဆန္းတရက္ ဘုရားဖူးခ်င္တဲ့ သူမရဲ႕ ဆႏၵကိုသူ ႀကိဳမ်ား သိေနလား မသိပါဘူး။</span><br /></div></div> <div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေခါင္းေလးညိတ္ၿပီး ျပန္ေျဖလိုက္ေတာ့ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">“</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ငယ္ တာ့တာေနာ္</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">”</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> ဆိုတဲ့ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အၿပံဳးေလးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္သြားခဲ့တယ္</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">..။ ဒီစကားလံုးေလးနဲ႔ အၿပံဳးေလးက သူမအတြက္ တစ္သက္လံုး လြမ္းစရာျဖစ္ေနေတာ႔မွာ သူမ ႀကိဳမသိခဲ့ဘူး။</span><br /></div> <div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />**** (၃) ****</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br /></span> <div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာ သူမနဲ႔သူ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဘုရားကို မသြားျဖစ္ခဲ႔သလို ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္လည္ဆံုဆည္းခြင့္ မရွိေတာ့တာ ယေန႔ထိတိုင္ေပ့ါ။ သႀကၤန္ရက္ ျပဳခဲ့သမွ် ကုသိုလ္ေတြ အားလံုးဟာ သူ႔ဘ၀အတြက္ ေနာက္ဆံုး ကုသိုလ္ေတြမ်ားလား။ <span style="color: rgb(102, 51, 51);">ျဖစ္ခဲ့သမွ် အရာေတြအားလံုးဟာ အိပ္မက္ေတြသာ ျဖစ္လုိက္ပါေတာ့။ </span>အျမဲတမ္း ေအးေဆး တည္ၿငိမ္ၿပီး ျမန္မာဆန္တဲ့ သူ႔အတြက္ ကံၾကမၼာက ရက္စက္လိုက္တာေနာ္။ ပါးျပင္ေပၚကို စီးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔အတူ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို တင္းတင္းေစ့ထားပါလွ်က္ သူမရႈိက္သံေလးက တုန္ရီလို႔ ထြက္က်လာခဲ့တယ္။ “မနက္ျဖန္ ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔ ဘုရားသြားရေအာင္” ဆုိတဲ့ သူ႔ရဲ႕ စကားသံက သူမနားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္လို႔ ေနပါၿပီ။ </span><br /></div> </div><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေႏြညေတြနဲ႔ သႀကၤန္ကာလ ေရာက္ရင္ သူမရဲ႕ အေတြးေတြ အတိတ္က အရိပ္ဆီကို ျမင္ေယာင္ေနမိဆဲ...။ ပါးျပင္ထက္က ပူေႏြးေနတဲ့ မ်က္ရည္စက္ေလးေပၚကို ရုတ္တရက္ ေအးစက္စက္ အထိအေတြ႔ ေလးေၾကာင့္ သူမ အသိ၀င္လာၿပီး ျပဳတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကို ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ေအာ္.... သႀကၤန္မိုး ဖြဲဖြဲေလးေတြက မ်က္ႏွာေပၚကို ခုန္ေပါက္ ေရာက္လာၾကတာကိုး...။ အိမ္ေရွ႕က ပိေတာက္ပင္ႀကီး မွာလည္း ပိေတာက္ဖူးေတြက သႀကၤန္မိုး ဖြဲဖြဲေလးေတြေၾကာင့္ ပြင့္စျပဳေနၿပီ။ ပိေတာက္ပြင့္သစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေမြးပ်ံ႕လွပေနပါေစ ယြန္းဘူးေလးထဲက ရနံ႔မျပယ္ေသးေသာ ပိေတာက္ေျခာက္ေလးကိုသာ ျမတ္ႏိုးစြာ သိမ္းဆည္းရင္း..။</span>္<br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ဒီ၀ထၳဳတိုေလးက (၁၉၉၂) ခုႏွစ္ သႀကၤန္အတက္ေန႔မွာ ယာဥ္တိုက္မႈေၾကာင့္ ေႂကြလႊင့္ခဲ႔ရတဲ႔ လူငယ္တစ္ဦးရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ခံစားတင္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္....။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold; font-style: italic;">ႏွစ္သစ္အတာသႀကၤန္မွာ ေဘးဘရာေတြ ကင္းစင္ကြာလို႔ ေအးခ်မ္းၾကပါေစ........။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-9076817452858440910?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com24tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-72782235971486123982010-03-29T22:54:00.014+08:002010-03-30T11:59:15.650+08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(102, 51, 51);">ဒီေန႔ ရံုးေရာက္ေရာက္ခ်င္း Project တခုအတြက္ ၀န္ထမ္းအသစ္ေတြ ေခၚမယ္ဆိုတဲ႔ သတင္းၾကားရတယ္။ ဘာ post ေတြမ်ား ေခၚမွာလဲလို႔ အလုပ္ေၾကာ္ျငာကို အေျပးအလြား ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ လိုခ်င္တာက Project Leader နဲ႔ T&amp;C Manager ။ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳက Testing and Commission နဲ႔ Building and Construction အပိုင္းကို အနည္းဆံုး (၆) ႏွစ္နဲ႔အထက္ ရွိရမယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပညာအရည္အခ်င္းက Masters Degree/ University/ Diploma or Professional Experience ျဖစ္ရမယ္။ လစာက အနည္းဆံုး (S$5000-6500) ၾကားေပးမွာတဲ့။<br /><br />ဖတ္ရင္းနဲ႔ ကိုယ္႔မိတ္ေဆြေတြကို သတိရသြားမိတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အသိေတြထဲက အလုပ္ရွာေနတဲ့ သူေတြလည္း႐ွိေတာ႔ ရေစခ်င္လြန္းလို႔ ဖုန္းေလးကိုေတာင္ အဆင္သင့္ ျပင္ထားလိုက္တယ္။ ရာထူးနဲ႔ ပညာအရည္အခ်င္း၊ လုပ္ငန္း အေတြ႕အႀကံဳအရ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြထဲမွာ တကယ္အရည္အခ်င္း ရွိတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာ္ျငာကို ဆက္ဖတ္ရင္း ေအာက္ဆံုးနားကတစ္ခ်က္တည္းနဲ႔တင္ ေျပာခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ပါးစပ္ ပိတ္သြားတယ္။ အဲဒီတစ္ခ်က္က Singaporean ျဖစ္ရမယ္တဲ့ေလ.....။ ေအာ္.. Singaporean မွ ခန္႔မွာကိုး..။<br /><br />ေန႔လည္း (၂) နာရီထိုးမွာ Resume အေစာင္ (၂၀) ေက်ာ္ေလာက္ လက္ခံရတယ္။ ကိုယ္က လာသမွ် Resume လက္ခံၿပီး ကုမၸဏီသူေဌးဆီ ပို႔ေပးေနရတယ္။ သူေဌးက စေကာ့တလန္ ႏိုင္ငံသား၊ ပညာတတ္။ သူ႔လုပ္ငန္းသစ္အတြက္ တကယ္အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ပညာတတ္ေတြကိုသာ လိုခ်င္ပံုေပၚတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ဝန္ထမ္းသစ္ တိုးေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ သူတို႔ Resume ေတြကို စပ္စုၾကည့္ေနမိတယ္။ ေျပာလို႔ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး တကယ္ေနာ္... အဲဒီ စလံုးအေယာက္ (၂၀) ထဲမွာ တေယာက္မွ Graduate မပါဘူး။ လာသမွ် Resume ေတြအားလံုးက Diploma ပဲ ရွိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရြးခ်ယ္စရာလည္း မရွိေတာ့ ဒီထဲကပဲ ေရြးမွာပဲ... ဒါေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။ ရေစခ်င္လိုက္တာေနာ္.....ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ...။ သူေဌးလည္း ေလွ်ာက္လႊာေတြကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ေတာ့ ေလသြားပံုရတယ္။ ေနာက္တထစ္ ေလွ်ာ့လိုက္တယ္... University/ Diploma ရွိရင္ ရၿပီတဲ့ေလ..။<br /><br />ေနာက္ဆံုး လိုတဲ့အရည္အခ်င္းမရေတာ႔ ႐ွိသေလာက္ အရည္အခ်င္းကိုသာ ယူရေတာ့မွာေပ့ါ။ သူက စလံုးမွ လိုခ်င္တာကိုး...။ ထင္ပါတယ္ ... အင္တာဗ်ဴး ေရာက္ရင္လည္း ဘာေတြမ်ား ထပ္ၿပီး ေလွ်ာ့ရအံုးမလဲ မသိ..။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳကေတာ့ တကယ္ရွိမွ ျဖစ္မွာဆိုေတာ့ မေလွ်ာ့ေလာက္ေတာ့ဘူးလို႔ ထင္တာပဲ...။ စိတ္ထဲကေတာ့ ႀကိတ္ၿပီး <span>လိုတာမရေတာ့လည္း ရတာယူေပ့ါ ေဘာ့(စ္)ရယ္</span>လို႔ ေျပာေနမိတယ္..။<br /><br />ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္ေတြ၊ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳ ရင့္က်က္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး။ တကယ္ေတာ္တဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာေတြ တကယ္ကို အမ်ားႀကီး။ အဲဒီလူေတြထဲက စလံုးမွာ SPass လစာ (S$1800) နဲ႔ လုပ္ေနရတဲ့သူေတြ တပံုႀကီး။ လစာနည္းသလို အလုပ္ရွာရတာလည္း ခက္လိုက္တာ။ စည္းေတြ ေဘာင္ေတြကလည္း မ်ားမွမ်ား။ တခ်ိဳ႕လည္း လစာေကာင္းၾကပါတယ္။ ခပ္ရွားရွားေပါ႔။ အခုေတာ့ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဘြဲ႔ရလည္း မဟုတ္၊ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳလည္း ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရွိ။ Diploma တစ္ခုေလာက္နဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာဆိုတဲ့ ရာထူးယူထားသူက တစ္လကို လစာ (S$5000) ရအံုးမယ္။ ေတြးၿပီး ရင္နာလိုက္တာ..။<br /><br />ဒီေန႔ တေန႔လံုး ရံုးမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ စိတ္ကို မၾကည္ေတာ့တာ။ သူေဌးကိုပဲ စိတ္တိုသလိုလို... စလံုးေတြကိုပဲ မနာလို ျဖစ္ေနသလိုလို... ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသံုးမက်တဲ့ ေခတ္စနစ္ႀကီးကိုပဲ ေဒါသေတြ ပံုခ်ရင္း စာပြဲေပၚက အလုပ္ေၾကာ္ျငာစာ႐ြက္ တစ္႐ြက္ကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ ဆြဲယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ Singaporean Only ဆိုတာကို ေဘာပင္နဲ႔ ျခစ္ၿပီး <span style="font-weight: bold;">Myanmar Only</span> လို႔ ျပင္ေရးလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ စာ႐ြက္ကို မေက်မနပ္ လံုးေျခရင္း....။<br /></div><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-7278223597148612398?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com34tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-44774870645554718532010-03-22T19:31:00.010+08:002010-03-23T18:50:17.990+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒီေန႔ညေနလည္း ထေနာင္းတစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္ ေနာက္က်ျပန္ၿပီ။ အလုပ္ကအျပန္ မိုးကလည္းရြာ၊ ဘတ္(စ)ကားကလည္း ဘယ္လိုမွ တက္လို႔မရဘူး။ ကားေတြကလည္းၾကပ္ လူေတြကလည္းမ်ားနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လာတဲ့ကားကို တြယ္တက္ၿပီးေတာ့ လိုက္ခဲ့ရတယ္။ တေန႔တေန႔ အလုပ္သြားရတဲ့ ေနရာနဲ႔ ထေနာင္းအိမ္က အေ၀းၾကီး။ ဘတ္(စ)ကား မွတ္တိုင္က လမ္းခုလပ္ဆိုေတာ့ ထေနာင္းတို႔ မွတ္တိုင္ေရာက္ရင္ ကားေတြက ၾကပ္ၿပီး တက္မရေတာ့ဘူး။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ ထေနာင္းရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္က ဘတ္(စ)ကား အေျခအေနေပၚ မူတည္ေနရတာကိုး။ ထေနာင္း အိမ္ျပန္ေနာက္က်ရင္ စိတ္ပူေနရသူက ေမေမပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ထေနာင္း အလုပ္က စတိုးဆိုင္ တခုက စာရင္းကိုင္ပါ။ ဒီေန႔မနက္ေတာ့ ေစာေစာထ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ထမင္းဘူးထည့္၊ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ၿပီးေတာ့ အလုပ္က ဆိုင္ရွင္ လာစစ္မယ္ဆိုတာနဲ႔ အရင္ေန႔ကထက္ နဲနဲသပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး ျပင္ဆင္ျပီး ေစာေစာထြက္လာခဲ့တယ္။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒီၾကားထဲ မိုးကရုတ္တရက္ ရြာခ်လိုက္တယ္။ အိတ္ထဲက ထီးကို ကမန္းကတန္း ထုပ္ရင္း ဖြင့္ေစာင္းလုိက္ၿပီး </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ကားမွတ္တိုင္ကို ခတ္သြက္သြက္ေလး ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ မိုးကလည္း တိတ္ဖို႔မဆိုနဲ႔ ပိုလို႔ေတာင္ သည္းလာလိုက္ေသး၊ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဆလြန္း</span><span style="color: rgb(153, 102, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ကားတစ္စီး လမ္းေပၚတင္ေနတဲ့ ေရအိုင္ကို အရွိန္နဲ႔ ျဖတ္ေမာင္းလိုက္တာေၾကာင့္ ရႊႊံ႕ေရေတြဟာ </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 51);">(((ဗြမ္း )))</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> ခနဲ ထေနာင္း တကိုယ္လံုးကို စင္ပါေရာ။ လန္႔ျဖန္႔ၿပီး ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ေရွ႕နားက စတိုးဆုိင္ေရွ႕မွာ ကားက ထိုးရပ္လိုက္တယ္ ..... ထေနာင္း ေဒါသနဲ႔ ရွက္စိတ္ေတြက ထူပူၿပီး တက္လာတယ္။ မ်က္လံုးထဲမွာလည္း ဘာမွ မျမင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီကားအနား အေရာက္ ကားတံခါးပြင့္လာၿပီး အသက္ (၅၀) ေက်ာ္အရြယ္ အန္တီၾကီး တေယာက္ ဆင္းလာတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။ ၀တ္ထားတာလည္း ေခတ္နဲ႔အညီ ဆိုတာထက္ကို ပိုၿပီးေခတ္ဆန္ေနတယ္။ ထေနာင္းကို တခ်က္ၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲသြားတယ္။ ထေနာင္းရဲ႕ ေဒါသ အထြဋ္အထိပ္ ေရာက္သြားတယ္။</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အန္တီ </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေအာ္ ...... ဘာလဲ</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">" </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ထူးလိုက္တဲ့ ေလသံနဲ႔ မ်က္ႏွာထားက တေလာကလံုး သူေကၽြးထားရတဲ့ မ်က္ႏွာထား။ ထေနာင္းလည္း သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အန္တီ လုပ္တာ က်မကို<span style="color: rgb(51, 51, 255);"> </span></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဗြက္</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေတြအားလံုး စိုကုန္ၿပီ ... </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေအာ္ ... ဒို႔က ကားေမာင္းလာတာေလ၊ ေအာက္က ဗြက္အိုင္ကို မျမင္ဘူး ... မင္းျမင္ရင္ မင္းေနာက္ဆုပ္ ေရွာင္လုိက္ပါလား ...</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဟင္ ...... အန္တီ့ စကားက တာ၀န္မဲ့လွခ်ည္လား ... </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဒီမွာ .... ဒို႔က တမင္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး ... ဘာလဲ ... မင္းစိုသြားတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ အတြက္ ျပန္ေလွ်ာ္ေပးရမလား ..</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အန္တီ ..... အဲလို မေျပာပါနဲ႔။ အခု က်မက အလုပ္သြားရမွာ၊ အန္တီေၾကာင့္ က်မအ၀တ္အစားေတြ ညစ္ပတ္ကုန္တာကို ေျပာျပတာ "</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);"> "အိုေကေလ ... ဒါဆိုလည္း .... </span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေရာ႔ ..... ဒီမွာ .... ဘယ္ေလာက္မွန္းေတာ့ မသိဘူး .. မင္းဟာမင္း ရည္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ... မင္းကိုယ္ေပၚက အ၀တ္အစားထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ ႏွစ္စံုေလာက္ ရႏိုင္ပါတယ္ ... </span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ထေနာင္း အံ့ၾသမွင္သက္မိၿပီး ဘာမွကို ျပန္ေျပာခ်ိန္ မရလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက ကားေပၚကို ျပန္တက္သြားၿပီး ေစာင့္ၿပီး ေမာင္းထြက္သြားပါတယ္။ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ၁၀၀၀ တန္အုပ္ကို သားေရးကြင္းနဲ႔ စည္းထားတဲ့ အစည္းတစည္း။ ထေနာင္းရဲ႕ မီးေတာက္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြက သူ႔ကားေနာက္ကိုသာ ျမင္ခြင့္ရလုိက္တယ္။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေမာင္းလာတဲ့ကား၊ ၀တ္ထားတဲ့ အ၀တ္အစား၊ သူ႔ရဲ႕ ရုပ္ရည္နဲ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြက ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဘက္။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ရွက္စိတ္နဲ႔ေရာ မခံခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ပါ က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြက ပါးျပင္ေပၚမွာ မိုးေရေတြနဲ႔ အျပိဳင္ေပါ့ ...</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">လူေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္၊ အေဆာင္အေယာင္ေတြ ဆင္ျမန္းၿပီး ဒီလို စိတ္ဓါတ္ေတြကို ေငြနဲ႔ ဖံုးကြယ္ေနၾကတယ္။ လူဆိုတာ စဥ္းစားဥာဏ္ ရွိတယ္ဆုိေပမယ့္ အသိတရား မရွိတဲ့ လူေတြလည္း ေလာကမွာ ဒုနဲ႔ေဒးပါလား။ ေငြေၾကးဥစၥာ ျပည့္စံုေပမယ့္ အသိတရား မရွိတဲ့သူ၊ အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္ၿပီး တန္ဘိုးမရွိတဲ့ လူေတြအမ်ားသားေလ။ လူေတြရဲ႕ တန္ဘိုးဟာ ဘာလဲ? စိတ္ဓါတ္လား? ေငြေၾကး အေဆာင္ အေယာင္ေတြလား? အသိတရားလား? အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္မႈနဲ႔ေရာ ဆိုင္ပါ့မလား? ဟန္ေဆာင္ အျပံဳးတုေတြနဲ႔ လူေတြကို လူရယ္လို႔ မထင္ႏိုင္ေအာင္ သတိနဲ႔ အသိ ကင္းမဲ့ ေနလိုက္ၾကတာ။ ထေနာင္းကေတာ့ ဒီလိုဘ၀ေတြထက္ လက္ေတြ႔ ထေနာင္းရဲ႕ ဘ၀ပဲကို ဂုဏ္ယူတယ္။ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ တန္ဘိုးရွိေအာင္ ေနထိုင္ရင္း ေလာကႀကီးကို အသိတရားနဲ႔ ျမင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနမိတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒီပိုစ့္ေလးက ဒ႑ာရီ ေရးခဲ့ဘူးတဲ့ "တန္ဘိုး" ဆိုတဲ့ ပိုစ့္ အေဟာင္းေလးပါ။ အခု ျပန္တင္လိုက္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ <a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://nge-naing.blogspot.com/">အမငယ္ႏိုင္</a> နဲ႔ <a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://ingjinthant.blogspot.com/">ညီမေလးအင္ၾကင္း</a> တို႔က တဂ့္ထားတဲ့ "အသိတရား" ဆိုတဲ့ တဂ့္ပိုစ့္ေလးေၾကာင့္ပါ။ တကယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတဲ့ အသိတရားမရွိတဲ့သူ တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးနဲ႔ ထူးျခားစြာ တိုက္ဆုိင္ေနလို႔ ျပန္လည္မြန္းမံၿပီး တင္ျပလိုက္ရတာပါ။ <a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://nge-naing.blogspot.com/">အမငယ္ႏုိင္</a> နဲ႔ <a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://ingjinthant.blogspot.com/">ညီမေလးအင္ၾကင္း</a> တို႔ကိုလည္း အခုလို မွ်ေ၀ခြင့္ရလို႔ ေက်းဇူးအထူး တင္ပါတယ္ေနာ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-4477487064555471853?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com21tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-70517490955203130282009-10-23T10:16:00.011+08:002010-03-22T19:37:45.680+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒီေန႔ညေနလည္း ထေနာင္းတစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္ ေနာက္က်ျပန္ၿပီ။ အလုပ္ကအျပန္ မိုးကလည္းရြာ၊ ဘတ္(စ)ကားကလည္း ဘယ္လိုမွ တက္လို႔မရဘူး။ ကားေတြကလည္းၾကပ္ လူေတြကလည္းမ်ားနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လာတဲ့ကားကို တြယ္တက္ၿပီးေတာ့ လိုက္ခဲ့ရတယ္။ တေန႔တေန႔ အလုပ္သြားရတဲ့ ေနရာနဲ႔ ထေနာင္းအိမ္က အေ၀းၾကီး။ ဘတ္(စ)ကား မွတ္တိုင္က လမ္းခုလပ္ဆိုေတာ့ ထေနာင္းတို႔ မွတ္တိုင္ေရာက္ရင္ ကားေတြက ၾကပ္ၿပီး တက္မရေတာ့ဘူး။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ ထေနာင္းရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္က ဘတ္(စ)ကား အေျခအေနေပၚ မူတည္ေနရတာကိုး။ ထေနာင္း အိမ္ျပန္ေနာက္က်ရင္ စိတ္ပူေနရသူက ေမေမပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ထေနာင္း အလုပ္က စတိုးဆိုင္ တခုက စာရင္းကိုင္ပါ။ ဒီေန႔မနက္ေတာ့ ေစာေစာထ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ထမင္းဘူးထည့္၊ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ၿပီးေတာ့ အလုပ္က ဆိုင္ရွင္ လာစစ္မယ္ဆိုတာနဲ႔ အရင္ေန႔ကထက္ နဲနဲသပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး ျပင္ဆင္ျပီး ေစာေစာထြက္လာခဲ့တယ္။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒီၾကားထဲ မိုးကရုတ္တရက္ ရြာခ်လိုက္တယ္။ အိတ္ထဲက ထီးကို ကမန္းကတန္း ထုပ္ရင္း ဖြင့္ေစာင္းလုိက္ၿပီး </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ကားမွတ္တိုင္ကို ခတ္သြက္သြက္ေလး ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ မိုးကလည္း တိတ္ဖို႔မဆိုနဲ႔ ပိုလို႔ေတာင္ သည္းလာလိုက္ေသး၊ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဆလြန္း</span><span style="color: rgb(153, 102, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ကားတစ္စီး လမ္းေပၚတင္ေနတဲ့ ေရအိုင္ကို အရွိန္နဲ႔ ျဖတ္ေမာင္းလိုက္တာေၾကာင့္ ရႊႊံ႕ေရေတြဟာ </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 51, 51);">"ဗြမ္း "</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> ခနဲ ထေနာင္း တကိုယ္လံုးကို စင္ပါေရာ။ လန္႔ျဖန္႔ၿပီး ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ေရွ႕နားက စတိုးဆုိင္ေရွ႕မွာ ကားက ထိုးရပ္လိုက္တယ္ ..... ထေနာင္း ေဒါသနဲ႔ ရွက္စိတ္ေတြက ထူပူၿပီး တက္လာတယ္။ မ်က္လံုးထဲမွာလည္း ဘာမွ မျမင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီကားအနား အေရာက္ ကားတံခါးပြင့္လာၿပီး အသက္ (၅၀) ေက်ာ္အရြယ္ အန္တီၾကီး တေယာက္ ဆင္းလာတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။ ၀တ္ထားတာလည္း ေခတ္နဲ႔အညီ ဆိုတာထက္ကို ပိုၿပီးေခတ္ဆန္ေနတယ္။ ထေနာင္းကို တခ်က္ၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲသြားတယ္။ ထေနာင္းရဲ႕ ေဒါသ အထဋ္အထိပ္ ေရာက္သြားတယ္။</span><br /></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အန္တီ </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"<br /></span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေအာ္ ...... ဘာလဲ</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">" </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ထူးလိုက္တဲ့ ေလသံနဲ႔ မ်က္ႏွာထားက တေလာကလံုး သူ႔ေကၽြးထားရတဲ့ မ်က္ႏွာထား။ ထေနာင္းလည္း သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ </span><br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အန္တီ လုပ္တာ က်မကို<span style="color: rgb(51, 51, 255);"> </span></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဗြက္</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေတြအားလံုး စိုကုန္ၿပီ ... </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေအာ္ ... ဒို႔က ကားေမာင္းလာတာေလ၊ ေအာက္က ဗြက္အိုင္ကို မျမင္ဘူး ... မင္းျမင္ရင္ မင္းေနာက္ဆုပ္ ေရွာင္လုိက္ပါလား ...</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဟင္ ...... အန္တီ့ စကားက တာ၀န္မဲ့လွခ်ည္လား ... </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"</span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဒီမွာ .... ဒို႔က တမင္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး ... ဘာလဲ ... မင္းစိုသြားတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ အတြက္ ျပန္ေလွ်ာ္ေပးရမလား ..<br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အန္တီ ..... အဲလို မေျပာပါနဲ႔။ အခု က်မက အလုပ္သြားရမွာ၊ အန္တီေၾကာင့္ က်မအ၀တ္အစားေတြ ညစ္ပတ္ကုန္တာကို ေျပာျပတာ "</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);"> "အိုေကေလ ... ဒါဆိုလည္း .... </span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေရာ႔ ..... ဒီမွာ .... ဘယ္ေလာက္မွန္းေတာ့ မသိဘူး .. မင္းဟာမင္း ရည္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ... မင္းကိုယ္ေပၚက အ၀တ္အစားထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ ႏွစ္စံုေလာက္ ရႏိုင္ပါတယ္ ... </span><span style="color: rgb(204, 51, 204);">"</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ထေနာင္း အံ့ၾသမွင္သက္မိၿပီး ဘာမွကို ျပန္ေျပာခ်ိန္ မရလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက ကားေပၚကို ျပန္တက္သြားၿပီး ေစာင့္ၿပီး ေမာင္းထြက္သြားပါတယ္။ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ၁၀၀၀ တန္ သားေရးကြင္းနဲ႔ စည္းထားတဲ့ အစည္းတစည္း။ ထေနာင္းရဲ႕ မီးေတာက္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြက သူ႔ကားေနာက္ကိုသာ ျမင္ခြင့္ရလုိက္တယ္။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေမာင္းလာတဲ့ကား၊ ၀တ္ထားတဲ့ အ၀တ္အစား၊ သူ႔ရဲ႕ ရုပ္ရည္နဲ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြက ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဘက္။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ရွက္စိတ္နဲ႔ေရာ မခံခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ပါ က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြက ပါးျပင္ေပၚမွာ မိုးေရေတြနဲ႔ အျပိဳင္ေပါ့ ...</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">လူေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္၊ အေဆာင္အေယာင္ေတြ ဆင္ျမန္းၿပီး ဒီလို စိတ္ဓါတ္ေတြကို ေငြနဲ႔ ဖံုးကြယ္ေနၾကတယ္။ ေငြေၾကးဥစၥာ ျပည့္စံုေပမယ့္ အသိတရား မရွိတဲ့သူ၊ အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္ၿပီး တန္ဘိုးမရွိတဲ့ လူေတြအမ်ားသားေလ။ လူေတြရဲ႕ တန္ဘိုးဟာ ဘာလဲ? စိတ္ဓါတ္လား? ေငြေၾကး အေဆာင္ အေယာင္ေတြလား? အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္မႈနဲ႔ေရာ ဆိုင္ပါ့မလား? ဟန္ေဆာင္ အျပံဳးတုေတြနဲ႔ လူေတြကို လူရယ္လို႔ မထင္ႏိုင္ေအာင္ သတိနဲ႔ အသိ ကင္းမဲ့ ေနလိုက္ၾကတာ။ ထေနာင္းကေတာ့ ဒီလိုဘ၀ေတြထက္ လက္ေတြ႔ ထေနာင္းရဲ႕ ဘ၀ပဲကို ဂုဏ္ယူတယ္။ ဒီလို လူမ်ိဳၚေတြ ထေနာင္းတို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား မ်ားျပားလိုက္မလဲေနာ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-7051749095520313028?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com14tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-92058011240106821932010-03-16T21:45:00.000+08:002010-03-16T23:16:57.371+08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(102, 51, 51);">ဘာေတြးရမယ္ မသိ.... ေတြးေတာေနမိတယ္။ လူေတြရဲ႕ စိတ္ဆိုတာလည္း ဆန္းၾကယ္သားပဲေလ။ ေတြးေတာျခင္းဆိုတာ တကယ္တမ္းေတာ့ လူ႔ခႏာၱထဲမွာ စဥ္ဆက္မျပတ္ လည္ပတ္ေနစျမဲပါ။ ကိုယ္တိုင္က ေတြးေနမွန္းမသိပဲကို ေတြးေတာေနတတ္ၾကတာ။ အေတြးေတြကေတာ့ ေကာင္းေသာ ေတြးျခင္းနဲ႔ အတၱဆန္ဆန္ ေတြးေတာျခင္းေတြပဲေပ့ါ။<br /><br />ခ်မ္းသာတဲ့ သူေတြမွာလည္း ဒီထက္မက ခ်မ္းသာခ်င္တဲ့ အေတြးေတြရွိမယ္။ လက္ရွိ စီးပြားေရးထက္ ဘာေတြထပ္ခ်ဲ႕ရင္ ေကာင္းမလဲ? ဘယ္လို တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ? ဆိုသလို ေတြးေနၾကမွာပဲ။ ဒီလိုပဲ ဆင္းရဲတဲ့ သူေတြမွာလည္း ခ်မ္းသာခ်င္တဲ့ အေတြးေတြရွိမွာပဲ။ ဒီဆင္းရဲတြင္းထဲက ဘယ္လိုရုန္းထြက္ရပါ့မလဲ? ဘယ္လို ခ်မ္းသာေအာင္လုပ္ရမလဲ? ဆိုသလို ေတြးေနၾကမွာပဲေလ။<br /><br />အေတြးေတြထဲကမွ အတၱကင္းတဲ့ အေတြးေလးကေတာ့.... ေအာ္ဒီေန႔ေတာ့ ငါတို႔ မိဘမဲ့ ကေလးေက်ာင္းကို ေငြဘယ္ေလာက္ လွဴလိုက္မယ္ေလ။ ဘိုးဘြား ရိပ္သာကိုျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ လွဴလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေပ့ါ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုေတာ့ မိသားစုေတြစုၿပီး အလွဴလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္။ ငါလုပ္လိုက္တဲ့ ကုသိုလ္ေတြ အားလံုးကိုလည္း မွ်ေ၀ေပးလိုက္မယ္ ဆိုၿပီး ေတြးၾကည့္တာေပ့ါ။<br /><br />အတၱေတြနဲ႔ ေတြးတဲ့သူေတြ ၾကျပန္ေတာ့..... ငါ ဒီစီးပြားေရးကို လုပ္လုိက္ရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ အကိ်ဳးအျမတ္ ရႏိုင္တယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ ငါ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပန္ေပးမယ္ဆုိၿပီး သူမ်ားကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္၊ ေခါင္းပံုျဖတ္တဲ့ အေတြး။ ငါဒီေနရာမွာ ဒီလိုရာထူးရွိမွ ငါ့မိသားစု၊ ငါ့ေဆြမ်ိဳး၊ ငါ့မိတ္ေဆြေတြ စီးပြားျဖစ္မယ္။ ဒီေတာ့လည္း ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ၊ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုေနေန ငါကေတာ့ မဖယ္ေပးေတာ့ဘူး။ မ်က္စိစံုမွတ္လို႔ အတၱႀကီးႀကီးနဲ႔ပဲ ဆက္ေနလိုက္ေတာ့မယ္ ဆိုသလို အေတြးမ်ိဳးေလ။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ တခါတေလ လူေတြဟာ ဘာကိုေတြးမွန္းမသိကို .. ေတြးေနၾကတာေပ့ါ။ တခ်ိဳ႕က တရက္အတြက္ ေတြးမယ္၊ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ တႏွစ္စာအတြက္ ေတြးမယ္၊ အခ်ိဳ႕လည္း တဘ၀လံုးစာအတြက္ ေတြးေနၾကတာပဲေလ။<br /><br />ငါ မနက္ျဖန္ ဘာေလး၀တ္သြားရင္ ေကာင္းမလဲ? ဘာစားရင္ေကာင္းမလဲ? ..... ဆိုတဲ့ တရက္စာ အေတြးမ်ိဳး။<br /><br />ငါ ေနာက္ႏွစ္မွာ ဒီစာေမးပြဲ ေအာင္ရမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ငါရာထူးတက္ရမယ္... ဆိုတဲ့ တႏွစ္စာ အေတြးမ်ိဳး။<br /><br />ငါ သူ႔ကို အိမ္ေထာက္ဖက္ အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္သင့္ရဲ႕လား? သူဟာ ငါ့ဘ၀တခုလံုးကို ျပည့္စံုေအာင္ ထားေပးႏိုင္တဲ့သူေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား? သူနဲ႔ လက္ထပ္လိုက္ရင္ ငါ့ဘ၀တခုလံုး ေအးခ်မ္းသြားႏိုင္ ပ့ါမလား?... ဆိုတဲ့ တဘ၀စာ အေတြးမ်ိဳးေတြေပ့ါ။<br /><br />ဒီလိုပဲ လူေတြဟာ အေတြးေတြနဲ႔ ဘ၀လမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ေတြးမွန္းမသိ ေတြးေနၾကသူမ်ားေပ့ါ။ က်မလည္း ဒီလိုပဲ အခု ဘာကိုေတြးရမွန္းမသိလို႔ အေတြးဆိုတာကို ေတြးေတာရင္း ပိုစ့္ေလး အျဖစ္ခ်ေရးလိုက္တာပါ။<br /><br />ဒီပိုစ့္ေလးကိုေတာ့ <a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://missgreenlady.mylovecafe.net/">ညီမေလးေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)</a> Tag လိုက္တဲ့ "ရင္ထဲကအေတြးစမ်ား" အျဖစ္ က်မရဲ႕ ရင္ထဲက အေတြးေလးကို ခ်ေရးလိုက္တာေလ။ လူသားအားလံုး လွပတဲ့ အနာဂတ္ေလးေတြ အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ အေတြးမ်ားကို ေတြးေတာႏိုင္ၾကပါေစ။<br /><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္<br />ဒ႑ာရီ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-9205801124010682193?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com17tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-9804514112968982892010-03-08T19:24:00.013+08:002010-03-09T18:11:08.463+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Drama ဇတ္လမ္း ေအးေအးေလးေတြ ႏွစ္သက္တဲ့ သူေတြအတြက္ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ရံုးပိတ္ရက္ေလးမွာ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ </span><a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://download.onlinemovies.ws/hachiko%20a%20dogs%20story">Hachiko: A Dog's Story</a><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားေလးကို မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ Richard Gere သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ရုပ္ရွင္ကား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မလြတ္တမ္း ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ က်မကေတာ့ Pretty Woman (1990) မွာကတည္း သူ႔ရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ႀကိဳက္ခဲ့တာပါ။ အခု ဒီဇတ္လမ္းေလးကလည္း Drama ရိုးရိုးေလးနဲ႔ စကားေျပာခန္း သိပ္မပါပဲ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ေလးေတြ ပတ္၀န္းက်င္ အေနအထားေလးေတြကို ရိုက္ျပၿပီး လိုခ်င္တာကို ပံုေဖၚသြားတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလးေပါ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ့ ေဆာင္းညေလးမွာ ဘူတာရံုေလးနားကေန ေကာက္ရခဲ့တဲ့ ေခြးေလးတေကာင္ကို သံေယာစဥ္တြယ္ခဲ့သူ။ သားသမီး တေယာက္လို ေကၽြးေမြးခဲ့ၿပီး ၾကင္နာခဲ့တဲ့ သခင္ အျဖစ္နဲ႔ အႏုပညာ ေကာလိပ္က Professor အျဖစ္ Richard Gere က သရုပ္ေဆာင္ထားပါတယ္။ သခင္ဆိုတာ ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္း မသိဘဲ ေခြးေပါက္စေလး ဘ၀နဲ႔ ေရာက္ခဲ့ၿပီး ေကၽြးေမြးခဲ့တဲ့ သခင္ကို သြားေလရာ တေကာက္ေကာက္နဲ႔ ရံုးပို႔ ရံုးႀကိဳ တာ၀န္ေက်တဲ့ ေခြးေလးအျဖစ္ Hachiko တုိ႔က သရုပ္ေဆာင္ထားတာပါ။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Richard Gere ရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ကလည္း တကယ့္ကို ေမတၱာျပည့္၀တဲ့ သခင္တေယာက္ရဲ႕ သရုပ္ကို ပီျပင္ေစတယ္။ ႏွစ္ကာလေတြ ေျပာင္းလဲသြားတာကို ဘူတာရံုေလးေရွ႕က သစ္ပင္ေလးနဲ႔ ရိုက္ျပသြားတဲ့ ရိုက္ကြက္ေလးက တကယ့္ကို အသက္၀င္လွတယ္။ ေခြးေလးကိုလည္း အသက္ၾကီးလာၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တာကအစ ေျဖးေျဖးေလးနဲ႔ ရိုက္ျပထားတာေလးကလည္း သဘာ၀က်တယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">တရက္မွာေတာ့ အမွတ္မထင္ စာသင္ရင္း ႏွလံုးေရာဂါနဲ႔ စာသင္ခန္းထဲမွာ ရုတ္တရက္ ဆံုးပါးသြားၿပီး ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့ သခင္ကို ဘူတာရံုေလးမွာ အခ်ိန္မွန္ ေစာင့္ႀကိဳေနခဲ့တဲ့ ေခြးေလးရဲ႕ အျဖစ္။ သခင္ အလုပ္သြားကို လိုက္ပို႔လိုက္ေပမယ့္ မွတ္မိေနတာကေတာ့ သူ႔သခင္ ျပန္မလာေသးဘူး ဆိုတာကိုပါပဲ။ သခင္ျပန္အလာကို (၉)ႏွစ္တိုင္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္း အဲဒီဘူတာရံုေလးေရွ႕က သူေစာင့္ေနၾက အုတ္ခံုေလးမွာပဲ ႏွင္းေတြနဲ႔အတူ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ေနာင္ဘ၀မွာေတာ့ သူခ်စ္တဲ့ သခင္နဲ႔ ျပန္ဆံုေတြ႔ခြင့္ရသြား သလို ျပကြက္ေလးက ပရိပ္သတ္ကို ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္သလိုပါပဲေလ..။ ရုပ္ရွင္ၿပီးသြားတဲ့အထိ ရင္ထဲမွာ နင့္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><a style="color: rgb(102, 51, 51);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://download.onlinemovies.ws/hachiko%20a%20dogs%20story"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 282px; height: 376px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/S5TGuJf-Q8I/AAAAAAAAAFQ/ZfDLo33UYj8/s400/Hachiko.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446196345524077506" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရားကို သခင္အေပၚမွာ သက္ဆံုးတိုင္အထိ သစၥာရွိသြားတဲ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ေခြးေလး Hachiko ရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇတ္လမ္းေလးကို အေျခခံၿပီး ျပန္လည္ရိုက္ကူးထားတာပါ။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ေခြးေလးတေကာင္ရဲ႕ သံေယာစဥ္ ေမတၱာကို ေဖၚက်ဴးထားတဲ့ ဇတ္လမ္းေလးေပ့ါ။ သူ႔ရဲ႕ သခင္ကေတာ့ Tokyo University က Professor Dr. Eisaburo Ueno ျဖစ္ၿပီး May 1925 မွာ ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Hachiko ကို 1923 မွာေမြးၿပီး 1934 မွာ ေသဆံုးခဲ့ပါတယ္။ Hachiko ရဲ႕ သစၥာတရားကို အေလးထားတဲ့ အေနနဲ႔ ယေန႔အခိ်န္အထိ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ Shibuya Station ေရွ႕မွာ Hachiko ေလးရဲ သခင္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ရုပ္ထုေလးကို ထုလုပ္ထားတာ ေတြ႕ရဆဲေပ့ါ။ ဒီရုပ္ရွင္ေလးကို မၾကည့္ရေသးသူမ်ား စိတ္၀င္စားလို႔ ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ ပံုေလးကို ႏွိပ္ၿပီး download link ေလး ယူႏုိင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-980451411296898289?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com29tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-71765367665517634272010-03-01T19:22:00.001+08:002010-03-01T21:10:17.721+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အျဖဴေရာင္ ရင္ဖံုးေလးနဲ႔ ေက်ာင္းစိမ္း လံုခ်ည္ေလးကို၀တ္၊ ဆံထံုးေလး ထံုးရင္းက ကိုယ့္ကုိကိုယ္ မွန္ထဲၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသူဘ၀ကို ျပန္ေရာက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ေမေမ အသင့္ျပင္ေပးထားတဲ့ ဆြဲျခင္းေလးကို ဆြဲလိုက္ေတာ့မွ "ေအာ္.... ငါ ဆရာမ ျဖစ္သြားၿပီ" ဆိုတဲ့ အသိက ေခါင္းထဲ၀င္လာတယ္။ ႏြယ္ေက်ာင္းၿပီးခါစ ဆရာမ ဘ၀နဲ႔ တာ၀န္က်တဲ့ ေက်ာင္းေလးကို ပထမဆံုး သြားရမယ့္ ေန႔ေလးေပ့ါ။ ေမေမနဲ႔ ေဖေဖကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ႏြယ္ ေက်ာင္းေလးဆီ ဦးတည္လိုက္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">" အေျခခံပညာ မူလတန္းေက်ာင္း အမွတ္ (၄၀)"</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေက်ာင္းအ၀င္မွာ ေရးထားတဲ့ မူလတန္း ေက်ာင္းေလးရဲ႕ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကို ၾကည့္ၿပီး ေက်ာင္းထဲကို ၀င္လာလိုက္မိတယ္။ ေက်ာင္း၀င္းေလးက သိပ္မက်ယ္သလို တထပ္ေဆာင္ အေဆာက္အဦးေလးပါ။ ေက်ာင္းရဲ႕ ညာဘက္ေထာင့္စြန္းမွာ အလံတိုင္ေလးနဲ႔ ပန္းျခံေသးေသးေလး တခု။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေက်ာင္း၀က တာ၀န္က် ဆရာမ တစ္ေယာက္ ညႊန္ျပလိုက္တဲ့အတိုင္း </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး ရံုးခန္းကို တန္းသြားၿပီး ဆရာႀကီးကို ႏြယ္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးမွ ဆရာမ တေယာက္က ဦးေဆာင္လုိ႔ ႏြယ္စာသင္ရမယ့္ အခန္းကို လိုက္ပို႔ေပးတယ္ေလ..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">စတုတၳတန္း (ခ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">စာသင္ခန္းအေပၚက အခန္းနံပါတ္ ေလးကို ၾကည့္ရင္း ႏြယ္ျပံဳးလိုက္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ကလင္ ကလင္ ကလင္ ........</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"မဂၤလာပါ တပည့္တို႔"</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"မဂၤလာပါ ဆရာမ"</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေက်ာင္းတက္ ေခါင္းေလာင္းသံနဲ႔အတူ ကေလးေတြကို ႏြယ္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေတာ့ ႏြယ့္နားထဲကို သံၿပိဳင္၀င္လာတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္သံေလးက ႏြယ့္အတြက္ ခြန္အားေတြ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ရင္ထဲမွာလည္း တလႈိက္လႈိက္ ျဖစ္လာတဲ့ ၀မ္းသာၾကည္ႏႈးျခင္း</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေတြက ဘာနဲ႔မွ ႏႈိင္းျပလို႔ မရေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ စာသင္ေက်ာင္းေလးက ရပ္ကြက္ ေက်ာင္းေလးဆိုေတာ့ ဘာမွ ခန္းနားထည္၀ါမႈ၊ ၾကြား၀ါမႈေတြ မရွိပဲ ရိုးစင္းတဲ့ ဘ၀ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ေလးေတြေပ့ါ။ အျပံဳးေလးနဲ႔ ႏြယ့္အတန္းသားေတြကို ႏႈတ္ဆက္လုိက္တဲ့ အခါမွာလည္း သူတို႔ေလးေတြဆီက ျပန္ရတဲ့ အျပံဳးေတြက ဟန္ေဆာင္မႈ မပါတဲ့ အျပံဳးေလးေတြပဲေလ...။ ႏြယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ ဘ၀ေတြကို ပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ ႏြယ္အခြင့္အလမ္းရသလို ေမေမ့ ဆႏၵလည္း ျပည့္ခဲ့့ၿပီေလ..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒီေက်ာင္းေလးကို ႏြယ္ေရာက္ၿပီး (၂) လေလာက္ အၾကာမွာပဲ စာသင္းခန္းထဲက ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ကို သတိထားလိုက္မိတယ္။ သူမ်ားကေလးေတြလို အရီအျပံဳးမရွိ၊ ေဆာ့ကစားျခင္းလည္း မရွိ။ မုန္႔စားဆင္းတဲ့ အခ်ိန္ဆိုလည္း အေၾကာ္ေလး စားၿပီး အခန္းထဲမွာပဲ စာက်က္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ႏြယ္ သတိထားမိတဲ့ အခ်ိန္ကစလို႔ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရးမွတ္တမ္းေလးကို ယူၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဖခင္အလုပ္အကိုင္ ေနရာမွာ... ဆိုက္ကားနင္း၊ မိခင္အလုပ္အကိုင္ ေနရာမွာ.... ေစ်းသည္ တဲ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">တစ္ရက္ေတာ့ ႏြယ္ သူ႔နဲ႔ စကားေျပာၿပီး ေမးၾကည့္မိတယ္။ သူတို႔မွာ ေမာင္ႏွမ (၆) ေယာက္ရွိတယ္။ အေမက အေၾကာ္ေရာင္းတယ္တဲ့။ မနက္ (၅) နာရီထၿပီး ရပ္ကြက္ထဲမွာ အေၾကာ္လည္ေရာင္းၿပီးမွ ေက်ာင္းလာတက္ရတယ္။ သူ႔ကိုလည္း ရပ္ကြက္ထဲက ဦးေလးႀကီး တစ္ေယာက္က ေက်ာင္းထား ေပးတာတဲ့ေလ။ လက္ကေလး ပိုက္ၿပီး ေျဖေနရွာတဲ့ ကေလးကို ႏြယ္ ေမးၿပီးမွ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေလးေတြ သိၿပီးတဲ့ေနာက္ ေက်ာင္းမွာ သူ႔အတြက္ လိုအပ္လို႔ ၀ယ္ရမယ့္ ဗလာစာအုပ္၊ သင္ရိုးဖတ္စာအုပ္ စတာေတြကိုလည္း ႏြယ္တတ္ႏုိင္သမွ် ေထာက္ပံ့ေပးခ့ဲပါတယ္။ ညေန ေက်ာင္းဆင္းတိုင္း ႏြယ့္ဆြဲျခင္းေလးကို ဆြဲေပးၿပီး လိုက္ပို႔ေပးရွာတယ္။ စာေတာ္သလို အိမ္မႈကိစၥေတြကိုလည္း မိဘကို ကူညီၿပီး လုပ္ေပးေနရတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ အရြယ္နဲ႔ မမွ်ပါပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒီလိုနဲ႔ ႏြယ္ရဲ႕ ဆရာမ ဘ၀ကို ဒီေက်ာင္းေလးမွာ ျမဳတ္ႏွံထားတာ တႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီ။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ၿပီးလို႔ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္တဲ့အခါ ေမာင္လွ၀င္းလည္း စတုထၳတန္းကို ေခ်ာေမာစြာ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">မူလတန္းေက်ာင္း ဆိုေတာ့ ေနာက္ႏွစ္မွာ ႏြယ္တို႔ေက်ာင္းကေန </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">စတုထၳတန္း</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေအာင္တဲ့ ကေလးေတြကို အလယ္တန္း (သို႔) အထက္တန္းတက္ဖို႔ ေက်ာင္းေျပာင္းလက္မွတ္ ထုပ္ေပးရတယ္။ က်မအတန္းက ေမာင္လွ၀င္း တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေျပာင္းလက္မွတ္ လာမယူတာ သတိထားလိုက္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">တစ္ရက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားမွတ္တမ္းထဲက သူ႔ရဲ႕ လိပ္စာအတိုင္း ႏြယ္လိုက္သြားခဲ့တယ္။ အိမ္လို႔ ေခၚရယံုသက္သက္ ရွိတဲ့ အိမ္ေရွ႕ေလးမွာ ေမာင္လွ၀င္းကို ႏြယ္ေတြ႔ပါၿပီ။ မထင္မွတ္တဲ့ အခိ်န္မွာ ဆရာမကို ျမင္လိုက္လို႔ လန္႔သြားသလိုလို၊ သူ႔အိမ္ေရွ႕မွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဆရာမကို မယံုသလိုလို ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလးကို က်မ အခုထိ ျမင္ေယာင္မိေသးေပ့ါ။ ေျပးလာၿပီး ႏြယ့္လက္ထဲက ဆြဲျခင္းေလးကုိ လွမ္းယူလိုက္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">"ဆရာမ က်ေတာ့ဆီ လာတာလား"</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">မ၀ံ့မရဲေလး ေမးလိုက္တဲ့ ကေလးကုိ ႏြယ္ေခါင္းညိတ္ျပ လိုက္ေတာ့မွ ျပံဳးသြားၿပီး..... အေမေရ..... အေမ.... က်ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းက ဆရာမ လာတယ္...။ ေမာင္လွ၀င္း ေအာ္သံ အဆံုး ...... ေအာ္..... ဆရာမ လာ... လာ .. ထိုင္ပါရွင္။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">စကားသံနဲ႔ အတူ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ အိမ္ထဲကထြက္လာၿပီး အနားမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ဖ်ာေလးကို ၀ါးၾကမ္းေလးေပၚမွာ ခင္းလိုက္တယ္</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">။ ႏြယ္လည္း သူခင္းေပးတဲ့ ဖ်ာေလးေပၚ ထိုင္လုိက္ရင္းက သိခ်င္တာေလး ေမးမလို႔ စိတ္ကူးေနတုန္း... ဆရာမ... ဘာမ်ား ကိစၥရွိလို႔လဲရွင္... က်မသား ဘာျဖစ္လို႔လဲ..။ စိတ္ပူၿပီး ေမးရွာတဲ့ သူ႔မိခင္ကို ေမာင္လွ၀င္းရဲ႕ ေက်ာင္းေျပာင္း လက္မွတ္ လာမယူတဲ့ ကိစၥ လာေမးတာလို႔ ရွင္းျပလိုက္ေတာ့မွ သေဘာေပါက္သြားဟန္ တူပါရဲ႕။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အားနာဟန္နဲ႔ ႏြယ့္ကို ရွင္းျပလိုက္တာ ကေတာ့... ဆရာမကိုလည္း အားနာပါတယ္။ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးေၾကာင့္ ေက်ာင္းဆက္ထားေပးမယ့္သူ ရွိတာေတာင္ က်မ မထားေတာ့တာပါတဲ့။ မနက္ပုိင္း အေၾကာ္ေရာင္းၿပီး ေန႔လည္က်ေတာ့ က်မက ဘူတာေစ်းကေန၀ယ္လာတဲ့ ဟင္းရြက္ေတြကို သူ႔ကို လည္ေရာင္းခိုင္းရတယ္။ က်န္တဲ့ ကေလးေတြလည္း ဒီလုိပဲတဲ့။ ေလးတန္းေအာင္ၿပီဆိုေတာ့ ေသစာ၊ ရွင္စာေတာ့ ဖတ္တတ္ၿပီေပ့ါ ဆရာမရယ္..။ ေတာ္ၿပီေပ့ါတဲ့ေလ...။ ဆရာမ အခုလို အိမ္အထိ လိုက္လာၿပီး ဂရုတစိုက္ ရွိလု႔ိလည္း ၀မး္သာပါတယ္..။ က်မတို႔မိသားစု ဘ၀ကလည္း ရွိသမွ်လူ လက္လႈပ္မွ ပါးစပ္လႈပ္ရတာပါ...ဒီၾကားတဲ့ က်မ အေမရဲ႕ ေဆးဖိုး၀ါးခကလည္း ရွိေသးတယ္ ဆရာမရယ္... တဲ့။ မ်က္ရည္၀ဲၿပီး ရွင္းျပရွာေနတဲ့ ကေလးအေမကို သနားသြားမိသလို ကိုယ္တုိင္ကလည္း ဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိျဖစ္သြားရတယ္။ ေဘးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေမွ်ာလင့္ခ်က္ ကင္းမဲ့တဲ့ မ်က္၀န္း အစံုေလးကလည္း ႏြယ့္ကို ေမာ့ၾကည့္လို႔ေပ့ါ..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ႏြယ္ သူတို႔နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပစရာ မလုိေအာင္ အေျဖက ျပည့္စံုေနၿပီေလ..။ စိတ္မေကာင္းျခင္းနဲ႔ပဲ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ကို ႏႈတ္ဆက္လို႔ ျပန္လာခဲ့မိတယ္။ အိမ္အျပန္ ႏြယ့္ေျခလွမ္းေတြကေတာ့ ေလးတြဲစြာနဲ႔ေပ့ါ။ ပညာေတာ္ရဲ႕နဲ႔ မျပည့္စံုတဲ့ ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ပညာဆက္ၿပီး သင္ၾကားခြင့္ မရတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀။ အနာဂတ္အတြက္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ပန္းေလးတပြင့္ အခ်ိန္တန္ ပြင့္မလာႏိုင္ခဲ့ဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္ေတာ့မည္ ဖူးတန္၀င့္လို႔ခ်ီ၊ ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္း ငါတို႔စာသင္ေက်ာင္း</span>... ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ႏြယ္သတိတရေလး ျဖစ္သြားမိတယ္။ ေရႊရည္ေလာင္းေပးမယ့္ ေက်ာင္းေလး ရွိတာေတာင္မွ ေရာက္ေအာင္ လွမ္းမလာႏိုင္ေတာ့တဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ဘယ္လို ကူညီမွန္း မသိေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ႏြယ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">မမွ်တတဲ့ လူေနမႈ အဆင့္အတန္းေတြနဲ႔ ကြာျခားလြန္းလွတဲ့ ဘ၀ေလးေတြ ေျမာက္မ်ားစြာ....။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-7176536766551763427?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com25tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-9823060605587556502010-02-21T18:51:00.003+08:002010-02-22T01:00:08.449+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">တစ္ညေန ရံုးကအျပန္ စာတိုက္ပံုးကို သြားစစ္လိုက္ေတာ့ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">က်မနာမည္နဲ႔ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">စာတစ္ေစာင္ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ျမန္မာျပည္က </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေရာက္ေနေလရဲ႕။ ေမေမ့လက္ေရးန႔ဲ စာေလးကို ၾကည့္ၿပီး အံ့ၾသ၀မ္းသာ စိတ္နဲ႔အတူ ထူးဆန္းသလိုေတာ့ ျဖစ္သား။ မိသားစုနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ မိဘေတြနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ အြန္လိုင္းကေန စကားေျပာ၊ မေျပာရင္ ဖုန္းဆက္ေနက်ဆိုတာ့ စာလာေတာ့ အ့ံၾသမိတာအမွန္ပဲ။ အိမ္ေပၚမတက္ႏိုင္ေသးပဲ သိခ်င္စိတ္နဲ႔ စာေလးကို ေဖာက္လိုက္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">စာေလးရဲ႕ အစမွာတင္ ေမေမ့ရဲ႕ "သမီး" ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ မ်က္ရည္က အလိုလို ၀ဲလာမိတယ္။ ေမေမ့စာထဲက အဓိက အေၾကာင္းကေတာ့ သားေလး အေၾကာင္းေပ့ါ။ သားက သူ႔အေမဆီကို စာေရးခ်င္တယ္ ဆိုလို႔ ေမေမက ဒီစာေလးကို ေရးလိုက္ရတာတဲ့ေလ..။ ေမေမေရးတဲ့ စာေလးကို ဖတ္ရင္း သားေလးကို လြမ္းတဲ့စိတ္က တားမရ စီးမရေပ့ါ..။ ေမေမကေတာ့ က်မအတြက္ မွာေနက် စကားလံုးေတြနဲ႔ စာဖြဲ႔ထားေပးပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေမေမ့ လက္ေရးေလးေတြ ေအာက္မွာေတာ့ သားေလးရဲ႕ တလံုးခ်င္းစီ မညီမညာ လက္ေရးေလး..။ "သားသား သတိရတယ္ ေမေမ" တဲ့... စာလံုးေလးေတြက က်မရင္ထဲက ႏွလံုးသားကို စြဲလႈပ္လုိက္ပါၿပီ...။ သားေလးက က်မကို သတိရေၾကာင္း ဖုန္းေျပာတိုင္း ေျပာတတ္ေပမယ့္ အခုစာထဲက အေၾကာင္းအရာေလးကိုေတာ့ သူအခုမွ ေျပာတာပါ။ သားေလး ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းေလးက သူ က်မကို အရမ္း သတိရတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလးပါ...။ သားေလးက ေက်ာင္းတက္၊ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေရာက္ရင္ အေမကို ပိုၿပီး သတိရတယ္တဲ့ေလ..။ သူငယ္ခ်င္းေတြက မိဘေတြ လိုက္ပို႔ လိုက္ႀကိဳတာေတြ ျမင္ရရင္ ေမေမနဲ႔ ေဖေဖကို အရမ္းလြမ္းတယ္ ေမေမတဲ့။ သားက ဖိုးဖိုးႀကီးနဲ႔ ေက်ာင္းသြားရတာကို ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမေမနဲ႔ ေဖေဖနဲ႔လည္း တခါတေလ ေက်ာင္းသြားခ်င္တာေပ့ါ ဆိုၿပီး ေရးထားတယ္..။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">စာေလးရဲ႕ ေအာက္ဆံုးမွာ "ေမေမ့ကို ခ်စ္တဲ့ သားသား" တဲ့...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">သားေလးရဲ႕စာကို ဖတ္ၿပီး က်မ မ်က္ရည္က်ရပါၿပီ..။ သားေလးက အေဖနဲ႔ အေမ ေမတၱာကို အခ်ိန္ပိုင္းေလး ေလာက္ပဲ ရခဲ့တာေလ...။ က်မနဲ႔ သူနဲ႔ ကလည္း တႏိုင္ငံစီ အလုပ္လုပ္ေနၾကရတာ ဆိုေတာ့ သားေလးကို အဖိုး၊ အဖြားေတြနဲ႔ပဲ ထားခဲ့ရတာ။ က်မ တႏွစ္တခါေတာ့ ျပန္ျဖစ္တဲ့ အခိ်န္ေလးမွာ သားေလးနားမွာ အခိ်န္ျပည့္ ေနခဲ့ပါတယ္။ သူ</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ကေတာ့ (၂) ႏွစ္ (၃) ႏွစ္ေနမွ တခါသာ ျပန္လာႏိုင္တယ္။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">သားက အသက္ငယ္သေလာက္ လူရိပ္လူကဲ အရမ္းကို နားလည္တဲ့ ကေလးပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">သားေလးက အခုဆိုရင္ (၈) ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ သိတတ္ နားလည္ေနၿပီေလ..။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားကိုလည္း သူ႔ကို ခ်စ္ေအာင္ ေနတတ္တယ္။ ေမေမနဲ႔ေဖေဖကလည္း သူတို႔ေျမးေလးက ေျမးဦးဆိုေတာ့ သားသမီးလို ေျမးလို ႏွစ္မ်ိဳးေပါင္းၿပီး ခ်စ္ေနရတာပါ..။ မိဘကို လြမ္းရင္ စာေရးၿပီး သူ သတိရေၾကာင္းေလး ေျပာတတ္ေပမယ့္ အခုလို ေက်ာင္းသြားရင္ မိဘေတြကို သတိရတဲ့ စာမ်ိဳးေလးကေတာ့ ပထမဆံုး အႀကိမ္ က်မဖတ္ရတဲ့ စာေလးပါ...။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">စာေလး ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ က်မ သားေလးဆီ ဖုန္းေခၚျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ...။ သားက ဖုန္းထဲမွာေတာ့ အေမကို ရီၿပီး စကားေတြ ေျပာေနလိုက္တာ...။ "သားေလးရဲ႕စာကို ေမေမ ဖတ္ၿပီးၿပီေနာ္ သားေလး" လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သားက က်မကို ... "ေမေမနဲ႔ ေဖေဖ ျပန္လာရင္ သားကို တူတူ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ပါေနာ္" တဲ့ေလ...။ "အင္းပါ ... သားရယ္ ေမေမေရာ ေဖေဖပါ အတူတူ လိုက္ပို႔မွာေပ့ါ" လို႔.. ျပန္ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ပါးျပင္ေပၚကို ပူေႏြးစြာ စီးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို က်မ မသုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး...။ သားေလးနဲ႔ ဖုန္းေျပာၿပီး သူရွိေနတဲ႔ ႏိုင္ငံဆီကို ဒီအေၾကာင္းေလး ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာျဖစ္လိုက္တယ္။ သူလည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္...။ က်မနဲ႔သူနဲ႔ လာမယ့္ သႀကၤန္ကာလေလးကို ခြင့္နဲ႔ျပန္လို႔ရေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">မိသားစုေတြ တကြဲတျပားနဲ႔ ေနရတဲ့ ခံစားမႈေတြကို က်င့္သားရေနေပမယ့္ သားေလးဆီက စာေၾကာင့္ က်မရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ေတြ အသစ္ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ အမွန္ေတာ့ မိသားစုေတြရဲ႕ စီးပြားေရးေတြေၾကာင့္ ဆႏၵနဲ႔ လက္ေတြ႕ဘ၀ကို ခြဲျခားထားခဲ့ရတာပါ..။ ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္မႈ မရွိလို႔ မဟုတ္ေပမယ့္ မိသားစုဘ၀ အေျခခိုင္ခိုင္နဲ႔ ရပ္တည္ႏုိင္ဖို႔က သင့္တင့္တဲ့ ေငြေၾကးေတာ့ လိုအပ္ပါတယ္။ က်မတို႔လို ခြဲခြါေနရတဲ့ မိသားစုေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိမလဲ မသိဘူးေနာ္...။ က်မတို႔ မိသားစု တေန႔မွာေတာ့ အတူတကြ ေနႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-982306060558755650?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com27tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-80282718222812006202010-02-19T20:35:00.000+08:002010-02-19T22:13:26.485+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">က်မတို႔ သင္တန္းေတြၿပီးလို႔ သင္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ အလုပ္သင္အျဖစ္ (၆)လ ဆင္းေပးရတယ္။ ေက်ာင္းမွာေတာ့ On Job Training (OJT) လို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ အဲဒီအထဲကမွ ျပန္ေရြးခ်ယ္ၿပီး ဆရာ၊ ဆရာမအျဖစ္ ျပန္ခန႔္တာေပ့ါ။ အတူတူ သင္တန္းဆင္းတဲ့ အထဲမွ ျမန္မာႏိုင္ငံ ၿမိဳ႕ေပါင္းစံု နယ္ေပါင္းစံုက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ပါတာေပ့ါေလ။ တပတ္ကို ကုိယ့္ရဲ႕ ဂ်ဴတီက (၂) ရက္က်တယ္။ အဲဒီ (၂) ရက္က မနက္ (၇)နာရီကေန ည (၉) နာရီအထိ ေက်ာင္းေသာ့ဖြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ကေန သင္တန္းေတြအားလံုး ၿပီးသြားတဲ့ အထိေပ့ါ။ ဂ်ဴတီက်တဲ့ ရက္မ်ိဳးဆိုရင္ ဘယ္သူမွ ေနာက္မက်ရဲၾကဘူး။ ဒီ (၆)လတာ ကာလက တကယ့္ အေရးႀကီးပဲေလ။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက လခဆိုတာ မရေပမယ့္ သင္တန္းသားေတြ ဆရာေတြနဲ႔ စာသင္လိုက္၊ အတန္းေတြၿပီးသြားရင္ မုန္႔သြား စားလိုက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">မိန္းကေလးေတြက ေန႔ဂ်ဴတီယူရၿပီး ေယာက်ာၤးေလးေတြကေတာ့ ေန႔နဲ႔ည တလွည့္စီ ယူရတယ္။ ညဘက္ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းမွာပဲ ေစာင့္အိပ္ရတာမ်ိဳးေပ့ါ။ တခ်ိဳ႕နယ္က ေယာက်ာၤးေလးေတြကိုေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ ဆရာေတြက နားလည္မႈနဲ႔ ေက်ာင္းအေပၚထပ္မွာပဲ အခန္းေပးထားတယ္။ က်မတို႔ အဖြဲ႔ထဲက ေယာက်ာၤးေလး သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က အညာဘက္ ပခုကၠဴ ၿမိဳ႕ကေပ့ါ။ သူက စကားေျပာရင္ အညာေလသံေလးနဲ႔ က်မတို႔ကလည္း အညာဓေလ့ စကားေတြကို မသိေတာ့ အထူးအဆန္းေတြကို ျဖစ္လို႔။ နားေထာင္လို႔ေကာင္းသလို သူကို ဘယ္ေလာက္ စစလည္း စိတ္မဆိုးတတ္ဘူး။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">တရက္ေတာ့ က်မတို႔ စာသင္ခ်ိန္ေတြ ၿပီးသြားလို႔ ညဘက္ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ၾကမယ္ဆုိၿပီး သူ႔ကိုပါ ေခၚတာေပ့ါ။ သူက ျပန္ေျပာလိုက္ပံုက "<span style="color: rgb(102, 51, 51);">ငါ ... မနက္ျဖန္ခါ...မနက္ႀကီး ...က်ရင္ ဂ်ဴတီ.. တဲ့</span>" က်မတို႔လည္း ရုပ္တရက္ဆိုေတာ့ ေၾကာင္သြားတာေပ့ါ။ ေနာက္မွ သေဘာေပါက္ၿပီး ရီလိုက္ၾကေရာ...။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">(အညာေလးသံေလးနဲ႔ ဖတ္မွ ရီရမွာေနာ္) </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">သူက မနက္ျဖန္မနက္ ေစာေစာ ဂ်ဴတီကို ေျပာတာေလ...။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အဲဒီကတည္းက သူ႔နာမည္ အရင္းေပ်ာက္ၿပီး "မနက္ျဖန္ခါ မနက္ႀကီး" ျဖစ္သြားေရာ..။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေနာက္တေယာက္က မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္း။ သူကလည္း ခင္စရာေကာင္းၿပီး ထမင္း၊ ဟင္းခ်က္လည္း အရမ္းေကာင္းတယ္။ ခ်က္လာသမွ် ဘာစပ္သလဲ မေမးနဲ႔ ျငဳပ္သီးစိမ္းေတြခ်ည္းပဲ။ း) တရက္ေတာ့ သူက နားတဲ့ရက္မွာ အညာမုန္႔ဟင္းခါး ခ်က္ေကၽြးမယ္ အတန္းေတြၿပီးရင္ သူ႔အိမ္မွာ လာစားၾကပါတဲ့။ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မုန္႔ဟင္းခါးဆို တအားႀကိဳက္ေလ။ ဒီေတာ့ အတန္းၿပီးတာနဲ႔ သူ႔အိမ္ကို တန္းေျပးၾကတာေပ့ါ။ သူတို႔ အညာ မုန္႔ဟင္းခါးက မုန္႔ဖတ္က နန္းႀကီးလံုးေလာက္ရွိတယ္။ အရည္ကလည္း ပဲဟင္းနဲ႔တူတူပဲ ေတာ္ေတာ္ ျပစ္ျပစ္ေလး ခ်က္ထားတာ ငွက္ေပ်ာအူေတြ ၾကက္သြန္ေတြလည္း မပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">သူကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို စားေကာင္းေအာင္ အညာ၀က္အူေခ်ာင္း ေၾကာ္ေတြလည္း ထည့္ေပးထားတယ္။ အညာ၀က္အူေခ်ာင္းက တိုတိုတုတ္တုတ္ေလးနဲ႔ အသားေတြခ်ည္းပဲ။ မုန္႔ဟင္းခါးထဲကို ၀က္အူးေခ်ာင္းေၾကာ္ ထည့္စားရတာ အဲဒီတခါပဲ ၾကားဘူးတာေလ။ စားၾကမယ္ဆိုၿပီး သူက ျပင္ေပးေတာ့မွ တေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ထူးဆန္းေနၾကတယ္။ တခါမွလည္း မစားဘူးၾကေတာ့ စားရမွာ သိပ္မရဲၾကဘူး။ သူကလည္း သိတယ္ ထင္တယ္ စားႏိုင္သေလာက္ပဲ စားေပါ့ နင္တို႔မစားဘူးတာ သိလို႔ ငါက ခ်က္ေကၽြးတာတဲ့။ ဒီေတာ့လည္း ဗိုက္ကဆာဆာနဲ႔ ဆြဲလိုက္ၾကတာ တစ္ေယာက္ (၂)ပြဲေပ့ါ..။ ဒါေတာင္ သိပ္မႀကိဳက္လုိ႔တဲ့..။ း)</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">အဲဒီကစလို႔ သူ႔ကုိလည္း အားလံုးက နာမည္ကို အဖ်ားစြတ္ေခၚၿပီး "အ၀င္းမုန္႔ဟင္းခါး" ဆိုၿပီး နာမည္ေပးလိုက္ၾကပါေရာ..။ း)</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">တကယ္လည္း အညာမုန္႔ဟင္းခါးက စားလို႔ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">သူ႔ေဒသနဲ႔သူ စကားအေျပာအဆို ေလယူေလသိမ္းေတြ မတူၾကသလို အစားအေသာက္ ေတြကလည္း ေဒသတခုနဲ႔တခု ကြဲျပားၾကတာပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးကေတာ့ တႏိိုင္ငံထဲမွ ေနၾကတဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြရင္းေတြလိုပါပဲ။ ေတြ႔ခဲ့ၾကံဳခဲ့ ခင္မင္ခဲ့တဲ့ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀ေလးေတြေပ့ါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">မနက္က OJT အတူတူ ဆင္းခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႔လိုက္လုိ႔ အရမ္း၀မ္းသာၿပီး ေရွးေဟာင္း ေႏွာင္းျဖစ္ေလးေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ေတြ႔ေတြ႕ခ်င္း စေမးလိုက္တာက <span style="color: rgb(102, 51, 51);">"မနက္ျဖန္ခါ</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">မနက္ႀကီး မိန္းမရသြားၿပီ</span>"... နင္သိလားတဲ့။ သူေမးလိုက္ေတာ့မွ သတိရၿပီး ရီခ်င္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အညာက သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္းေလးကို ပိုစ့္ေလးေရးလိုက္မိတာပါ။ အေ၀းေရာက္ OJT တုန္းက ခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေက်းဇူးရွိခဲ့တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကိုလည္း ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔ သတိတရ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ</span><a style="color: rgb(102, 51, 51); font-weight: bold;" href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><br /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-8028271822281200620?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com20tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-8460602206707331822010-02-09T09:31:00.002+08:002010-02-19T21:58:16.950+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">"အတၱ" ဆုိတဲ့ အရာဟာ လူသားတုိင္းမွာ ရွိေနၾကတာပါ..။ နည္းတာနဲ႔ မ်ားတာပဲ ကြာမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">"အတၱ" </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဆိုတာက အတိုင္းအတာ တခုထိပဲ ရွိေနရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပ့ါေလ။ က်မတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း အတၱနဲ႔မွ မကင္းႏိုင္တာ ဒါကိုလည္း ၀န္ခံပါတယ္။ အတၱ မရွိရင္ မထားရင္ေတာ့လည္း အေကာင္းဆံုးေပ့ါ။ အတၱ သိပ္ႀကီးျပန္ရင္လည္း မိမိကိုယ္ပဲ ျပန္ထိခိုက္တာပဲေလ။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္လို႔ပဲ ျဖစ္ေစ၊ မုန္းလို႔ပဲ ျဖစ္ေစ အတၱဆိုတာက တစ္ပါတည္း ကပ္ပါလာစျမဲပါ။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ဥပမာ....</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />ခ်စ္ျခင္းတရားဆိုတဲ့ အရာ..။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္ အဲဒီလူရဲ႕ အခ်စ္ကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္လာေရာ.... ေနာက္ဆက္တြဲ သူ႔ကိုပါ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္လာျပန္ေရာ...။ သူ႔နဲ႔ ပတ္သက္တာမွန္သမွ် ကိုယ္က ပိုင္ဆိုင္ခ်င္လာတာေပ့ါ။ အရာအားလံုးကို သူ႔အတြက္မဟုတ္ေတာ့ပဲ ကုိယ့္အတြက္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ရယူလိုမႈေတြ ပါလာၿပီေလ..။ သူ႔ကိုယ့္ကို ျပန္မခ်စ္ရင္ ငါေတာ့ လြမ္းရမွာပဲ၊ သတိရေနေတာ့မွာပဲ..။ သူကိုယ့္ကို မုန္းသြားရင္ ကိုယ့္ေတာ့ေသရမွာပဲ၊ ၀မ္းနည္းရမွာပဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ...။ သူ႔ကို ဆံုးရႈံးရမွာကို မခံစားႏိုင္ေတာ့တာ။ သူ႔ကို ခ်စ္သလိုလိုနဲ႔ အမွန္ကေတာ့ ကို႔ကိုယ္ကို ခ်စ္တာပဲ။ ဒါဟာ လိုခ်င္တတ္မက္မႈ၊ စြဲလမ္းမႈ ဆိုတဲ့ "အတၱ" ေတြပဲေလ..။ ပူေလာင္မႈေတြနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးေပ့ါ။ ဒါက တခ်ိဳ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြပါ...။<br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">တခ်ိဳ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ျပန္ဘူး။ သူ႔ကို ခ်စ္လို႔ သူ႔အတြက္ပဲ စဥ္းစားေပးတဲ့ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးေပ့ါ။ ကိုယ္သူ႔ကို ခ်စ္တယ္... ဒီလိုပဲ သူ႔ကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တယ္။ အရာရာ သူ႔အတြက္ပဲ စဥ္းစားေပးမယ္၊ သူ ထိခိုက္ နစ္နာေစမယ့္ အလုပ္မ်ိဳးကို ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ဘူး။ မပိုင္ဆိုင္ရလည္း ေနပါေစ.. သူ ေက်နပ္ေနရင္၊ ေပ်ာ္ေနရင္၊ ကိုယ္လည္း ေက်နပ္တယ္၊ ေပ်ာ္တယ္ေလ..။ သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး ကိုယ္က ဘာလုပ္ေပးရ လုပ္ေပးရ ေက်နပ္ေနတဲ့ သူမ်ိဳးေပ့ါ။ အတၱ ကင္းၿပီး ေပးစပ္ျခင္းေတြနဲ႔ ခ်စ္ေနရတာကို ေက်နပ္ေနတဲ့ အရာမ်ိဳး၊ ပူေလာင္မႈလည္း ကင္းတယ္ေလ..။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ဒါဆိုရင္ "အတၱ" ဆိုတဲ့ အရာနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ ဒြန္တြဲေနတတ္တာ လိုခ်င္တတ္မက္မႈ၊ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္မႈဆိုတဲ့ အရာေတြပဲ။ ဒီေတာ့ အဲဒီ အတၱကို ေလွ်ာ့ႏိုင္သမွ် ေလွ်ာ့ၿပီး နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ အတၱ နည္းၿပီး ေပးစပ္မႈေတြနဲ႔ ခ်စ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပူေလာင္မႈ ကင္းၿပီး စိတ္ရဲ႕ ေအးခ်မ္းမႈကို ခံစားရမွာပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">တျခားတျခားေသာ "အတၱ" မ်ားလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ငါ့အတြက္၊ ငါ့မိသားစုအတြက္၊ ငါ့ေဆြမ်ိဳးအတြက္ ဆိုတဲ့ ငါ ဆိုတဲ့ "အတၱ" ေပ့ါ။ "အတၱ" ေတြထဲမွာေတာ့ အဲဒီ အတၱက အဆိုးဆံုးပဲလို႔ ထင္မိတယ္။ ဘယ္သူေတေတ ငေတမာၿပီးေရာဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာကိုမွ မေထာက္ပဲ "အတၱ" ေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနၾကတယ္။ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ အရွက္တရား ကင္းမဲ့စြာ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ၿပီး </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">"အတၱ" ေတြနဲ႔ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဆက္ေလွ်ာက္ေနၾကတယ္ေလ..။<br /><br />လူတစ္ဦးေပၚ တစ္ဦး ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္း တရားထက္ တန္ဘိုးရွိၿပီး မြန္ျမတ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြ မ်ားစြာရွိပါတယ္။ အဲဒီ ခ်စ္ျခင္းတရား အတြက္ေတာ့ ေပးစပ္မႈေတြနဲ႔ "အတၱ" ကင္းတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြျဖစ္ေစခ်င္တာေပ့ါ။ ငါ ဆိုတဲ့ အတၱကို မၾကည့္ပဲ အမ်ားအတြက္ အနစ္နာခံ ေပးစပ္ၿပီး ခ်စ္ရဲတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြကို မွ်ေ၀ေပးေစခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္လည္း အတၱကင္းတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြနဲ႔ ခ်စ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနဆဲပါ..။<br /></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />ဒ႑ာရီ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-846060220670733182?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com17tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-54826600565226912742010-02-01T21:00:00.012+08:002010-02-19T21:57:52.703+08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(102, 51, 51);">၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဘေလာဂ့္အကယ္ဒမီ အတြက္ မဲေပး ေရြးခ်ယ္ပြဲကို ယေန႔ ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၁)ရက္ေန႔မွ စတင္ေနပါၿပီ။ မဲေပးခြင့္ကာလကေတာ့ ၂၀၁၀ ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၁) ရက္မွ (၁၅) ရက္ေန႔ အထိလို႔ သိရပါတယ္။ ဘေလာဂ့္အကယ္ဒမီနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေခါင္းစဥ္ (၁၀) ခုအတြက္ အကယ္ဒမီ (၁၀) ဆုေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလို ဘေလာဂ့္ေတြအတြက္ အကယ္ဒမီပြဲေလး က်င္းပေပးတာကိုလည္း ၀မ္းေျမာက္မိပါတယ္။ ဘေလာဂ့္ေရးၾကတဲ့ သူေတြထဲမွာ တကယ္ကို တန္ဘိုးရွိတဲ့ စာေပေတြ၊ အသိပညာ ဗဟုသုတေတြကို မွ်ေ၀ေပးေနတဲ့ ဘေလာဂ့္ေပါင္း မ်ားစြာလည္း ရွိေနပါတယ္။ သူတို႔ေတြအတြက္ အခုလို ပရိတ္သတ္ရဲ႕ မွ်တစြာ ေရြးခ်ယ္ေပးမႈ အေပၚကိုလည္း တန္ဘိုးထားမိပါတယ္။<br /><br />က်မအျမဲတမ္း စာေတြ သြားဖတ္ေနက် ဘေလာဂ့္ေတြထဲကလည္း ဒီအကယ္ဒမီ ေပးပြဲမွာ အမည္စာရင္း ပါေနတာေတြကို ေတြ႔ရသလို အခ်ိဳ႕မပါ၀င္တာေတြလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်မႏွစ္သက္မိတဲ့ ဘေလာဂ့္ေတြကိုေတာ့ က်မလည္း လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ၿပီး မဲေပးခဲ့ပါတယ္။ း) အခုလို လြတ္လပ္စြာ မဲေပးခြင့္ရလို႔လည္း ဒီပြဲကို က်င္းပေပးတဲ့ <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Myanmar Blogger Press</span> ကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br /><span>ႏွစ္သက္မိတဲ့ ဘေလာဂ့္ေတြအတြက္ ဒ႑ာရီ မဲေပးခဲ့တဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြနဲ႔ ဘေလာဂ့္ေတြကို ပိုစ္႔တင္စက ေဖာ္ျပခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိဳ႕ဘေလာဂ့္ေတြက ပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္စာရင္းသြင္းထားတာ မဟုတ္ပဲ</span> တစ္စံုတစ္ေယာက္က စာရင္းသြင္းလိုက္တာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ျပန္သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ <span>ဒ႑ာရီ မဲေပးခဲ႔တဲ႔ စာရင္းကို ျပန္ျဖဳတ္ထားလိုက္ပါတယ္။<br /><br /></span>အမွန္ေတာ့ ေပးခ်င္တဲ့ သူေတြက အမ်ားႀကီးပဲ... တကယ္လည္း စာေရးေကာင္းတဲ့ ဘေလာဂ့္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး ဘယ္သူ႔ေပးရမွန္းကို မသိတာပါ။ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ဘယ္သူေတြ အကယ္ဒမီရမလဲ ဆိုတာ မသိေသးဘူးေလ...။ ကိုယ္ေပးခဲ့တဲ့ သူေတြကိုေတာ့ ရေစခ်င္တာေပ့ါေနာ္။ း) ရပါေစ လို႔လည္း ဆုေတာင္းေနမိပါတယ္။ အကယ္ဒမီက တကယ္မေပးရေသးဘူး ဒ႑ာရီကေတာ့ ခန္႔မွန္းၿပီး ရင္ခုန္ေနၿပီ။ း)))<br /><br />ဘေလာဂ့္ကာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကိုလည္း စိတ္၀င္စားရင္ သြားေရာက္ မဲေပးႏုိင္ေအာင္ ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔ ေဖာက္သည္ခ်လိုက္တာေလ..။ စိတ္၀င္စားလို႔ သြားေရာက္ မဲေပးခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ <a style="color: rgb(0, 102, 0); font-style: italic; font-weight: bold;" href="http://www.mmblogpress.org/to-vote/">Myanmar Blogger Press</a> လင့္ေလးကို Click ႏွိပ္ၿပီး သြားေရာက္ မဲေပးႏုိင္ပါတယ္။ မဲေပးမည့္သူမ်ား လိုက္နာရမည့္ စည္းကမ္းခ်က္မ်ားကို <a style="font-weight: bold; font-style: italic;" href="http://www.mmblogpress.org/to-vote/"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Myanmar Blogger Press</span> </a>ဆိုဒ္တြင္ ေသခ်ာစြာ ဖတ္ၿပီးမွ မဲေပးပါလို႔လည္း အၾကံေပးလိုက္ ပါရေစ..။<br /><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္<br />ဒ႑ာရီ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-5482660056522691274?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com10tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-7519903622177614572010-01-27T16:00:00.010+08:002010-02-19T21:57:17.566+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေဖြးေဖြးျဖဴေအာင္ ေႂကြေနတဲ့ တရုတ္စကားပြင့္ေလးေတြ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေပၚမွာ.... ျမသား</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ကမၺလႅာ</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေက်ာက္ျဖာထက္က ေတာက္ပေနၾကတဲ့ စိန္ပြင့္ေလးေတြလို...။ သင္းပ်ံ႕တဲ့ ေအးျမျမရနံ႔ေလးက ေလနဲ႔အတူ တိုးေ၀ွ႔လာတယ္။ စကားပင္တန္းေအာက္က ခံုတန္းေလးကို တမ္းတမ္းတတေလး... ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဒီေနရာေလးေပ့ါ...။<br /><br />ဖိုင္တြဲ အျပာေရာင္ေလးကို ျမက္ခင္းေပၚမွာခ်ၿပီး စကားပန္းေတြ ေကာက္ေနခိုက္... ကတီၱပါဖိနပ္ အနက္ေလးနဲ႔ ရွင္းသန္႔ေနတဲ့ ေျခအစံုက ပန္းေကာက္ေနတဲ့ လက္ေရွ႕မွာအေရာက္...။ လွမ္းေနတဲ့လက္ကို ရပ္လို႔... မ်က္ႏွာကို ေမာ့အၾကည့္... သူ႔လက္ထဲမွာ စကားပန္းေတြ အျပည့္။ ရွပ္အကၤ်ီလက္ရွည္ အျဖဴစြတ္စြတ္ကို အျပာရင့္ေရာင္ ပုဆိုးအကြက္စိတ္ေလးနဲ႔ တြဲ၀တ္ထားတဲ့ သူ႔ဟန္က ကေလးတစ္ေယာက္ကို ငံု႔ၾကည့္ေနတဲ့ ပုံစံမ်ိဳး။ အျပံဳးနဲ႔ လွမ္းေပးေနတဲ့ ပန္းေတြကို အံ့ၾသျခင္းေတြနဲ႔အတူ လွမ္းအယူ..။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">မင္းနာမည္... </span><br /><br />ၾသရွရွနဲ႔ ေမးလိုက္တဲ့ သူ႔အသံက ဘ၀တခုလံုးကို စိုးမိုးလိုက္သလို... ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ႏႈတ္ခမ္းအစံုက အလုိလို နာမည္ကို ေျဖမိရက္သား။ အမွန္အတိုင္း ျပန္ေျဖလိုက္မိတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို ဒဏ္ေပးလိုက္ခ်င္ မိေတာ့တယ္။ အနားမွာ ရုတ္တရက္ ထိုင္ခ်လိုက္ရင္း... ေဘးမွာ ေႂကြေနတဲ့ ပန္းေတြကို အတူ ကူေကာက္ ေပးေနတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"</span></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">မေတာ္ေသးဘူးလား.. ဒီမွာ အမ်ားႀကီး ရေနၿပီေလ..</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"</span></span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><br />"</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟုတ္.. ေတာ္ၿပီ...</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"</span></span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ေဘးမွာခ်ထားတဲ့ ဖိုင္တြဲကို ဆတ္ကနဲ႔ ေကာက္ယူၿပီး ေရွ႕ကဦးေဆာင္လို႔ စကားပင္ေအာက္က ခံုတန္းေလးဆီ သူထြက္သြားတယ္။ ဘာမွန္းမသိ လက္ထဲက ပန္းေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ သူ႔ေနာက္ကို လိုက္သြားမိေပ့ါ။ ဖိုင္တြဲနဲ႔ ပန္းေတြကို ခံုေလးေပၚတင္ၿပီး ပန္းပြင့္ ႏွစ္ပြင့္ကို သူလွမ္းယူလိုက္တယ္။ သူ႔ကို အံ့ၾသမႈေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းကို... သူျပန္စိုက္အၾကည့္ မ်က္လႊာက အလုိလို က်သြားရျပန္ေရာ..။<br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခဏၾကာေတာ့ ပန္းႏွစ္ပြင့္ထဲက တပြင့္ကို လက္ထဲျပန္ထည့္ေပးခဲ့ၿပီး အျပံဳးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လို႔ အနားက ထြက္သြားခဲ့တယ္..။ သူ႔ေနာက္ေက်ာျပင္ကို ေငးၾကည့္ရင္း လက္ထဲက ပန္းတပြင့္ကို ဘာဆက္လုပ္ရမွန္း မသိေအာင္ ေလာကႀကီးနဲ႔ ခဏတာ အဆက္ျပတ္ သြားသလိုပဲ။ သတိထားလိုက္မိေတာ့ မ်က္၀န္းရိပ္ထဲမွာ သူေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီ။<br /><br />သတိရလုိ႔ လက္ထဲက ပန္းေလးကို ငံုအၾကည့္... ပြင့္ဖတ္ေလးမွာ မွင္အျပာေလးနဲ႔ စာေလးတလံုး...။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">ရင္တခုလံုး ေျဗာင္းဆန္သြားသလို သူေရးခဲ့တဲ့ စာေလးကို အသံထြက္ဖတ္ဖို႔ မ၀ံ့မရဲေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ ဖတ္ခ်င္ပါတယ္.. တေယာက္တည္း ရွိတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမဟုတ္ပဲ သူနဲ႔အတူတူ ရွိေနမယ့္ ေနာင္တခ်ိန္... ေနာင္တခ်ိန္မွာ အဲဒီပြင့္ဖတ္ေလးေပၚက စာေလးတလံုးကို သူၾကားႏုိင္ေအာင္ အသံထြက္ၿပီး ဖတ္ျပဖို႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ ရအံုးမွာေပ့ါေလ..။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ရုပ္တရက္ ေအးစက္စက္ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ သတိျပန္၀င္လာခဲ့တယ္။ မိုးစက္ဖြဲဖြဲေလးေတြ ကိုယ္ေပၚကို တိုက္ရိုက္ထိမွန္ေနၿပီ...။ စကားပင္ေအာက္က ခံုတန္းေလးဆီ ေျပးၿပီး မိုးခိုလိုက္မိတယ္။ ေႂကြက်ေနတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြကို တစက္တစက္ က်လာတဲ့ မိုးစက္ေလးေတြက ထိၿပီး ကစားေနလိုက္ၾကတာ...။ အေတြးေတြကို ျပန္စဥ္းစားခိုက္ ေအာက္ကို ငံုၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းထဲကို မွတ္မိေနက် အရိပ္တခု အေရာက္... မိုးစက္ေတြ ကိုယ္ေပၚက ေပ်ာက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ကတၱီပါဖိနပ္ အနက္ေလးနဲ႔ ေျခအစံု...။ လက္တဖက္ ေနာက္ကိုပစ္ၿပီး လက္တဖက္နဲ႔ ေဆာင္းထားတဲ့ ထီးေလးက ေခါင္းေပၚ ေရာက္လို႔ေနေပ့ါ...။ မွင္သက္မိေနတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ မ်က္၀န္းေတြကို သူသိသလိုပဲ..။ ေနာက္ပစ္ထားတဲ့ လက္ေလးကို မ်က္ႏွာေရွ႕အေရာက္... လက္၀ါးေလးကို ျဖန္႔လိုက္ေတာ့ ပံုသ႑န္မပ်က္ စကားပန္း အေျခာက္ေလး..။ ပြင့္ဖတ္ေလးမွာေတာ့... ဟုိတခ်ိန္ ႏႈတ္ဖ်ားက အလုိလို ထြက္က်သြားတဲ့ နာမည္ေလး တလံုးက အရိပ္ေလး ျဖစ္လို႔ေနၿပီေလ..။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);"></span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကုိယ္ေပးခဲ့တဲ့ ပန္းေလးေရာ..</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);"></span><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟုတ္... သိမ္းထားတယ္... အခုပါမလာဘူး</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားက ေမးသမွ် အမွန္အတိုင္း ထြက္က်လာတဲ့ ကိုယ့္ႏႈတ္ဖ်ားကိုလည္း မယံုႏိုင္ ျဖစ္ရၿပီ..။ ေက်နပ္သြားတဲ့ အျပံဳးနဲ႔ ေခါင္းကို ဖြဖြေလး ထုၿပီး .... ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလွတဲ့ ေခၚသံေလးက နားထဲကို အသာအယာေလး ျဖတ္သြားတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">"ခိုင္..."</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"ကို..."</span><br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">လႊမ္းမိုးမႈေအာက္က ဒီႏႈတ္ခမ္း အစံုကိုေတာ့ျဖင့္ ဘယ္လိုမွ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ့တာ သူနဲ႔ စေတြ႔ကတည္းကပါ။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">သူပြင့္ဖတ္ေလးမွာ ေရးေပးခဲ့တဲ့ စကားလံုးေလးကို ရင္ထဲကေန ရြတ္ျပအခိုက္ ႏႈတ္ဖ်ားကပါ အသံထြက္သြားတာ သူၾကားသြားခဲ့ၿပီေပ့ါ...။ မိုးဖြဲဖြဲေလးထဲက စကားပင္ေတြေအာက္ရဲ႕ ခံုတန္းေလးမွာေတာ့...။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />ဒ႑ာရီ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-751990362217761457?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com16tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-32626392968212321222010-02-12T22:00:00.001+08:002010-02-18T16:22:00.888+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ယေန႔ေခတ္ လူငယ္အမ်ားစု ေဖေဖၚ၀ါရီ (၁၃) ကိုေက်ာ္လို႔ (၁၄) ကိုေတာ့ျဖင့္ တမ္းတမ္းတတနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာလည္း လူငယ္ေတြ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ တမင္တကာကို မသိေအာင္ လုပ္တဲ့သူမ်ားက လုပ္ထားၾကတာကိုး။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">က်မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြ အခုေခတ္မွာ သင္ရိုးေတြေျပာင္းလို႔ သမိုင္းေတြလည္း ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ခဲ့ရၿပီ။ ေက်ာင္းေတြမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြ မျမင္ရတာ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္း တိုင္ခဲ့ေပါ့..။<br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၁</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">၃) ရက္မွာ က်ေရာက္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ေမြးေန႔အမွတ္တရကို ကဗ်ာေလး တပုဒ္နဲ႔ ေလးစားစြာ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးဟာ (၁၉၆၄) ခုႏွစ္ အာဇာနည္ေန႔မွာ ယဥ္ေက်းမႈဌာန ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျပတိုက္ ထိန္းသိမ္းေရး ေကာ္မတီက ထုပ္ေ၀ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကဗ်ာမ်ား ဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးထဲကပါ။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/S3IRPDj71tI/AAAAAAAAAE4/iJjssdj-NfI/s1600-h/AungSan1gs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 196px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/S3IRPDj71tI/AAAAAAAAAE4/iJjssdj-NfI/s200/AungSan1gs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436426650541348562" border="0" /></a><span style="font-size:78%;"><span style="color: rgb(102, 102, 102);">(တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေလ က်က္သေရရွိေလ)</span><br /></span></div><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /></span> <div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">ဇာနည္ဖြား</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br /><span style="font-style: italic;">အမိေျမမွ၊ သန္႔စင္ၾကရာ</span></span> <span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;"><br />သူကထူးျခား၊ ဇာနည္ဖြား၏။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;"><br /><br />သူငယ္ဘ၀၊ ေဆာ့ျမဴးၾကလွ်င္</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;"><br />သူကေငးကာ၊ တေနရာမွ</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;"><br />မ်က္လႊာမယွက္၊ အေတြးနက္၏။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;"><br /><br />ေက်ာင္းသားတကာ၊ ေဖြရွာသိပၸ</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;"><br />ဆည္းပူးၾကခိုက္၊ သူကထူးခၽြန္</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;"><br />ဇာတိမာန္ျဖင့္၊ ထက္သန္လံု႔လ</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">ရဲေသြးႂကြ၏။</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;"></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">အသက္သံုးဆယ္၊ ၀န္းက်င္ခန္႔၀ယ္၌</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">အရြယ္စက၊ ေခၚတံုၾကလည္း</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">သူကသတၱိ၊ ရဲရဲၿငိလ်က္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">အမိျမန္မာ၊ ရတနာသား</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">ဇာနည္ဖြားဟု၊ ထင္ရွားပီပီ</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">ေရွ႕သို႔ခ်ီ၏။</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;"></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">ေၾသာ္.....ဇာနည္သတၱိ၊ တိုင္းမရွိ၍</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">သူ၏ေမတၱာ၊ အထုမွာလည္း</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">ႏႈိင္းရာမရ၊ ႀကီးမားစြကို</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">ႀကံဳရေဘးရန္၊ အတန္တန္၌</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">ေနာက္ျပန္မတြန္႔၊ ရဲရဲ၀ံ့သည္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-style: italic;">သက္စြန္႔ခႏၶာ၊ ေႂကြသည့္တိုင္။</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-weight: bold;">(ႏုယဥ္)</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဓါတ္ပံုကို Google image မွကူးယူပါသည္။</span><br /><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />ဒ႑ာရီ</span><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-3262639296821232122?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com14tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-6186465600981124852010-01-21T23:30:00.001+08:002010-02-18T16:21:17.906+08:00<span style="display: block; padding-left: 6em; color: rgb(102, 51, 51);"><span>ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ ေဆာင္းအတိတ္ ေဆာင္းအရိပ္နဲ႔အတူ<br />ဟိုး... ေရွ႕ကို မျမင္ႏိုင္တဲ့ ျမဴခိုးေတြ....<br />ျဖဴလြလြ ေအးခဲေနတဲ့ ႏွင္းမႈန္ေတြေတာင္ ေပ်ာ္ဆင္းလို႔..<br />သူတို႔ေတြ အသြင္ေျပာင္း ကြယ္ေပ်ာက္ ခဲ့ရတာပဲေလ....။<br /><br />ေနေရာင္တေပ်ာက္ အလင္းတခ်က္<br />ခတ္ၾကမ္းၾကမ္း ေသာ့လိုက္တဲ့ ေလအေဝွ႔မွာ<br />ေႂကြစင္းသြားရရွာတဲ့ ပန္းပြင့္ေတြ<br />ရနံ႔ျပယ္ၿပီး ေျမခလို႔ ေႂကြၾက ခဲ့ရတာပဲေလ....။<br /><br />မိုးတိမ္ေတြၾကားက လွ်ပ္စီးေရာင္ေတြ...<br />ထစ္ခ်ဳန္းသံေတြ နဲ႔အတူ<br />ျမစ္ဖ်ားခံရာ မရွိပဲ ရြာသြန္းေနတဲ့ မိုးစက္ေတြ...<br />ေခ်ာင္းေတြ ျမစ္ေတြက အစျပဳလို႔<br />ပင္လယ္ သမုဒၵရာမွာ ေရာယွက္ ကြယ္ေပ်ာက္ ခဲ့ရတာပဲေလ....။<br /><br /></span></span><span style="display: block; padding-left: 6em; color: rgb(102, 51, 51);"><span><span>ဆည္းဆာနဲ႔အတူ တျဖည္းျဖည္း မွိန္ေဖ်ာ့ရင္း</span></span></span><span style="display: block; padding-left: 6em; color: rgb(102, 51, 51);"><span>စူးရွပူျပင္းတဲ့ ေနတစင္းေတာင္<br />တိမ္ညိဳေတြၾကား အရာမထင္ တိမ္ျမဳတ္ ကြယ္ေပ်ာက္ ခဲ့ရတာပဲေလ....။<br /><br />အေမွာင္ထဲက လေရာင္ကို အန္တုလို႔<br />ၿပိဳင္လင္းလက္ေနၾကတဲ့ ေကာင္းကင္က ၾကယ္စင္ေတြလည္း<br />အာရုဏ္မတက္မီ ေႂကြၾကလို႔<br />ေျမမခခင္ ကြယ္ေပ်ာက္ ခဲ့ရတာပဲေလ....။<br /><br />သဘာ၀ကေပးတဲ့ အလွတရားေတြဟာလည္း<br />ဒီသဘာ၀ေၾကာင့္ပဲ ျပန္လည္ ကြယ္ေပ်ာက္ ခဲ့ရတာပဲေလ...။<br /><br />အရာအားလံုး တည္ျမဲျခင္းဆိုတာ ရွိပါ့မလားေပ့ါ..<br />ခတ္စိမ္းစိမ္း မ်က္၀န္းနဲ႔ ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ အျမင္ေတြကေရာ<br />ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေဖ်ာက္ႏုိင္ပါ့မလဲ....။<br /><br /><span>က်ဥ္းေျမာင္းလြန္းလိုက္တာေလ....</span><wbr><span>။</span><br /><br />ခိုင္ျမဲတဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ ဇြဲလံု႔လကို ေမွ်ာ္လင့္ေနတာ ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔ေပါ့...။<br />အစိမ္းေရာင္ မ်က္၀န္းေတြကို အန္တုထားလိုက္မယ္...။<br /><br />အရာတခုကို ေျပာင္းလဲႏုိင္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ရင္း<br />ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရတဲ့ အရြယ္စံု၊ ရနံ႔စံု၊ အေရာင္အေသြးစံု ပန္းေပါင္းစံုတို႔အတြက္<br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေရာင္နီလည္း သမ္းသင့္ၿပီ...။<br /><br />ပြင့္ခ်ိန္တန္လို႔ မပြင့္<br />ေႂကြခ်ိန္တန္လို႔ မေႂကြ<br />ရြာခ်ိန္တန္လို႔ မရြာတာ<br />အခ်ိန္ရာသီ ဓါတ္မတဲ့လို႔မ်ားလား...။<br /><br />ရာသီေတြ အလီလီ ေျပာင္းေနသလို<br />မ်က္၀န္းစိမ္းတို႔လည္း ေျပာင္းခ်ိန္တန္ေပ့ါ<br />ဒီရာသီခြင္ဟာ ဒ႑ာရီ အိပ္မက္ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔....။<br /><br /></span></span><div style="color: rgb(102, 51, 51);" id="content"><div class="chat in"><div class="msg 1st"><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္<br />ဒ႑ာရီ<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-618646560098112485?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com17tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-30625048062810341212010-01-16T11:00:00.007+08:002010-02-18T16:21:02.013+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">"ေမေမ" ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးက ပါးစပ္ဖ်ားနဲ႔ မဟုတ္၊ ရင္ထဲကေန လႈိုက္လႈိုက္လဲလဲ ေခၚလိုက္မိတဲ့ အသံနဲ႔အတူ ႏွလံုးသားတခုလံုးကို ေႏြးေထြးသြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္...။ သိတတ္စ အရြယ္ကတည္းက ေမေမ့ မ်က္ႏွာကို အိပ္ရာထလို႔ မျမင္ရရင္ ေကြးေနေအာင္ ေကာက္တတ္တဲ့ က်မ..။ ဘြားဘြားက အျမဲတမ္း ေခ်ာ့ေမာ့ခဲ့ရတာေပ့ါ...။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အားလံုးထဲမွာ ဗိုလ္က်ေနက် က်မကေတာ့ ေမေမ့ကို မေတြ႔ရင္ ေကာက္ေတာ့တာပဲ..။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေမေမက အလုပ္လုပ္ေတာ့ အိမ္မွာ ဘြားဘြားနဲ႔ အေဒၚေတြလက္ထဲမွာပဲ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတယ္ေလ..။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />အခုလို မိဘနဲ႔ ေ၀းေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ အိမ္ကုိ ပိုလြမ္းသလို မိခင္ေမတၱာကိုလည္း ပိုၿပီး တမ္းတမိတယ္...။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ ေမေမ ရံုးက ျပန္လာတာနဲ႔ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ သမီးကုိ ထိန္းရင္း စာေတြသင္ေပးခဲ့တာပါ..။ ေမေမစာသင္ေပးမွ စာက်က္တတ္တဲ့ က်မ ကိုးတန္း ေက်ာင္းသူဘ၀အထိ စာေရးစာပြဲမွာ ေမေမနဲ႔ အတူတူ စာက်က္ခဲ့ရတယ္။ ဆယ္တန္းေျဖေတာ့လည္း ေမေမက က်မ စာက်က္တဲ့ေဘးမွာ ေစာင့္ၿပီး ညအိမ္ခဲ့တယ္ေလ..။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေမေမ့ရဲ႕ ဆံုးမသြန္သင္မႈနဲ႔အတူ ေမေမေလွ်ာက္ေစခ်င္တဲ့ လမ္းကို က်မ ေလွ်ာက္ခဲ့ရတယ္..။ ဘြဲ႔ရလို႔ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ေတာ့လည္း ေမေမ့ရဲ႕ စိတ္တိုင္းက် သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အလုပ္ကိုပဲ က်မေရြးခ်ယ္ၿပီး လုပ္ခဲ့ပါတယ္....။ ဒါေပမယ့္ အခုဆိုရင္ေတာ့ အေ၀းမွာေရာက္ေနတဲ့ သမီးကို ေနထိုင္ေကာင္းဖို႔၊ အလုပ္အကိုင္ေတြ အဆင္ေျပဖို႔ ဆုေတာင္းရင္း အေ၀းကေနပဲ ခ်စ္ေနႏုိင္ေတာ့တယ္လို႔ ေမေမခဏခဏ ေျပာဘူးတယ္..။<br /><br />ဘြားဘြားကေတာ့ က်မရဲ႕ ဒုတိယ အခ်စ္ဆံုးပါပဲ..။ က်မငယ္ငယ္က ဘြားဘြား ပုခက္နဲ႔ သိပ္မွ အိပ္တယ္..။ ထမင္းကိုလည္း ဘြားဘြားခြ႔ံေကၽြးမွ စားတယ္..။ ဘြားဘြားက ဒူးနာတတ္ေပမယ့္ မတတ္ရပ္ၿပီး သူ႔ေျမး မအိပ္မခ်င္း လက္ေမာင္းေတြ ကိုက္တဲ့ အထိ ပုခက္တုတ္ရင္း သီခ်င္းေတြဆိုၿပီး သိပ္ခဲ့ရတာလို႔ ေမေမက ေျပာခဲ့ဘူးတယ္...။ ငယ္ငယ္တုန္းက ညေနတိုင္း ေျမးအဘြားႏွစ္ေယာက္ ေရႊဘုန္းပြင့္ဘုရားကို သြားၿပီး က်မကစားေနရင္ ဘြားဘြားက ထိန္းခဲ့ရတာေပ့ါ..။ က်မႀကီးျပင္းလာေတာ့ ဘြားဘြား တရားထိုင္ရင္ ေဘးမွာ အေဖၚလိုက္ေပးတတ္တဲ့သူ ျဖစ္လာတယ္..။ ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ က်မေဆးတိုက္မွ ေသာက္တတ္တဲ့ ဘြားဘြားပါ...။ မွတ္မိေနေသးတယ္... က်မ အလုပ္စလုပ္ၿပီး ပထမဆံုး လခထုပ္ေတာ့ ဘြားဘြား ႀကိဳက္တတ္တဲ့ မုန္႔ေတြ၀ယ္လာၿပီး ကန္ေတာ့တဲ့ေန႔ကပါ..။ ကံေကာင္းလိုက္တာေနာ္တဲ့ ေျမးလုပ္စာေတာင္ ဘြားဘြားက စားရတယ္တဲ့ေလ..။ အဲဒီေန႔က ေျမးအဘြား ႏွစ္ေယာက္ မ်က္ရည္က်ၿပီး ငုိခဲ့ရေသးတယ္..။ က်မ ျပည္ပ မထြက္ခင္ တႏွစ္ေလာက္မွာပဲ ဘြားဘြား ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါတယ္..။<br /><br />တီတီကလည္း က်မရဲ႕ အႏြ႔ံအတာကို အခံရဆံုး အေဒၚတစ္ေယာက္ပါ..။ သူ႔မွာ တူမကို ထိန္းေက်ာင္းရင္း ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေျဖခဲ့ရတာေလ..။ က်မကို ေပါင္ေပၚမွာတင္ၿပီး စာက်က္ခဲ့ရာက ဆယ္တန္းေအာင္လို႔ က်မကို သူက လပ္ကီးေလးတဲ့.. အဲဒီလို ခ်စ္တာပါ...။ က်မက ညီအမေတြ မရွိေတာ့ ဘယ္သြားသြား ဒီအေဒၚနဲ႔ပဲ သြားရတာ..။ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္လည္း အေဒၚနဲ႔၊ ေစ်း၀ယ္ထြက္လည္း ဒီအေဒၚနဲ႔ေပ့ါ..။ မွတ္မွတ္ရရ တူအရီး ႏွစ္ေယာက္ တရက္တည္းနဲ႔ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ေရွာ့ပင္းစင္တာေတြကို ပတ္တာ..။ း) မနက္ မိုးလင္း ၁၁ နာရီေလာက္ထဲက စၿပီး Junction 8၊ ဂမုန္းပြင့္၊ ယုဇနစင္တာ၊ Excel၊ ယုဇန ပလာဇာ၊ မဂၤလာေစ်း တရက္တည္း ပတ္လိုက္တာေလ..။ ယုဇနပလာဇာေရွ႕က ခ်စ္တီး ထမင္းဆုိင္မွာ ထမင္းစားရင္း မိုးေတြရြာလို႔ ကားႀကီး တ၀က္ေလာက္ ေရနစ္သြားပါေလေရာ...။ တူအရီး ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႔သမွ်ေတြ ေလွ်ာက္၀ယ္စားနဲ႔ ေနာက္ေန႔ အေဒၚလည္း ပန္းကမၻာထဲ ေရာက္သြားတယ္... း)။<br /><br />က်မရဲ႕ ဘ၀မွာ အခ်စ္ခင္ရဆံုး ဣတၳိယေတြကေတာ့ သူတို႔ေတြပဲေပ့ါ...။ ခင္မင္ရေသာ အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဣတၳိယမ်ား </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ရွိေပမယ့္ ရင္နဲ႔ရင္းၿပီး ခ်စ္ခင္ရတာကေတာ့ ေမေမ၊ ဘြားဘြားနဲ႔ တီတီ ပဲေပ့ါေနာ္..။ အခုလို အေ၀းတေနရာမွာ ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အၾကင္နာေတြ၊ ေမတၱာတရားေတြကို ပုိၿပီး သိျမင္ခံစားမိလာရတယ္...။ ဒါေၾကာင့္ အေ၀းကေန က်မအျမဲတမ္း ကန္ေတာ့ရင္း ေက်းဇူးသိတတ္စြာ သူတု႔ိကို တမ္းတေနမိပါတယ္...။<br /><br />ဒီပိုစ့္ေလးက ေမာင္ေလး <a style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;" href="http://www.banyarshein.net/">ဗညားရွိန္</a> တဂ့္ထားတဲ့ ပုိစ့္ေလးပါ..။ သူက ကဗ်ာေရးေကာင္းသလို <a style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);" href="http://www.banyarshein.net/">အလြမ္းပုရပိုဒ္</a> ကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားတယ္ေလ...။ <a style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;" href="http://www.banyarshein.net/">ဗညားေရ</a> ... ဒ႑ာရီရဲ႕ မွတ္တမ္းထဲက ခင္မင္ျမတ္ႏိုးခဲ့ေသာ ဣတၳိယမ်ားကို ေျပာျပလိုက္ပါတယ္ေနာ္..။ အခုလို ေျပာျပခြင့္ရလို႔ ေက်းဇူးလည္း တင္မိပါတယ္...။<br /><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္<br />ဒ႑ာရီ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-3062504806281034121?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com13tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-21565363451487276882010-01-14T00:01:00.003+08:002010-02-18T16:20:26.881+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"ေမေမ... ေနေကာင္းလား?"</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"သမီး ျမန္ျမန္ေျပာေနာ္… ဖုန္းက ဘက္ထရီ သိပ္မရွိဘူး.."</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟင္... ဘာလို႔လဲ ေမေမ..</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"ဟုတ္တယ္... သမီးေရ... မီးက တရက္လံုးေနမွ နာရီဝက္ပဲလာတာ.. ဖုန္းက အားသြင္းဖို႔ကို အခ်ိန္ကမေလာက္ဘူး.. သြင္းမယ္လုပ္လိုက္ရင္း မီးကျပတ္သြားရင္းနဲ႔.. သမီးေရာ ေနေကာင္းလား? အလုပ္အကိုင္ေရာ အဆင္ေျပလား?.."</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေမေမ.. ဒါဆို သမီးအရင္ေျပာမယ္... အေရးႀကီးလို႔.. အလုပ္ကိစၥအတြက္ စာရြက္စာတမ္းေတြလိုေနတယ္ အဲ႔ဒါ မွာမလို႔....</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"</span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အင္း သမီး ဒါဆိုေျပာေလ.. ဘက္ထရီက အားေတာ္ေတာ္နည္းေနၿပီ..</span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟိုဟာေလ ေမေမ သမီးအခန္းထဲက.........</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေျပာရင္းနဲ႔ ဖုန္းက က်သြားပါေရာ.. စိတ္တိုလိုက္တာ..။</span></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဘက္ထရီက ကုန္သြားၿပီထင္ပါတယ္.. ျပန္ေခၚလို႔ကို မရေတာ့ဘူး..</span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">။</span><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">*********************</span>***************<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ဒီေန႔ ေမေမနဲ႔ ၁ မိနစ္ေလာက္ စကားေျပာျဖစ္ရာကေန စိတ္ထဲ ခံစားလိုက္ရတဲ႔ အစာမေၾကတာေလးကို ေကာက္ေရးလိုက္တာပါ..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေမေမ့ကို ဖုန္းဆက္ျဖစ္တဲ႔ ကိစၥက အိမ္မွာ က်န္ခဲ႔တဲ႔ စာရြက္စာတမ္းေတြ မွာမလို႔.. အလုပ္ကိစၥ တစ္ခုအတြက္ စာရြက္စာတမ္းေတြက အေရးတႀကီး လိုေနတာေလ..။ အဲ့ဒါေတြရမွ ဆက္လုပ္လို႔ရမွာ..။ အခုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရေတာ့မလဲ.. ဒီဖုန္းအားမရွိတာနဲ႔ ကၽြန္မ အလုပ္ကိစၥေတြ သြားၿပီ..။ မေန႔ကတည္းက အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေနတာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပဲ ေခၚလို႔ကို မရဘူး...။ ဒီေန႔ လိုင္းရသြားေတာ႔လည္း ဘာမွကိုမေျပာလိုက္ရဘူး..။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အိမ္မွာက CDMA ဆိုေတာ့ မီးမလာရင္ ဘာမွ လုပ္မရဘူး..။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အိမ္ကလည္း နည္းနည္း အတြင္းက်ၿပီး အနီးအနားမွာ လုိင္းဖုန္းကမရွိေတာ့ အေရးအေၾကာင္းဆိုရင္ အဆက္အသြယ္က ျပတ္ေရာပဲ..။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 51);">တရက္လံုး ေနမွ နာရီဝက္ပဲ မီးလာတယ္</span> တဲ့...</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဘာလုပ္ရမွာလဲ..? ဘာလုပ္ဖို႔လဲ..?</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">နာရီ၀က္ပဲ မီးေပးၿပီး ဘာလုပ္တာလဲ ဆိုတာ နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး...။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">မီးမလာေတာ႔ ေရပါ တင္လို႔ မရေတာ႔ဘူး..။ ေရတင္ဖို႔ ေနေနသာသာ ဖုန္းအားေလးေတာင္ ျပည့္ေအာင္ မသြင္းလိုက္ႏိုင္ဘူးတဲ႔..</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">၂၄ နာရီမွာ နာရီ၀က္ပဲ မီးေပးတယ္ေလ..။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"></span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">စိတ္ညစ္သြားတယ္.. ေတာ္ေေတာ္ေလးကို စိတ္ပ်က္သြားတယ္..။ အေရးႀကီးပါတယ္ဆိုတဲ႔ ကၽြန္မ အလုပ္ကိစၥေတြကိုေတာင္ ေမ့ၿပီး အေတြးေတြက အေမွာင္ထဲကို လံုးလံုးေရာက္သြားေတာ့တယ္..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 51);">ေခတ္မီဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ၾကီးဆီသို႔</span> တဲ့... အခုေတာ့.. မီးကမ႐ွိဘူး..။ မီးမ႐ွိမွေတာ႔ လွ်စ္စစ္ပစၥည္းဆိုတာ အပိုေတြလို ျဖစ္ေနတယ္..။ အိမ္မွာရွိေနရင္လည္း ဘာမွမထူးဘူး အမိႈက္ရႈပ္သလိုေတာင္ ျဖစ္ေနအံုးမယ္...။ စိတ္ပ်က္တယ္ သိပ္ကို စိတ္ပ်က္တယ္... ဝမ္းလည္းနည္းမိတယ္..။ အခုကၽြန္မေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံမွာဆို ၂၄ နာရီထက္ေက်ာ္ၿပီး ၁၂ လ ရာသီပတ္လံုး မီးလာေနတယ္... သံုးခ်င္သလိုသံုး သံုးသေလာက္ တန္ရာတန္ေၾကးေတာ႔ ေပးရမယ္..။ ေပးမယ္ေလ.. ေပးေပ်ာ္တယ္ေလ ..ကိုယ္သံုးလို႔ ကိုယ္ေပးရတာပဲ..။ ဒါေတာင္ ဒီႏိုင္ငံက ဘာအရင္းအျမစ္မွ မရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေနာ္..။ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံလို ဘာသယံဇာတမွ မထြက္သလို၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္ စက္ရံုႀကီးေတြ ရွိတာလည္း မဟုတ္ဘူး..။ ေတြးရင္းေတြးရင္း အသဲယားလာတယ္.. အခုဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံက ၁၀ တန္း စာေမးပြဲေတြ စစ္ဖို႔ နီးေနၿပီ ကေလးေတြ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲမွာ စာဘယ္လို က်က္ၾကမလဲ မသိဘူး..။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒါေပမယ့္ ၂၄ နာရီပတ္လံုး မီးလာေနတဲ့ ေနရာေတြလည္း ရွိေနပါတယ္.. ဒီလိုေတာ့ ေပးထားလို႔ ရေနတာ..</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အဲဒီလို မမွ်တာတာေလ.....။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေတာ္ပါၿပီ ဆက္မေတြးေတာ့ဘူး..</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ကိုယ့္မိသားစု တခုတည္း ျဖစ္ေနတာမွ မဟုတ္တာပဲ.. အားလံုးလိုလို ဒီကိစၥေတြ ၾကံဳေနၾကမွေတာ့...<br />အမ်ား အေမွာင္ထဲထိုင္ေနသလို ကိုယ္လည္း လိုက္ထိုင္ေနရေတာ့မွာေပါ႔....။</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />ေခတ္ႀကီးကမွ မေကာင္းပဲေလ....</span>။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ</span><a style="color: rgb(102, 51, 51); font-weight: bold;" href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><br /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-2156536345148727688?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com15tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-42186282473342476622010-01-07T17:40:00.007+08:002010-02-18T16:20:11.297+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">မ်က္လံုးအစံုကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ အလင္းေရာင္ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး.... အိပ္ရာေဘး စားပြဲေလးေပၚက နာရီကို မ်က္လံုးအေရႊ႕ မနက္ ၅ နာရီ ၁၀ မိနစ္။ မနက္ေစာေစာ အိပ္ရာထရတာ က်မဘ၀အတြက္ အပင္ပန္းဆံုး အလုပ္တစ္ခုလို႔ ထင္မိတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ ေစာစီးစြာ ႏိုးေနတဲ့ မ်က္လံုးကို ေက်းဇူး တင္လုိက္ပါတယ္။ အိပ္ရာထဲကေန ထလိုက္ၿပီး အခန္းအျပင္ အိမ္ေရွ႕ ဧည့္ခန္းကိုျဖတ္၊ ၾကြက္ေသြးေရာင္ ရင့္ရင့္ ခန္းဆီးစေလးကို ဖယ္လိုက္ရင္းက မွန္တံခါးေလးကို ဆြဲဖြင့္လုိက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ေအးျမတဲ့ ေလနဲ႔အတူ ဥၾသသံေလးက ဆီးႀကိဳလို႔....။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ရန္္ကုန္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီအခ်ိန္နဲ႔ ေဆာင္းရာသီ နံနက္ခင္းက မနက္ ၅ နာရီဆိုရင္ အလင္းေရာင္ သိပ္မရေလာက္ေသးဘူး။ အခုေတာ့ ဒီမွာ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ မိုးလင္းေနၿပီေလ....။ ၀ရံတာေလးမွာ မွီရင္း အိမ္ေရွ႕ ေတာအုပ္ေလးဆီကို ၾကည့္ေနမိတယ္...။ ေန႔တိုင္းၾကားေနၾက ဥၾသေလးရဲ႕ လြမ္းေတးဖြဲ႔ သံေလးက ဒီေန႔ေတာ့ ပိုၿပီး လြမ္းေဆြးေနသလိုပဲ..။ ျမန္မာျပည္မွာ ေႏြရာသီေရာက္မွ ၾကားရခဲတဲ့ ဥၾသသံက ဒီမွာေတာ့ ေန႔တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း ၾကားေနရတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကပဲ အလြမ္းေတြကို သိမ္းထားမိလို႔လား မသိဘူး။ ေနတဲ့ ေနရာမွာေတာင္ လြမ္းေတးသီတဲ့ ေရႊဥၾသက ေန႔တိုင္း သာေနေလရဲ႕ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">က်မေနတဲ့ အိမ္ေလးရဲ႕ အေရွ႕မွာ ေတာင္ကုန္းေလးနဲ႔အတူ စိမ္းလန္းေနတဲ့ ေတာအုပ္ေလး ရွိတယ္။ အဲဒီေတာင္ကုန္းေလး ေပၚကို တက္ဖို႔ ၂ ေပေလာက္ပဲ က်ယ္တဲ့ လူသြားလမ္းေလး ရွိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးျမင့္ၿပီး သစ္ပင္ႀကီးေတြက စိမ္းစိုလို႔ေပါ့...။ အရမ္းေအးခ်မ္းၿပီး အနားယူလို႔ေကာင္းတဲ့ အဲဒီေတာင္ကုန္းေလးကို ေနလာတာ ၾကာေပမယ့္ တခါမွ မေရာက္ျဖစ္ဘူး။ အျမဲတမ္း အိမ္ေပၚကေန လွမ္းၾကည့္ရင္း ဥၾသသံေလးကိုေတာ့ နားေထာင္မိတယ္။ က်မေလ ေတာေတာင္ေတြ၊ စိမ္းလန္းေနတဲ့ သစ္ေတာေတြ၊ ေအးျမတဲ့ ရာသီဥတု ရွိတဲ့ ေနရာေတြကို ခ်စ္တယ္..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ငယ္ငယ္တုန္းက ေရာက္ခဲ့ဘူးတဲ့ ေဒသေလး တစ္ခုကို အမွတ္မထင္ သတိရသြားတယ္။ အမွတ္မထင္ဆိုေပမယ့္ အမွတ္တမယ့္မွ အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ မွတ္မွတ္ရရ ကိုးတန္း ေက်ာင္းသူဘ၀ေပ့ါ။ ဖိုးဖိုးတို႔နဲ႔ လိုက္သြားဘူးတာပါ။ ေတာင္ကုန္းေလးေတြနဲ႔ သြားရတဲ့ ေျမနီလမ္းေလး..။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာ ေျမပဲခင္းေတြနဲ႔ အရမ္းလွတာေတာ့ မွတ္မိေနတယ္။ ေအးျမၿပီး စိမ္းစိုတဲ့ ေနရာေဒသေလးပါပဲ.. ဒီလိုနဲ႔ မနက္ခင္းတစ္ရက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကရင္း ေျမပဲခင္းေတြရဲ႕ ယာထဲက အိမ္ေလးတစ္လံုးရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာ ၆ ႏွစ္ ၇ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတဲ့ ကေလးေလး တစ္ေယာက္..။ ဒီေလာက္ခ်မ္းေအးေနတဲ့ ရာသီမွာ အေႏြးထည္မပါပဲ လက္ေလးပိုက္ၿပီး တဲအျပင္မွ ရပ္ေနတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။ ပါးစပ္ကလည္း စာေတြဆိုရင္း မ်က္ရည္ေတြက ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လို႔..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">နဂိုကတည္းက အျမင္မေတာ္ရင္ မေနတတ္တဲ့ က်မ ေျခလွမ္းေတြက အဲဒီကို ေရာက္သြားတယ္။ ကေလးရဲ႕ လက္ေမာင္းေလး ႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ေတာ့ ေအးစက္ေနတဲ့ အထိအေတြ႔နဲ႔ က်မကို အားကိုးတၾကီး ေမာ့ၾကည့္လုိက္တဲ့ မ်က္၀န္းေလး ...။ က်မလည္း သနားသြားၿပီး ညီမေလး ဘာျဖစ္လုိ႔လဲလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့... <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">"အေမက စာမရရင္ အိမ္ထဲကို မ၀င္ရဘူး၊ အေႏြးထည္လည္း မေပးဘူး"</span> တဲ့ေလ...။ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေအာင္ ျဖစ္သြားရင္း စိတ္မေကာင္းစြာ ကေလးမ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္လိုက္မိတယ္..။ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္ဘူးလို႔ အသိစိတ္က သိေနေပမယ့္ ဘာလုပ္ရမလဲလို႔ စဥ္းစားလုိက္တယ္..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒါနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ဆိုၿပီး ယာတဲေလးဆီ လွမ္းအ၀င္... ကေလးအေမလို႔ ထင္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လုိက္တယ္..။ က်မလည္း မေနႏိုင္ပဲ ေသခ်ာေမးေတာ့.. <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">"ကေလးေတြက စာမက်က္ဘူး၊ အားရင္ အေဆာ့ပဲ မက္တယ္ ဒါေၾကာင့္ ဒဏ္ေပးၿပီး စာက်က္ခိုင္းတာ"</span> တဲ့ေလ..။ ဒီေလာက္ေအးခဲေနတဲ့ ရာသီဥတုမွာ ႏုနယ္တဲ့ ကေလးေတြအတြက္ ဒီလိုမ်ိဳး မလုပ္သင့္ဘူးလို႔ က်မေတြးလိုက္မိတယ္..။ စာသင္တာကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ၀ါသနာပါတဲ့ က်မ အခုလို အျဖစ္မ်ိဳးကို ၾကည့္မေနတတ္လို႔ ကေလး အေမကိုေျပာၿပီး ပထမတန္း ကေလးေလးကုိ အိမ္ထဲေခၚၿပီး ၁ နာရီ ခြဲေလာက္ စာသင္ေပးခဲ့ပါတယ္....။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေနာက္ဆံုးေတာ့ စာရသြားလို႔ ေပ်ာ္သြားတဲ့ ကေလးေလး မ်က္ႏွာ၊ ေႏြးေထြးစြာ က်မေပါင္ေပၚမွာ တင္ၿပီး စာေတြလိုက္ဆိုရင္း မိခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးတင္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာက က်မဘ၀ရဲ႕ ပီတိေလးပါပဲ...။ က်မကို လက္ဖက္ေျခာက္နဲ႔ ေျမပဲေတြကို က်မတည္းခိုတဲ့ ေနရာအထိ လာပို႔သြားတဲ့ သားအမိရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို ဒီေန႔အထိ အမွတ္ရေနမိတယ္..။ က်မ ျပန္ခါနီး သြားႏႈတ္ဆက္ရင္း အဲဒီအမဆီက ကတိတခုေတာ့ ေတာင္းခဲ့မိတယ္...။ သားသမီးေတြကို ေအာင္ျမင္ေစခ်င္တာ တတ္ေျမာက္ေစခ်င္တာက မိဘတိုင္းရဲ႕ ႀကီးမားတဲ့ ေမတၱာ၊ ေစတနာပါ..။ ဒါေပမယ့္ ဆံုးမတဲ့ ေနရာမွာ မွန္ကန္ေအာင္ သြန္သင္ျပသ ေပးတာမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္..။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုမ်ိဳး အျပစ္ေပးၿပီး စာက်က္ခိုင္းတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစပဲ တျခားနည္းလမ္းနဲ႔ သြန္သင္ေပးပါလို႔..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အိမ္ေရွ႕က ေတာင္ကုန္းေလးကို ၾကည့္ေနရင္း၊ ငယ္ငယ္က ေရာက္ခဲ့ဘူးတဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးေတြနဲ႔ ေနရာေလးကို သတိတရ ျဖစ္သြားလို႔ပါ...။ တစ္ဆက္တည္း အျပံဳးေတြနဲ႔ ပီတိကို ရရွိခဲ့ဘူးတဲ့ ေနရာေလးက အခု က်မေရာက္ေနတဲ့ ေနရာေလးနဲ႔ တူေနတယ္ေလ...။ ေနာက္တစ္ခ်က္က မိဘနဲ႔ သားသမီးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆရာနဲ႔ တပည့္ ျဖစ္ျဖစ္ ဆံုးမျပဳျပင္တဲ့ ေနရာမွာလည္း မွန္ကန္တဲ့ ထိေရာက္တဲ့ ဆံုးမမႈေတြကိုသာ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္..။ <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">သား သမီး မေကာင္း မိဘေခါင္း၊ တပည့္ မေကာင္း ဆရာ့ေခါင္း ဆိုသလို သားသမီးေတြ၊ တပည့္ေတြ လိိမၼာရင္၊ ေတာ္ရင္၊ တတ္ရင္ အားလံုးမွာ ပီတိျဖစ္ ၀မ္းသာရတာပဲေလ</span>..။ က်မ သိပ္မသိေပမယ့္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေလးကို ခံစားမွ်ေ၀ရင္း အၾကံျပဳလိုက္တာပါ..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-4218628247334247662?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com11tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-80735083626722221492010-01-02T21:00:00.003+08:002010-02-18T16:19:56.101+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ႏွစ္သစ္မွာ ဘေလာဂ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလုိက္ပါတယ္... သူငယ္ခ်င္း အားလံုးကို </span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">လက္ေဆာင္ေတြ </span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အမ်ားၾကီး ေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ လက္ေဆာင္ေလးကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ တန္ဘုိးရွိတဲ့ အသံုး၀င္မယ့္ လက္ေဆာင္မ်ိဳးေလး ျဖစ္ေစခ်င္တယ္ေလ...။ ဒါေၾကာင့္ က်မ ဖတ္ေနၾက စာအုပ္ေလးထဲက တန္ဘိုးရွိတဲ့ <span style="color: rgb(102, 0, 0); font-style: italic;">"Double-think, Double-talk, Double standard နဲ႔ ပညာ"</span> ဆိုတဲ့ စာေလးကို မွ်ေ၀ရင္း ႏွစ္သစ္လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္...။<br /></span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />ဒီစာစုေလးက က်မ ႏွစ္သက္ေသာ စာေရးဆရာ ေဖျဖင့္ရဲ႕ စာဖတ္သမား၏ မွတ္စုမ်ား စာအုပ္ထဲမွ ကူးယူ ေဖာ္ျပေပးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ </span></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(102, 0, 0); font-style: italic;">"This, too, shall pass away" </span>ကို မွ်ေ၀ေပးစဥ္က ဆက္လက္ မွ်ေ၀ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း ေနာက္က်မွ ေဖာ္ျပေပးရသည့္ အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္။ </span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /></span></span> <div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">*****************************************</span><br /></div><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(102, 0, 0); font-style: italic;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Double-think - ဆန္႔က်င္ဘက္ အယူအဆ ႏွစ္မ်ိဳးကို တျပိဳင္တည္း။</span></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> </span></span><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">Double-talk - ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္ မေရမရာ ေျပာဆိုျခင္း။</span><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> </span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">Double standard - စံႏွစ္မ်ိဳးထားျခင္း၊ လိုသူကို တစ္မ်ိဳး မလိုသူကို တစ္မ်ိဳး ခြဲျခားသတ္မွတ္ျခင္း။</span></span><br /></div><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ေလာကႀကီးကို အျဖဴ၊ အမည္း ႏွစ္မ်ိဳးတည္းပဲ ျမင္သည္။ ျဖဴသည္၊ မည္းသည္။ မွန္သည္၊ မွားသည္။ တရားသည္၊ မတရားသည္။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">အေတြ႔အၾကံဳနည္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိတာေတြလည္း နည္းသည္။ သို႔ေသာ္ သိသမွ်သည္ ရိုးရိုး စင္းစင္း ရွင္းရွင္းကေလး။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ပိုသိလာသည္။ ပိုရႈပ္ေထြးတာေတြ ျမင္လာသည္။ ျဖဴတူတူ၊ ညိဳတိုတို၊ မည္းတည္းတည္း စသည္ျဖင့္။ မသိခ်င္၍လည္း မရ၊ ၾသ၀ါဒေတြ မၾကာခဏ ၾကားနာေနရသည္။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">"ေဟ့ေကာင္.. အားလံုး တစ္သမတ္တည္းခ်သည္း မေတြးနဲ႔။ ျခြင္းခ်က္ဆိုတာ ရွိတယ္။ အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ဆိုတာ ရွိတယ္။ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ခုခ်င္းရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အေနအထားေတြနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ စဥ္းစားေပးရတာ ရွိတယ္ တဲ့။<br /><br />ေလကႀကီးမွာ ေနရာတကာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တိတိက်က် ျဖတ္လို႔မရဘူး။ ေလကသဘာ၀ဟာ အပိုင္းပိုင္း အျပတ္ျပတ္ မဟုတ္ဘူး။ အကန္႔လိုက္ အကန္႔လိုက္ မေနရဘူး။ တိက်တဲ့ နယ္နိမိတ္စည္း မရွိဘူး။ တစ္ဆက္တည္း စီးဆင္းရင္းက ေျပာင္းလဲ သြားတာမ်ိဳး။ ေရာင္ေျပးအထည္လို ဒီဘက္က ျပာေပမယ့္ ဟိုဘက္က စိမ္းတယ္။ ျပာလိုက္ စိမ္းလိုက္၊ စိမ္းလိုက္ ျပာလိုက္။ အဲဒီေတာ့ တစ္ခုတည္း မူေသမွတ္တဲ့ အက်င့္ကို ေဖ်ာက္။ မအနဲ႔၊ မတံုးနဲ႔၊ မေၾကာင္နဲ႔...။</span> " <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />နားလည္မႈရွိပါေစ။ ဟုိဘက္သည္ဘက္ ျမင္တတ္ပါေစ။ မယုတ္မလြန္ ေျပာတတ္ပါေစ။ လူရည္လည္ပါေစ။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">သည္လိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ "ႏု" ရာမွ "ရင့္" လာၾကသည္။ စကားကို ဟိုမေရာက္ သည္မေရာက္ ေျပာတတ္လာသည္။ ယံုတာ မယံုတာ အပထား ေရာေယာင္ၿဖီျဖန္း လုပ္တတ္လာသည္။ </span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အမွတ္တမဲ့ အဖို႔ေတာ့ ဟုတ္သလိုလို။ အခုမွပဲ တတ္လာသလိုလို</span>။ <span style="color: rgb(102, 51, 51);">အခုမွပဲ လိမၼာလာသလိုလို။ သို႔ေသာ္ အဲသည္ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">"လိုလို" ေတြႏွင့္ အေနၾကာသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခါင္းထဲမွာ ကိစၥတစ္ခုကို ျဖဴသလား၊ မည္းသလား မကြဲျပားေတာ့။ မွားသည္၊ မွန္သည္ မခြဲျခားႏိုင္ေတာ့။ တရားသလား၊ မတရားသလား စဥ္းစားရ ေကာင္းမွန္းလည္း မသိေတာ့။<br /><br />ႏွစ္ခြေတြး၊ ႏွစ္မ်ိဳးေျပာ၊ ႏွစ္ပံုစံရပ္ကာ က်င္လည္လာရင္း တျဖည္းျဖည္း ငယ္စဥ္က ရွိခဲ့သည့္ ရိုးစင္း ေျဖာင့္မွန္ေသာ အသိဥာဏ္ေတြ ကြယ္ေပ်ာက္ကာ အရာရာမွာ ၀ိုးတိုး၀ါးတားႏွင့္ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">"သုညသမား" </span>ျဖစ္ေတာ့မည္။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">*****************************************</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">သည့္အတြက္ ေျဖေဆးက အသိဥာဏ္ (Intelligence) နဲ႔ စိတ္ဓါတ္သတၱိ (Moral courage)။ အဲသည္ ႏွစ္ခု ဖြံ႔ျဖိဳးေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တာ ပညာရွာေဖြမႈ (Education) ပင္ျဖစ္ပါသည္။</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">*****************************************</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" >ပညာ</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဆရာ (Sidney Hook)က နယူးေယာက္ တကၠသိုလ္မွ ဒႆနိကေဗဒ ပါေမာကၡ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ အဲသည္ တကၠသိုလ္တြင္ ၄၅ ႏွစ္တာမွ် ပညာသင္ၾကား ပို႔ခ်ခဲ့ၿပီး၊ အသက္ ၇၀ တြင္မွ အနားယူသည္။ တပည့္မ်ားႏွင့္ ခြဲခြါမည့္ေန႔ ေနာက္ဆံုး စာသင္ခန္းတြင္မူ တစ္သက္လံုး သူတပါး အယူအဆမ်ားကိုသာ ရွင္းလင္း သင္ျပလာခဲ့ေသာ ဆရာႀကီးက အမွတ္တရ ႏႈတ္ဆက္ ၾသ၀ါဒအျဖစ္ ပညာသင္ၾကားျခင္းဆိုင္ရာ သူ၏ ကိုယ္ပိုင္ အယူအဆ တစ္ရပ္ကို ေျပာျပသြားခဲ့သည္။ သူ႔အယူအဆ အႏွစ္ခ်ဳပ္က......<br /><br />အသိဥာဏ္ (Intelligence) ဆိုတာ အလြန္အဖိုးတန္သည္။ သူ႔ကို အစားထိုးႏိုင္ေသာ အရာမရွိ။ သို႔ေသာ္ သူ႔ခ်ည္းသက္သက္ျဖင့္ေတာ့ မလံုေလာက္။ သတၱိရွိဖို႔လည္း လိုေသးသည္။ သတၱိဆိုတာက စိတ္ဓါတ္ေရးရာ သတၱိ (Moral courage) ကိုဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။<br /><br />လူသည္ အသိဥာဏ္ ရွိမွသာ အေကာင္း၊ အဆိုး၊ အမွား၊ အမွန္၊ တရား၊ မတရား ဟူသည္ကို ပိုင္းျခား သိျမင္ႏိုင္မည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ဓါတ္သတၱိလည္း ရွိမွသာ အသိဥာဏ္က ခြဲျခားျပညႊန္သည့္အတိုင္း လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ ႏိုင္မည္။</span><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(102, 0, 0);"><br /></span></span><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(102, 0, 0);">ေကာင္းတာကို လုပ္ႏိုင္မည္။</span></span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(102, 0, 0);">အမွန္ဘက္က ရပ္တည္ႏိုင္မည္။</span></span> <span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(102, 0, 0);"><br />တရားသျဖင့္ ျဖစ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္မည္။</span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);"></span></div><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />တစ္ဖက္တြင္လည္း စိတ္ဓါတ္သတၱိရွိၿပီး ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္ မျပည့္စံု၊ မျပည့္စံုရံုတင္မက အႏၱရယ္ပင္ ရွိေသးသည္။ အဲသည္ လူမ်ိဳးသည္ တစ္ယူသန္သမား၊ အယူသည္း အစြန္းေရာက္သမား ျဖစ္သြားႏုိင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏွစ္ခုလံုး ျပည့္စံုဖို႔ လိုအပ္သည္။<br /><br />ပညာသင္ၾကားျခင္း ဟူသည္ အသိဥာဏ္ေရာ စိတ္ဓါတ္သတၱိပါ ဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္ ျပည့္၀ေအာင္ ျဖည့္ဆည္း ေပးျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္သင့္သည္..... ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />"<span style="color: rgb(153, 0, 0);">သုညသမား</span>" မ်ား မျဖစ္ေစရန္ ပညာကို တန္ဘိုးထားတတ္ၿပီး မွန္ကန္စြာ အသံုးခ်ႏိုင္ၾကပါေစ......<br /><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္<br />ဒ႑ာရီ</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"></span><br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-8073508362672222149?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com15tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-1375696681126088972009-12-28T08:00:00.013+08:002010-02-18T16:19:42.527+08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(102, 51, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ဒီတစ္ပတ္ Christmas ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာ ဘယ္မွကို မေရာက္ျဖစ္ဘူး။ လူကလည္း အိမ္ထဲမွာေနၿပီး ပ်င္းလာတယ္.. း) Orchard သြားဖို႔ကလည္း လူေတြကမ်ားၿပီး လမ္းေတာင္ ေလွ်က္မရဘူးတဲ့။ ဒီေန႔ေတာ့ အိမ္မွာေနရတာလည္း ေညာင္းလာၿပီေလ။ ဒါနဲ႔ အျပင္ေလးထြက္မယ္ ဆိုၿပီး Vivo City နဲ႔ HarbourFront ကို ေလွ်ာက္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ျမင္ျမင္သမွ် လက္စြမ္းျပလာတာေလးေတြ ျပမယ္ေနာ္... း)<br /><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify; color: rgb(102, 51, 51);"> <span style="color: rgb(102, 51, 0);">ၾကည့္ၾကေနာ္ Discount ေတြလည္း ေပးေနတယ္ ..... း)</span> </div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd7JBqPOfI/AAAAAAAAAC4/O564gg7v4SQ/s1600-h/DSCN3059.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 332px; height: 248px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd7JBqPOfI/AAAAAAAAAC4/O564gg7v4SQ/s320/DSCN3059.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419936071558314482" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒါကေတာ့ Vivo City ၀င္၀င္ခ်င္း ေအာက္ထပ္က Tangs Christmas Store ကို ရိုက္လာတာ..</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd8dPvSoPI/AAAAAAAAADA/jZWw1LF3hn4/s1600-h/DSCN3060.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 208px; height: 278px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd8dPvSoPI/AAAAAAAAADA/jZWw1LF3hn4/s320/DSCN3060.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419937518446616818" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd8vvy4UaI/AAAAAAAAADI/czwvZxgkbjQ/s1600-h/DSCN3061.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 286px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd8vvy4UaI/AAAAAAAAADI/czwvZxgkbjQ/s320/DSCN3061.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419937836289249698" border="0" /></a><br /></div><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ဒီီရတနာ ဆိုင္ကေတာ့ 70% Discount ေပးေနတယ္ေနာ္...။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd-H0h50lI/AAAAAAAAADY/LnHqDiFg95o/s1600-h/DSCN3062.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd-H0h50lI/AAAAAAAAADY/LnHqDiFg95o/s320/DSCN3062.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419939349388710482" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ညီမေလးေတြ၊ မမေတြအတြက္ GUESS က 50% Discount တဲ့.. </span>ျမန္ျမန္သြား၀ယ္ေနာ္... း)</span><br /><div style="text-align: left;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd-oYJ1eOI/AAAAAAAAADg/KhuxPBDY5tI/s1600-h/DSCN3063.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd-oYJ1eOI/AAAAAAAAADg/KhuxPBDY5tI/s320/DSCN3063.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419939908707252450" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd_F0ViNWI/AAAAAAAAADo/-eROUWmKdvo/s1600-h/DSCN3064.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd_F0ViNWI/AAAAAAAAADo/-eROUWmKdvo/s320/DSCN3064.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419940414488720738" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">သူတို႔က ဘာလုပ္တာလဲေတာ့ သိဘူး.. ေလွခါးက တက္လာေတာ့ သူတို႔ကလည္း ဒါႀကီးေတြ တီးၿပီး ဆင္းလာတာ ေတြ႔တာနဲ႔ လက္ကလည္း ရိုက္ၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္.. း)</span><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd_e7--D9I/AAAAAAAAADw/4rQKfLnAkx4/s1600-h/DSCN3066.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/Szd_e7--D9I/AAAAAAAAADw/4rQKfLnAkx4/s320/DSCN3066.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419940846038290386" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/SzeADhhjyyI/AAAAAAAAAD4/Emj4wqh_nXo/s1600-h/DSCN3067.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/SzeADhhjyyI/AAAAAAAAAD4/Emj4wqh_nXo/s320/DSCN3067.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419941474590772002" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒါကေတာ့ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">HarbourFront </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေအာက္ထပ္က Christmas Tree ၾကီးေလ.... လွလို႔ ရိုက္လာတာ။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/SzeAhHBEbpI/AAAAAAAAAEA/_YicTkPFqEc/s1600-h/DSCN3068.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/SzeAhHBEbpI/AAAAAAAAAEA/_YicTkPFqEc/s320/DSCN3068.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419941982871252626" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />Giant ထဲမွာ အလွဆင္ထားတဲ့ ေခ်ာကလက္ေတြ၊ အမွန္က ဓါတ္ပံု မရိုက္ရဘူးတဲ့။ ေကၽြးခ်င္လို႔ ခိုးၿပီး ရိုက္လိုက္တာ..။ း)</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> ႀကိဳက္သေလာက္ စားသြားေနာ္... း)</span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/SzeBGGbdv0I/AAAAAAAAAEI/9X5urvyGdds/s1600-h/DSCN3069.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/SzeBGGbdv0I/AAAAAAAAAEI/9X5urvyGdds/s320/DSCN3069.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419942618368687938" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ဒါကေတာ့ ျပည္ေတာ္ျပန္ရင္ ဒယ္ဒီရယ္ ေမေမရယ္ တီေလးရယ္ ခ်စ္ေယာင္းမေလးရယ္ကို လက္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုၿပီး 10% Discount နဲ႔ ၀ယ္လာတာေလ။ အထဲက ပစၥည္းေတြေတာ့ ျပေတာ့ဘူးေနာ္.. လုမွာ ေၾကာက္လုိ႔ ... း)</span><br /></div></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/SzeBggW92wI/AAAAAAAAAEQ/Nms3S2PsR_I/s1600-h/DSCN3070.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_j9GTnJsLGjA/SzeBggW92wI/AAAAAAAAAEQ/Nms3S2PsR_I/s320/DSCN3070.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419943072005741314" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />သူငယ္ခ်င္းရဲ႕သား ေမ်ာက္မူးလဲေလးအတြက္ ၀ယ္လာတဲ့ ကားေလး။ ဆိုင္မွာ စမ္းခိုင္းတာ မရဘူးတဲ့ ဘက္ထရီက ၈ နာရီ အားသြင္းရမယ္ဆိုလို႔ အခု အိမ္ေရာက္မွ အားသြင္းၿပီး ေကာင္းမေကာင္း စမ္းေမာင္းေနတာ။ ((ဟီး)) ကေလးလက္ထဲမွ ေရာက္ပါမလား မသိဘူး။ ကုိယ္ စမ္းေမာင္းေနတာနဲ႔ ပ်က္ေတာ့မယ္။ း)</span><span style="color: rgb(102, 51, 0);">))</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">က်မလိုပဲ ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွ အျပင္မထြက္ျဖစ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ဒါေလးေတြၾကည့္ၿပီး သြားခ်င္ေအာင္ စလိုက္တာေနာ္...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ႏွစ္သစ္ေလး ျဖစ္ပါေစရွင္...။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br /><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><br />ဒ႑ာရီ</span><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-137569668112608897?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com13tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-61150656371794963632009-12-26T14:00:00.001+08:002010-02-18T16:19:23.501+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒီဇင္ဘာရဲ႕ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေဆာင္းညေလးမွာ ႏွင္းေတြက ေပ်ာက္လို႔... အပူခ်ိန္က အႏႈတ္လကၡဏာ ျဖစ္ေနသလို က်မဘ၀မွာလည္း အႏႈတ္လကၡဏာ ျပခဲ့တာ ၾကာၿပီေလ...။ ေအးျမတဲ့ ေဆာင္းရနံ႔နဲ႔ ေျမာက္ေလက မ်က္ႏွာကို ခတ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး ရိုက္ခတ္ သြားေစခဲ့တယ္။ လမ္းမကို ငံု႔လို႔ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြက စည္းခ်က္ညီညီ သြားေနေပမယ့္ အသိစိတ္က ေျခလွမ္းထဲမွ မရွိဘူး။ ဒီလို ေဆာင္းညေလးေတြေပါ့... က်မ ဘ၀ကို ေႏြးေထြး ေစခဲ့တာေလ...။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">MP3 ေလးကို နားမွာတတ္ရင္း Celine Dion ရဲ႕ စီးရီးေလးထဲက ေတးသြားေလးေတြ နားထဲမွာ အစဥ္အတိုင္း ေရာက္လာတယ္...။ သတိထားၿပီး နားေထာင္လိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္ One Heart ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အင္း... ဟုတ္မွာပါေလ... က်မ ႏွစ္သက္တဲ့ သီခ်င္းေလး ဒီအခိ်န္မွာ အလွည့္က်ေနတာ။<br /><br />နားေထာင္ေနရင္း... မ်က္လံုးကို ေမာ့အၾကည့္ ေတြ႔လိုက္မိတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးက က်မတို႔ အျမဲတမ္း ထိုင္ခဲ့ဘူးတဲ့ Starbucks ဆိုင္ေရွ႕... ဒီေန႔တညလံုး ဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲ မသိဘူး...။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">၀ဲလာတဲ့ မ်က္ရည္ကို မ်က္ေတာင္ေလးနဲ႔ အသာခတ္ၿပီး ေျခလွမ္းေတြက ေကာ္ဖီဆုိင္ထဲကို ဦးတည္လိုက္မိတယ္။ အျမဲတမ္း က်မတို႔ ထိုင္ေနၾက စားပြဲေလးမွာ စံုတြဲေလး တစ္တြဲ ထိုင္ေနတာ ျမင္လုိက္တယ္။ အမွတ္တမဲ့ ရင္ထဲက (((ဒိတ္))) ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္...။ ေအာ္... ငါဘာျဖစ္လို႔ ရင္ခုန္သြားရတာလဲ? ဒီသံေယာဇဥ္ေတြ ဘယ္အခိ်န္ထိ အျမစ္တြယ္ေနမလဲေနာ္...။ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);" class="header1_boldColored"><br /><br />Caffè Americano တစ္ခြက္မွာၿပီး ေခ်ာင္က်က် </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေထာင့္နားက စားပြဲေလးမွာ ေနရာယူလိုက္တယ္။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒီလိုအခ်ိန္ ဟုိး... တုန္းက ႏွင္းေတြ ေျခမ်က္စိ ျမဳတ္တဲ့အထိ က်ေနခဲ့တာ... ေႏြးေထြးတဲ့ လက္အစံုက က်မကို ေထြးပိုက္ၿပီး ဒီေနရာေလးကို လာခဲ့ၾကတာ... ႏွင္းေတြေပၚမွာ နင္းေလွ်ာက္ရင္း စာေတြေရးခဲ့ၾကတာ... ႏွလံုးသားခ်င္း ထပ္တူၾကခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြတုန္းကေပါ့။ အရာရာတိုင္း လွပေနခဲ့ၾကတာ... ဒီလို ခရစ္စမတ္ညမွာ ေႏြးေထြးေစခဲ့တဲ့ ၾကင္နာမႈေတြက အခုလို ေ၀းကြာသြားလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိဘူးေလ... က်မ အသိစိတ္၊ ႏွလံုးသားမွာ ထ၀ရ အျမစ္တြယ္ေနခဲ့တာပါ။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">သူသာ ရွိေနခဲ့ရင္ အခုအခ်ိန္မွာ ေႏြးေထြးတဲ့ သူ႔ရင္ခြင္မွာ နားခိုရင္း ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ့္ ဘ၀ခရီးလမ္းကို စိတ္ကူးနဲ႔ ပံုေဖၚရင္း ၾကည္ႏူးေနခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒီလိုရက္ေလးကို ကုန္ဆံုးသြားမွာ ေၾကာက္တဲ့က်မ... အခုေတာ့ ဒီရက္ေလးကို တစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းရမွာ စိုးရိမ္ေနရၿပီေလ...။<br /><br />နားထဲက သီခ်င္းေလး ဆံုးအသြားမွာ နားၾကပ္ကို ျဖဳတ္ၿပီး ေကာ္ဖီေလး ေသာက္လိုက္ေတာ့... အရင္ကထက္ ပိုခါးေနသလိုပဲ... ေဆာင္းညေတြမွာ ႏွင္းေပ်ာက္ေနသလို... ကိုယ္ေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီပူေလး ပိုခါးသြားတာ ဘာျဖစ္လို႔လဲေနာ္...။ ေႏြးေထြးစြာ ဆုပ္ကိုင္ေပးမယ့္ လက္အစံုမရွိေတာ့မွ ႏွင္းေပ်ာက္တဲ့ေဆာင္းမွာ အေအးဓါတ္ကို အံတုလို႔ ခရီးဆက္ရမယ့္ ဘ၀... အလြမ္းဆိုတာကို မခံစားဘူးလို႔ ႏွလံုးသားကို က်င့္သားရေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးလိုက္တာ ထင္ပါရဲ႕...။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ က်င့္သားရသြားမွာပါ...။ သခၤါရဆိုတဲ့ တရားကို လြန္ဆန္ႏုိင္ဖို႔ ဘယ္သူ႔မွာမွ ခြန္အားမရွိဘူးေလ.. ဒီညေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထူးျခားစြာ ႏွင္းေပ်ာက္ေနတဲ့ ေဆာင္းရဲ႕ အေအးဒဏ္ကို အံႀကိတ္ခံရင္း ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးကေန ထြက္ခဲ့မိတယ္...။ မ်က္လံုးအိမ္က စီးက်လာသမွ် မ်က္ရည္ေတြကို ဟန္႔တားႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့ပါဘူး...။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br /><br /><a style="color: rgb(51, 153, 153);" href="http://warwarkhaingmin.blogspot.com/">အစ္မ၀ါ၀ါခိုင္မင္း (အမွတ္တရေလးမ်ား)</a> ရဲ႕ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">စိတ္ကူးမ်ားနဲ႔က်မ</span> ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔ တဂ့္ထားတဲ့ ပိုစ့္ေလးကို စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ေရးလိုက္တာပါ။ စိတ္ကူးထဲက အိမ္ေထာင္ဘက္ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူးေလ...။ မမေမးသလို ေနာက္ ငါးႏွစ္တာ ကာလမွာေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ သင္တန္းေက်ာင္းေလး တစ္ခု ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ငါးႏွစ္မွာ မျဖစ္လာရင္ေတာင္ ေနာက္ေတာ့ ျဖစ္လာေအာင္ ၾကိဳးစားၾကည့္မယ္လို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။ ကုသိုလ္လည္းရ ၀မ္းလည္း၀တဲ့ အလုပ္ေလးမို႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘ၀ကို တစ္ေယာက္တည္း ရုန္းကန္ရင္း ရပ္တည္ေနထိုင္သြားဖို႔ ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ မမ ေက်နပ္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္..။ ေအာက္က သီခ်င္းေလးနဲ႔ အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္ေနာ္...။<br /><br />ၿပီးခဲ့ေသာဒီဇင္ဘာ.......<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jAw4LqubRa8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/jAw4LqubRa8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object></span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္ </span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ</span><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-6115065637179496363?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com10tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-46324818501914856932009-12-21T15:45:00.004+08:002010-02-18T16:19:06.435+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">က်မရဲ႕ ဘေလာဂ့္ေလးကို <span style="color: rgb(153, 0, 0);">blogspot</span> ကေန <span style="color: rgb(153, 0, 0);">.com</span> ေျပာင္းလိုက္တာ ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ႕ လင့္ေလးေတြ အားလံုး ေပ်ာက္သြားပါတယ္ရွင္။ း) </span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒါေၾကာင့္ အခုလင့္ေလးေတြကို မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ခ်ိတ္ေနပါတယ္ေနာ္။ ခင္မင္ရေသာ ဘေလာဂ့္ကာ ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ႕ လင့္ေလးမ်ား ျပန္လည္ေပးပါရန္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင္...။ ဒ႑ာရီရဲ႕ လင့္ေလးကိုလည္း </span><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-weight: bold; font-style: italic;">www.dandaryee.com</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> အျဖစ္ေျပာင္းလဲေပးပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္...။</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span></span><br /></div><span style="color: rgb(153, 102, 51);"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒ႑ာရီ<span style="text-decoration: underline;"></span></span></span><a style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold;" href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-4632481850191485693?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com6tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-89644416662299682582009-12-18T16:00:00.004+08:002010-02-18T16:18:22.412+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒီေန႔မနက္ အေဒၚရဲ႕ စာသင္ေက်ာင္း ျဖစ္တဲ့ ရြာေလးတစ္ရြာကို လိုက္လည္ရမယ္ဆိုလို႔ ေပ်ာ္ၿပီး တညလံုးေတာင္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ အေဒၚက ေက်ာင္းၿပီးကာစ ဆရာမ ေပါက္စေလးေပ့ါ။ သူကေတာ့ ေျပာပါတယ္ ဟုိေရာက္ရင္ ဂ်ီမတိုက္ရဘူး၊ ရထားသံလမ္းနဲ႔ လယ္ကြင္းေတြကို ျဖတ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္တဲ့။ က်မလည္း ကေလးဆိုေတာ့ လိုက္ရၿပီးေရာ.. ရတယ္ေပ့ါ။ ဒီလိုနဲ႔ တူအရီး ႏွစ္ေယာက္ အင္းစိန္ဘူတာကေန စာပို႔ရထားတြဲၾကီး စီးၿပီး အဲဒီရြာေလးကို သြားၾကတာေပ့ါ။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">အင္းစိန္ဘူတာမွာ တီေလးတို႔ ေက်ာင္းက ဆရာမ ၃ ေယာက္လည္း ေစာင့္ေနၾကတယ္။<br /><br />ရြာဆိုေပမယ့္ ရန္ကုန္နဲ႔ သိပ္မေ၀းဘူးေနာ္။ ျမိဳ႕ပတ္ရထားက အဲဒီရြာဘက္ကို မျဖတ္လို႔ စာပို႔ရထား စီးၿပီး သြားရတာတဲ့။ အုတ္ဖိုရြာဘူတာမွာ ဆင္းၿပီး တီေလးတုိ႔ စာသင္တဲ့ ေက်ာင္းကို ၁ နာရီေက်ာ္ လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္တဲ့။ တီေလး သူငယ္ခ်င္း ဆရာမေတြက နင့္တူမေလး ေလွ်ာက္ႏိုင္ပါ့မလား ဆိုၿပီး ေမးေတာ့ က်မက အေပ်ာ့ေပ့ါဆိုၿပီး မ်က္ေစာင္းေတာင္ ထိုးလိုက္ေသးတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ရထားၾကီးလည္း ထြက္သြားေရာ အဲဒီရထားသံလမ္းအတိုင္း လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ရတယ္။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">ရထားလမ္းဆုိေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြက ေအာက္မွာ ေရေျမာင္းအက်ယ္ႀကီးေတြရွိတယ္။ ေရဆို ေၾကာက္တတ္တဲ့ က်မ အဲဒီသံလမ္းေပၚ ဘယ္လိုေလွ်ာက္ရမွန္းမသိဘူး။ ဇလီဖားတံုး တစ္တံုးကေန ေနာက္တစ္တံုးကို ကူးလို႔ ေခ်ာ္က်လို႔ကေတာ့ ေရထဲကုိ (((ပလံု)) ပဲ...။ တီေလးနဲ႔ ဆရာမေတြက သူတို႔လက္ကို တြဲၿပီး ခုန္ဆိုတာကို မခုန္ပဲ ေလးဘက္ေထာက္ၿပီး တစ္တံုးကေန တစ္တံုးကို ကူးတာေပ့ါ။ ျမိဳ႕ကေန လာတယ္ဆိုၿပီး ဂါ၀န္ေလးနဲ႔ ပဲကမ်ားေပ့ါ။ ျမင္ေယာင္သာ ၾကည့္ၾကေတာ့။ း)<br /><br />ေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ ရထားလမ္းကေန လမ္းေဘး လယ္ကြင္းထဲကို ဆင္းေလွ်ာက္ရပါေလေရာ...။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">အဲဒီမွာမွ စျမင္ဘူးတာ လယ္ကသင္းရိုးဆိုတာ။ လယ္ကြက္ တစ္ကြက္နဲ႔တစ္ကြက္ၾကား ျခားထားတဲ့ ကုန္းေျမေလး တစ္ေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္လာရတာ တစ္ခါတေလ ဗြက္အိုင္ေတြက ကေလးေျခလွမ္းနဲ႔ဆိုေတာ့ မေက်ာ္ႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာ့ နင္းပစ္လိုက္ေရာ...။ ဗြက္ထဲ နင္းၿပီး စပါးပင္ေတြကို လက္နဲ႔ရိုက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာ အရမး္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ ေျခေတာက္ေတြ လက္ေတြ ယားလာပါေရာ..။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ရြာထဲလည္း ေရာက္ေရာ ေတြ႔တဲ့ အိမ္မွာ အရင္ ေရ၀င္ေဆးၾကရတယ္။ ေက်ာင္းဆိုတာကိုလည္း ေရာက္ေရာ က်မ တကယ္ မ်က္လံုးျပဴးရပါတယ္။ ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ၾကာပန္းေတြ ေရာင္စံုနဲ႔ ေရကန္အၾကီးၾကီးကိုလည္း ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဓနိမိုး၊ က်ဴထရံ စိမ္းစိမ္းေလးကို ကာထားတဲ့ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ တထပ္ အေဆာက္အဦးေလး။ ေလွခါးေလး သံုးထစ္တက္ၿပီး ၀ါးေတြကို ခြဲၿပီး ခင္းထားတဲ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ စားပြဲခံုတန္းေလးေတြ။ ေက်ာင္းသားေတြက အခင္း၀ါးၾကမ္းမွာ ထိုင္လို႔။ အဲဒါ ေက်ာင္းတဲ့ ေလ...။<br /><br />ျမိဳ႕ကေက်ာင္းေတြလို ဆရာမၾကီး ရံုးခန္းတို႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အခန္းမေျပာနဲ႔ စာသင္ခန္းေတာင္ မရွိဘူး။ ခံုတန္းေလးေတြမွာပဲ သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းအထိ အတန္းေလးေတြ ခြဲၿပီး ထိုင္ေနၾကတယ္။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေက်ာင္း၀တ္စံု အျဖဴအစိမ္းကိုလည္း လူတိုင္းမ၀တ္ၾကဘူး။ အဲဒီ တဲေလးထဲမွာပဲ သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းအထိ စုစုေပါင္းမွ ေက်ာင္းသား ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရွိမယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေလးတန္းေက်ာင္းသားက ၅ ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီထဲက ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ က်မနဲ႔ ခင္မင္ခဲ့လို႔ပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး ထူးဆန္းတာက ဗလာစာအုပ္ တအုပ္ထဲမွာပဲ စာမ်က္ႏွာေလးေတြ ခြဲၿပီး ဘာသာစံုကို စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာပဲ ေရးေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေနာက္</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ထူးဆန္းတာက ေက်ာင္းကို ကေလးေတြလည္း ေခၚလာတယ္။ အိမ္မွာ ကေလးထိန္းမယ့္သူ မရွိလို႔တဲ့။ ကေလးကို ေဘးခ်ၿပီး အကိုလုပ္သူ ဒါမွမဟုတ္ အမလုပ္သူက စာသင္ရတယ္။ တခါတေလ ေက်ာင္းေရွ႕ကေန ေမာင္ ---- ေရ... မ ----ေရ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း လာေခၚတာက ရွိေသးတယ္။ အဲလို ေခၚရင္ ဆရာမကို ခြင့္တိုင္ၿပီး စာသင္ရင္းတန္းလန္း ဆင္းသြားၾကေရာ။ ျမင္ရေတြ႔ရသမွ် က်မအတြက္ တကယ့္ကို အထူးအဆန္းေတြပါ။ လယ္ထဲကုိ မိဘေတြနဲ႔အတူ အလုပ္လုပ္ဖို႔ စာသင္ေနတာကို လာေခၚၾကတာတဲ့ေလ။ ဆရာမေတြကလည္း လႊတ္လိုက္ရတာပဲ။<br /><br />ေန႔လည္း ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြ အားလံုး ဆင္းသြားၾကတယ္။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">က်မတို႔ တူအရီးနဲ႔ ဆရာမေတြလည္း ထမင္းစားမယ္ဆိုၿပီး ျပင္ဆင္ေနတုန္း ရြာထဲက ကေလးေတြက တစ္ေယာက္တမ်ိဳး ဟင္းေတြလာေပးၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ ငါးေသးေသးေလးကို ပင္စိမ္းရြက္ေလး အုပ္ၿပီး ခ်က္ထားတာရယ္၊ ဖါးကို မက်ီးရြက္နဲ႔ ေၾကာ္တာရယ္၊ ပဲျပဳတ္ကို မွ်စ္နဲ႔ ေၾကာ္ထားတာရယ္၊ ငါးေျခာက္ဖုတ္ကို ဆီေလးဆမ္းထားတာရယ္ .. အစံုပါပဲ။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />က်မလည္း တအံ့တၾသနဲ႔ တီေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ေန႔တိုင္း အဲလိုပဲ ဆရာမေတြစားဖို႔ လာေပးၾကတာတဲ့ေလ။ ဆင္းရဲၾကေပမယ့္ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">သဒၶါ</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">တရားကေတာ့ တကယ့္ကို ခ်ီးမြမ္းေလာက္တယ္။ က်မကေတာ့ တီေလးထည့္လာေပးတဲ့ ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ႔ အဲဒီထဲက ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ဟင္းကို ေရြးစားၿပီး ေက်ာင္းေရွ႕က ေရကန္ၾကီးကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဆင္းၾကည့္ေနတုန္း ေလးတန္းက ေကာင္မေလးက က်မကို လာေခၚၿပီး ေရကန္စပ္ကို ေခၚသြားတယ္။ သူက ေရကန္ထဲက ၾကာပန္းေတြနဲ႔ ၾကာခြက္ေတြ ဆင္းခူးပါေရာ။ က်မလည္း သူေျပာသလို ၾကာခြက္ေလးေတြကို ခြာစားၾကည့္တာ အထဲက အဆံေလးေတြက ခ်ိဳေနတာပဲ။ ၾကာပန္းေတြကလည္း လွမွလွ။<br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ေနာက္ ေက်ာင္းျပန္တက္ေတာ့ မနက္က လာတက္တဲ့ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြထဲက အခ်ိဳ႕မရွိေတာ့ဘူး။ မနက္က လာေခၚလို႔ လိုက္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ ထဲက တခ်ိဳ႕ျပန္လာတက္တာ ေတြ႔ရတယ္။ ဆရာမေတြကလည္း တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သင္ေပးေနတာ ျမင္ရေတာ့ ျမိဳ႕က ေက်ာင္းက ဆရာမေတြထက္ ပင္ပန္းတယ္ဆိုတာ သိလာရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္းေလးပါ။<br /><br />ညေန ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ရြာထိပ္အထိ ဆရာမေတြ ျခင္းကိုဆြဲၿပီး လိုက္ပို႔ၾကတယ္။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">ရြာထိပ္က အိမ္က ဘယ္သူ႔အိမ္လည္းေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီအိမ္က ပိုက္ဆံနည္းနည္းရွိတယ္ ထင္ရတယ္။ အိမ္ကလည္း အၾကီးၾကီး ဆရာမေတြကို ေခၚၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ လက္ဖက္တို႔ ေကာက္ညွင္းေပါင္းတို႔ ခ်ေကၽြးတာ စားရင္း ရထားလာမယ့္ အခ်ိန္နဲ႔ မွန္းၿပီး အဲဒီအိမ္မွာ ေစာင့္ေနရတာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လာခဲ့တဲ့လမ္းအတိုင္း ျပန္ေလွ်ာက္ၿပီး အုတ္ဖိုဘူတာမွာ စာပို႔ရထားၾကီးကို အလာကို ေစာင့္ရင္း ရထားစီးၿပီး ျပန္ခဲ့ရတယ္။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ကသူေတြကို မေမာႏိုင္ မပန္းႏုိင္ က်မေတြ႔ခဲ့သမွ် ထူးဆန္းတာေတြ ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာျပမိတယ္။ အိမ္ကလူေတြကေတာ့ လူၾကီးေတြဆိုေတာ့ သိၿပီးသားေပမယ့္ က်မက အထူးအဆန္းနဲ႔ အားရပါးရ ေျပာျပေနေတာ့ ရယ္ျပီး နားေထာင္ေပးၾကတာေပ့ါ။ က်မအတြက္ေတာ့ ငယ္ေသးတဲ့ အရြယ္မွာ က်မစာသင္ေနရတဲ့ ေက်ာင္းနဲ႔ က်မေရာက္ခဲ့တဲ့ ေက်းရြာက ေက်ာင္းေလးဟာ တကယ့္ကို ကြာျခားၿပီး ထူးဆန္းေနသလို ခံစားေနရတယ္။<br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">တီေလးကိုလည္း အိမ္ေရာက္မွ ေမးခ်င္တာေတြ သိခ်င္တာေတြ ေမးရေတာ့တယ္။ ေက်ာင္း၀တ္စံု မ၀တ္ရင္ ဒဏ္ေၾကး မေကာက္ဘူးလားတို႔၊ စာသင္ေနတုန္း အိပ္ျပန္လို႔ရလားတို႔၊ မုန္းစားဆင္းၿပီး ျပန္မလာရင္ မရိုက္ဘူးလာတို႔ေပ့ါ။ တီေလးက ရီၿပီး အဲဒါေတြ တီေလးတို႔ ေက်ာင္းမွာ မရိွဘူးလုိ႔ပဲ ျပန္ေျဖရွာတယ္။ က်မ အေတြးထဲမွာေတာ့ တီေလးတို႔ ဆရာမေတြက သေဘာ ေကာင္းလုိက္တာေပ့ါေလ။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ဒါေပမယ့္ အခုအခိ်န္မွာေတာ့ ဒါေတြဟာ ထူးဆန္းတာေတြ၊ တီေလးတို႔ သေဘာေကာင္းတာေတြ မဟုတ္ပဲ ေက်းရြာေတြရဲ႕ ပညာေရး စနစ္ေတြမွာ ၾကီးမားတဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြ အျဖစ္ ျမင္ေတြ႔လာရတယ္။ က်မတို႔ေရာက္ခဲ့တဲ့ ရြာေလးက ရန္ကုန္နဲ႔ အလွမ္းမေ၀းဘဲ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ ေနာက္က် က်န္ေနရလဲဆိုတာ စဥ္းစားေနမိတယ္။ တကယ္လိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ လိုအပ္တာေတြ မျဖည့္ဆည္း ေပးႏုိင္ၾကဘူးေလ။ တကယ္ လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေတြမွာ ပညာေရး အေထာက္အကူျပဳ ပစၥည္းေတြ မျဖည့္ဆည္းေပး ႏိုင္ၾကဘူး။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ျမိဳ႕မွာ မ်ားေနသေလာက္ အဲဒီလို ေက်းရြာေတြမွာ အလံုအေလာက္မရွိၾကဘူး။<br /><br />ျမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းေတြဟာ မိုးပ်ံေအာင္ ေဆာက္ႏိုင္သေလာက္ ေက်းရြာေတြမွာ မိုးမလံု၊ အကာမလံု ျဖစ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္က က်မျပန္သြားၿပီး အဲဒီရြာေလးက ေက်ာင္းကို ေရာက္ခဲ့လုိ႔ပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၄ ႏွစ္ေက်ာ္က ေရကန္ၾကီးဟာ အရင္လို ၾကာပန္းေတြ ၾကာခြက္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒိုက္ေတြ အျပည့္နဲ႔ စိမ္းေနတဲ့ ေရကန္အျဖစ္ပဲ ျမင္ခဲ့ရတယ္။ ဓနိမိုး၊ က်ဴထရံ စိမ္းစိမ္းေလးေတြက ေဟာင္းႏြမ္းၿပီး ျပဳျပင္မယ့္သူ မရွိလုိ႔ ယိုယြင္းေနခဲ့တယ္။<br /><br />ႏွစ္ေပါင္း ၂၄ ႏွစ္တာ ကာလာမွာ အစိုးရ ပညာသင္ေက်ာင္းအျဖစ္ တိုးတက္လာရမယ့္ အစား ဘုနး္ေတာ္ၾကီးသင္ ပညာေရးစနစ္ ျဖစ္ေနတာကို စိတ္မေကာင္းစြာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">ရြာထဲက တတ္ႏိုင္သူေတြကေတာ့ ျမိဳ႕တက္ၿပီး ပညာသင္ေပမယ့္ ခ်ိဳ႕တဲ့တဲ့ ကေလးေတြကေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းေလးမွာပဲ ဆက္လက္ ပညာသင္ေနၾကတယ္တဲ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၄ ႏွစ္ ေက်ာ္က ပညာေရးစနစ္ဟာ အခု အခိ်န္မွာ တိုးတက္လာရမယ့္အစား ပိုလို႔ေတာင္ ဆုတ္ယုတ္သြားတာကို စိတ္မေကာင္းစြာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီေပးခဲ့ ေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေက်းရြာက ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးကို စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ရင္ေမာျပန္ခဲ့ရတယ္ေလ။ </span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);">ဒါေတြကို က်မတို႔ သိသလို၊ ျမင္သလို နားလည္ ခံစားတတ္ၿပီး တိုးတက္ ေျပာင္းလဲမႈေတြ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေနရာတိုင္းက ပညာသင္ၾကားရမယ့္ ကေလးေတြကို တန္းတူ ပညာေတြ သင္ေစခ်င္၊ တတ္ေစခ်င္တယ္။ အမွန္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၄ ႏွစ္ ေက်ာ္ဆိုတာ ေျပာင္းလဲမႈေတြ မ်ားစြာ တိုးတက္လာရမယ့္ အစား ပိုလို႔ေတာင္ ဆုတ္ယုတ္သြားတာကို စိတ္မေကာင္းစြာ ျမင္ေတြ႔လိုက္လို႔ပါပဲေလ....။ ေက်းရြာက ကေလးေတြရဲ႕ ပညာသင္ၾကားရတဲ့ ဘ၀၊ လူေနမႈဘ၀ အဆင့္အတန္းကို က်မ ဘ၀မွာ လက္ေတြ႔က်က် သိျမင္ခဲ့ရလို႔ အဲဒီေက်းရြာေလးနဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းေလးကို မ်က္စိထဲ ယခုထိ ျမင္ေယာင္ေနမိတာပါ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51);">ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />ဒ႑ာရီ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-8964441666229968258?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com16tag:blogger.com,1999:blog-4551403021177042940.post-5845588511751667132009-12-10T08:00:00.017+08:002010-02-18T16:18:07.866+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(102, 51, 51);">အခုတေလာ တကၠသိုလ္ ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အတိတ္ကို အမွတ္မထင္ သတိရ၊ လြမ္းေနမိတယ္။ ကိုယ္ေတြတုန္းကေတာ့ တကၠသိုလ္ဆိုတာ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ပညာသင္ရာ အရိပ္ေလးပါပဲ။ RC2 မွာ ေက်ာင္းတက္ရတာကိုက ဂုဏ္ယူစရာလိုေပ့ါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႔ၾကလို႔ ဘယ္ေက်ာင္းကလဲလို႔ ေမးရင္္ RC2 မွာေလ လို႔ ေျဖရတာကိုက အရသာတစ္မ်ိဳး..။ RC1 က ဗိုလ္တေထာင္ ေကာလိပ္၊ RC2 က လွိဴင္နယ္ေျမ၊ RC3 ကေတာ့ ၾကည့္ျမင္တိုင္ေကာလိပ္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ တစ္ေယာက္ေက်ာင္း တစ္ေယာက္ မေမာႏိုင္ေအာင္ လိုက္လည္ၾကတာေလ။ အခုျပန္ေတြးရင္ မေန႔တစ္ေန႔ကလို ပါပဲ...။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ကိုယ္ေတြ တက္တုန္းကေတာ့ ပထမႏွစ္မွာ Practical မလုပ္ရဘူး၊ ဒုတိယႏွစ္ေရာက္မွ အထူးျပဳ ဘာသာရပ္ေတြ အလိုက္ ခြဲၿပီး Practical စလုပ္ၾကရတာ။ ပထမဦးဆံုး Practical ဆိုတာကို စလုပ္ခဲ့ဘူးတုန္းက ရင္ခုန္စရာေတြ၊ ေခၽြးျပန္စရာေတြ၊ ဟာသေတြနဲ႔ စခဲ့တဲ့ အဲဒီေန႔ေလးကို ပိုလြမ္းေနမိတယ္။ အဲဒီေန႔က ဓါတုေဗဒ အထူးျပဳေတြ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Practical</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> စလုပ္ရမယ္တဲ့။ ဆရာမကေျပာျပၿပီး သြားလုပ္ရမယ့္ေနရာကိုပါ တခါတည္းေျပာလိုက္တယ္။ ဘယ္ေနရာထင္လဲ..? RC2 ထဲက Feel စားေသာက္ဆိုင္လမ္းရဲ႕ ဘယ္ဘက္နားမွာ ရွိတဲ့ ကုန္းေလးေပၚက ရာဘာေတာမွာေပ့ါ။ အဲဒီမွာ လက္ေတြ႔ခန္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္၊ သူ႔ေမဂ်ာနဲ႔သူ ခြဲထားတယ္ေလ။ ကိုယ္ေတြက ဓါတုေဗဒ လက္ေတြ႔ခန္းကို လိုက္ရွာရင္း ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ အခန္းကို ေရာက္ခဲ့တယ္။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">စာထဲမွာ သင္ရတာကေတာ့ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Practical</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> လုပ္မယ္ဆိုရင္ လိုအပ္တာေတြက Conical Flask တို႔ Test Tube တို႔ဘာတို႔နဲ႔ေပ့ါေလ။<br /><br />အဲဒီေန႔ရဲ႕ </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">လုပ္ရမယ့္ Practical </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">က ဆားခ်က္ ရမယ္တဲ့။ စားပဲြေပၚမွာေတာ့ Test Tube ေတြ ဖန္ဇလံုေတြ တင္ထားတာ စံုေနတာပဲ။ ဖန္ဇလံုထဲမွာလည္း ပင္လယ္ေရေတြ ထည့္ထားတယ္။ လက္ေတြ႔လုပ္ဖို႔ အုပ္စု တစ္စုကို ၁၀ ေယာက္ခြဲထားတယ္။ ကိုယ္ေတြအဖြဲ႕က မိန္းကေလး ၃ ေယာက္ပဲပါတယ္၊ က်န္တာက ေယာက်ာၤးေလးေတြ။ အေတြးနဲ႔ အားကိုးေလာက္တယ္ေပ့ါေနာ္...။ တကယ္လည္း </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Practical </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">လုပ္ေရာ အုပ္စုေတြကို စၿပီးေ၀ေပးတာ ႏို႔ဆီခြက္ေလးေတြ..။ း) ႏို႔ဆီခြက္ေတြ ကိုင္ၿပီး ၿပံဳးစိစိနဲ႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ရင္း ဘာလုပ္ရမလဲေပ့ါေလ။ စလုပ္ခါနီးက်ေတာ့ ဆရာမက ခုနေပးထားတဲ့ ႏို႔ဆီခြက္ေလးေတြကုိ ယူလာခိုင္းၿပီး ဖန္ဇလံုထဲက ပင္လည္ရည္ကို Test Tube နဲ႔ စုပ္ၿပီး ထည့္ခိုင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ လွ်ပ္စစ္ မီးဖို ၄ လံုး ဖြင့္ထားေပးတယ္။ တလွည့္စီ ခုနနို႔ဆီခြက္ကို မီးဖိုေပၚတင္ၿပီး ေရေတြခန္းလို႔ ဆားပြင့္ေလးေတြ ထြက္လာတဲ့အထိ ေစာင့္ရတယ္။ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ခုန အားကိုးေလာက္တဲ့ ေမာင္မင္းၾကီးသားေတြက ငါတို႔လက္ပူမွာ ေၾကာက္လို႔ နင္တို႔ပဲ လုပ္တဲ့။ ေကာင္းေရာ ...။</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">း)<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္ေတြ အုပ္စု ဆားခ်က္လိုက္ၾကတာ ပင္လယ္ေရေတြခန္းလို႔ ဆားပြင့္ေလးေတြ ႏို႔ဆီခြက္ထဲမွာ ေပၚလာပါေရာ...။ ႏို႔ဆီခြက္ထဲကေရ ခန္းမခန္းနဲ႔ ဆားပြင့္ေလးေတြ ပြင့္မပြင့္ ၾကည့္ရတာ ရင္ခုန္ရတာ တစ္မ်ိဳး၊ လွ်ပ္စစ္မီးဖိုက အပူေတြက လက္ေတြေရာ မ်က္ႏွာေတြပါ ဟတ္လို႔ ေခၽြးေတြ ျပန္တာတစ္မ်ိဳး၊ ဆားပြင့္ေတြ ထြက္လာေတာ့ ၀မး္သာၿပီး ႏို႔ဆီခြက္နဲ႔ လက္ေတြ႔ဆင္းရတဲ့ အျဖစ္ကို ရီၾကရတာ အေမာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ဆားေတြထြက္လာတဲ့ ႏို႔ဆီခြက္ေလးကုိ ယူၿပီး ဆရာမကို သြားျပလိုက္တာ အဖြဲ႔အားလံုး အမွတ္ျပည့္ ရပါေလေရာ။ ပထမဦးဆံုး ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ဓါတုေဗဒ ဘာသာရပ္ရဲ႕ လက္ေတြ႔ခန္း ဆိုတာကို နားလည္သြားၾကတယ္။ း)</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့တဲ့ တကၠသိုလ္ရဲ႕အမွတ္တရနဲ႔ ပထမဦးဆံုး </span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">Practical လုပ္ခဲ့တဲ့</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);"> ေန႔ေလးကို သတိရရင္း RC2 အလြမ္းေျပ အျဖစ္ ဒီပုိစ့္ေလးကို ေရးျဖစ္လိုက္တာပါ။</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br /><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္</span> <span style="color: rgb(102, 51, 51);"><br />ဒ႑ာရီ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4551403021177042940-584558851175166713?l=www.dandaryee.com' alt='' /></div>ဒ႑ာရီhttp://www.blogger.com/profile/06511713543751421328dandaryee.09@gmail.com19