Myanmar Only

ဒီေန႔ ရံုးေရာက္ေရာက္ခ်င္း Project တခုအတြက္ ၀န္ထမ္းအသစ္ေတြ ေခၚမယ္ဆိုတဲ႔ သတင္းၾကားရတယ္။ ဘာ post ေတြမ်ား ေခၚမွာလဲလို႔ အလုပ္ေၾကာ္ျငာကို အေျပးအလြား ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ လိုခ်င္တာက Project Leader နဲ႔ T&C Manager ။ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳက Testing and Commission နဲ႔ Building and Construction အပိုင္းကို အနည္းဆံုး (၆) ႏွစ္နဲ႔အထက္ ရွိရမယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပညာအရည္အခ်င္းက Masters Degree/ University/ Diploma or Professional Experience ျဖစ္ရမယ္။ လစာက အနည္းဆံုး (S$5000-6500) ၾကားေပးမွာတဲ့။

ဖတ္ရင္းနဲ႔ ကိုယ္႔မိတ္ေဆြေတြကို သတိရသြားမိတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အသိေတြထဲက အလုပ္ရွာေနတဲ့ သူေတြလည္း႐ွိေတာ႔ ရေစခ်င္လြန္းလို႔ ဖုန္းေလးကိုေတာင္ အဆင္သင့္ ျပင္ထားလိုက္တယ္။ ရာထူးနဲ႔ ပညာအရည္အခ်င္း၊ လုပ္ငန္း အေတြ႕အႀကံဳအရ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြထဲမွာ တကယ္အရည္အခ်င္း ရွိတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာ္ျငာကို ဆက္ဖတ္ရင္း ေအာက္ဆံုးနားကတစ္ခ်က္တည္းနဲ႔တင္ ေျပာခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ပါးစပ္ ပိတ္သြားတယ္။ အဲဒီတစ္ခ်က္က Singaporean ျဖစ္ရမယ္တဲ့ေလ.....။ ေအာ္.. Singaporean မွ ခန္႔မွာကိုး..။

ေန႔လည္း (၂) နာရီထိုးမွာ Resume အေစာင္ (၂၀) ေက်ာ္ေလာက္ လက္ခံရတယ္။ ကိုယ္က လာသမွ် Resume လက္ခံၿပီး ကုမၸဏီသူေဌးဆီ ပို႔ေပးေနရတယ္။ သူေဌးက စေကာ့တလန္ ႏိုင္ငံသား၊ ပညာတတ္။ သူ႔လုပ္ငန္းသစ္အတြက္ တကယ္အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ပညာတတ္ေတြကိုသာ လိုခ်င္ပံုေပၚတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ဝန္ထမ္းသစ္ တိုးေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ သူတို႔ Resume ေတြကို စပ္စုၾကည့္ေနမိတယ္။ ေျပာလို႔ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး တကယ္ေနာ္... အဲဒီ စလံုးအေယာက္ (၂၀) ထဲမွာ တေယာက္မွ Graduate မပါဘူး။ လာသမွ် Resume ေတြအားလံုးက Diploma ပဲ ရွိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရြးခ်ယ္စရာလည္း မရွိေတာ့ ဒီထဲကပဲ ေရြးမွာပဲ... ဒါေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။ ရေစခ်င္လိုက္တာေနာ္.....ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ...။ သူေဌးလည္း ေလွ်ာက္လႊာေတြကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ေတာ့ ေလသြားပံုရတယ္။ ေနာက္တထစ္ ေလွ်ာ့လိုက္တယ္... University/ Diploma ရွိရင္ ရၿပီတဲ့ေလ..။

ေနာက္ဆံုး လိုတဲ့အရည္အခ်င္းမရေတာ႔ ႐ွိသေလာက္ အရည္အခ်င္းကိုသာ ယူရေတာ့မွာေပ့ါ။ သူက စလံုးမွ လိုခ်င္တာကိုး...။ ထင္ပါတယ္ ... အင္တာဗ်ဴး ေရာက္ရင္လည္း ဘာေတြမ်ား ထပ္ၿပီး ေလွ်ာ့ရအံုးမလဲ မသိ..။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳကေတာ့ တကယ္ရွိမွ ျဖစ္မွာဆိုေတာ့ မေလွ်ာ့ေလာက္ေတာ့ဘူးလို႔ ထင္တာပဲ...။ စိတ္ထဲကေတာ့ ႀကိတ္ၿပီး လိုတာမရေတာ့လည္း ရတာယူေပ့ါ ေဘာ့(စ္)ရယ္လို႔ ေျပာေနမိတယ္..။

ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္ေတြ၊ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳ ရင့္က်က္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး။ တကယ္ေတာ္တဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာေတြ တကယ္ကို အမ်ားႀကီး။ အဲဒီလူေတြထဲက စလံုးမွာ SPass လစာ (S$1800) နဲ႔ လုပ္ေနရတဲ့သူေတြ တပံုႀကီး။ လစာနည္းသလို အလုပ္ရွာရတာလည္း ခက္လိုက္တာ။ စည္းေတြ ေဘာင္ေတြကလည္း မ်ားမွမ်ား။ တခ်ိဳ႕လည္း လစာေကာင္းၾကပါတယ္။ ခပ္ရွားရွားေပါ႔။ အခုေတာ့ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဘြဲ႔ရလည္း မဟုတ္၊ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳလည္း ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရွိ။ Diploma တစ္ခုေလာက္နဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာဆိုတဲ့ ရာထူးယူထားသူက တစ္လကို လစာ (S$5000) ရအံုးမယ္။ ေတြးၿပီး ရင္နာလိုက္တာ..။

ဒီေန႔ တေန႔လံုး ရံုးမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ စိတ္ကို မၾကည္ေတာ့တာ။ သူေဌးကိုပဲ စိတ္တိုသလိုလို... စလံုးေတြကိုပဲ မနာလို ျဖစ္ေနသလိုလို... ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသံုးမက်တဲ့ ေခတ္စနစ္ႀကီးကိုပဲ ေဒါသေတြ ပံုခ်ရင္း စာပြဲေပၚက အလုပ္ေၾကာ္ျငာစာ႐ြက္ တစ္႐ြက္ကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ ဆြဲယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ Singaporean Only ဆိုတာကို ေဘာပင္နဲ႔ ျခစ္ၿပီး Myanmar Only လို႔ ျပင္ေရးလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ စာ႐ြက္ကို မေက်မနပ္ လံုးေျခရင္း....။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ

အသိတရား (သို႔) လူ႔တန္ဘိုး

ဒီေန႔ညေနလည္း ထေနာင္းတစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္ ေနာက္က်ျပန္ၿပီ။ အလုပ္ကအျပန္ မိုးကလည္းရြာ၊ ဘတ္(စ)ကားကလည္း ဘယ္လိုမွ တက္လို႔မရဘူး။ ကားေတြကလည္းၾကပ္ လူေတြကလည္းမ်ားနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လာတဲ့ကားကို တြယ္တက္ၿပီးေတာ့ လိုက္ခဲ့ရတယ္။ တေန႔တေန႔ အလုပ္သြားရတဲ့ ေနရာနဲ႔ ထေနာင္းအိမ္က အေ၀းၾကီး။ ဘတ္(စ)ကား မွတ္တိုင္က လမ္းခုလပ္ဆိုေတာ့ ထေနာင္းတို႔ မွတ္တိုင္ေရာက္ရင္ ကားေတြက ၾကပ္ၿပီး တက္မရေတာ့ဘူး။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ ထေနာင္းရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္က ဘတ္(စ)ကား အေျခအေနေပၚ မူတည္ေနရတာကိုး။ ထေနာင္း အိမ္ျပန္ေနာက္က်ရင္ စိတ္ပူေနရသူက ေမေမပါ။

ထေနာင္း အလုပ္က စတိုးဆိုင္ တခုက စာရင္းကိုင္ပါ။ ဒီေန႔မနက္ေတာ့ ေစာေစာထ ထမင္းဘူးထည့္၊ ၿပီးေတာ့ အလုပ္က ဆိုင္ရွင္ လာစစ္မယ္ဆိုတာနဲ႔ အရင္ေန႔ကထက္ နဲနဲသပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး ျပင္ဆင္ျပီး ေစာေစာထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒီၾကားထဲ မိုးကရုတ္တရက္ ရြာခ်လိုက္တယ္။ အိတ္ထဲက ထီးကို ကမန္းကတန္း ထုပ္ရင္း ဖြင့္ေစာင္းလုိက္ၿပီး ကားမွတ္တိုင္ကို ခတ္သြက္သြက္ေလး ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ မိုးကလည္း တိတ္ဖို႔မဆိုနဲ႔ ပိုလို႔ေတာင္ သည္းလာလိုက္ေသး၊

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဆလြန္းကားတစ္စီး လမ္းေပၚတင္ေနတဲ့ ေရအိုင္ကို အရွိန္နဲ႔ ျဖတ္ေမာင္းလိုက္တာေၾကာင့္ ရႊႊံ႕ေရေတြဟာ (((ဗြမ္း ))) ခနဲ ထေနာင္း တကိုယ္လံုးကို စင္ပါေရာ။ လန္႔ျဖန္႔ၿပီး ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ေရွ႕နားက စတိုးဆုိင္ေရွ႕မွာ ကားက ထိုးရပ္လိုက္တယ္ ..... ထေနာင္း ေဒါသနဲ႔ ရွက္စိတ္ေတြက ထူပူၿပီး တက္လာတယ္။ မ်က္လံုးထဲမွာလည္း ဘာမွ မျမင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီကားအနား အေရာက္ ကားတံခါးပြင့္လာၿပီး အသက္ (၅၀) ေက်ာ္အရြယ္ အန္တီၾကီး တေယာက္ ဆင္းလာတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။ ၀တ္ထားတာလည္း ေခတ္နဲ႔အညီ ဆိုတာထက္ကို ပိုၿပီးေခတ္ဆန္ေနတယ္။ ထေနာင္းကို တခ်က္ၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲသြားတယ္။ ထေနာင္းရဲ႕ ေဒါသ အထြဋ္အထိပ္ ေရာက္သြားတယ္။

"အန္တီ "
"ေအာ္ ...... ဘာလဲ"
ထူးလိုက္တဲ့ ေလသံနဲ႔ မ်က္ႏွာထားက တေလာကလံုး သူေကၽြးထားရတဲ့ မ်က္ႏွာထား။ ထေနာင္းလည္း သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။
"အန္တီ လုပ္တာ က်မကို ဗြက္ေတြအားလံုး စိုကုန္ၿပီ ... "
"ေအာ္ ... ဒို႔က ကားေမာင္းလာတာေလ၊ ေအာက္က ဗြက္အိုင္ကို မျမင္ဘူး ... မင္းျမင္ရင္ မင္းေနာက္ဆုပ္ ေရွာင္လုိက္ပါလား ..."
"ဟင္ ...... အန္တီ့ စကားက တာ၀န္မဲ့လွခ်ည္လား ... "
"ဒီမွာ .... ဒို႔က တမင္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး ... ဘာလဲ ... မင္းစိုသြားတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ အတြက္ ျပန္ေလွ်ာ္ေပးရမလား ..
"အန္တီ ..... အဲလို မေျပာပါနဲ႔။ အခု က်မက အလုပ္သြားရမွာ၊ အန္တီေၾကာင့္ က်မအ၀တ္အစားေတြ ညစ္ပတ္ကုန္တာကို ေျပာျပတာ "
"အိုေကေလ ... ဒါဆိုလည္း .... ေရာ႔ ..... ဒီမွာ .... ဘယ္ေလာက္မွန္းေတာ့ မသိဘူး .. မင္းဟာမင္း ရည္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ... မင္းကိုယ္ေပၚက အ၀တ္အစားထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ ႏွစ္စံုေလာက္ ရႏိုင္ပါတယ္ ... "

ထေနာင္း အံ့ၾသမွင္သက္မိၿပီး ဘာမွကို ျပန္ေျပာခ်ိန္ မရလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက ကားေပၚကို ျပန္တက္သြားၿပီး ေစာင့္ၿပီး ေမာင္းထြက္သြားပါတယ္။ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ၁၀၀၀ တန္အုပ္ကို သားေရးကြင္းနဲ႔ စည္းထားတဲ့ အစည္းတစည္း။ ထေနာင္းရဲ႕ မီးေတာက္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြက သူ႔ကားေနာက္ကိုသာ ျမင္ခြင့္ရလုိက္တယ္။ ေမာင္းလာတဲ့ကား၊ ၀တ္ထားတဲ့ အ၀တ္အစား၊ သူ႔ရဲ႕ ရုပ္ရည္နဲ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြက ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဘက္။ ရွက္စိတ္နဲ႔ေရာ မခံခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ပါ က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြက ပါးျပင္ေပၚမွာ မိုးေရေတြနဲ႔ အျပိဳင္ေပါ့ ...။

လူေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္၊ အေဆာင္အေယာင္ေတြ ဆင္ျမန္းၿပီး ဒီလို စိတ္ဓါတ္ေတြကို ေငြနဲ႔ ဖံုးကြယ္ေနၾကတယ္။ လူဆိုတာ စဥ္းစားဥာဏ္ ရွိတယ္ဆုိေပမယ့္ အသိတရား မရွိတဲ့ လူေတြလည္း ေလာကမွာ ဒုနဲ႔ေဒးပါလား။ ေငြေၾကးဥစၥာ ျပည့္စံုေပမယ့္ အသိတရား မရွိတဲ့သူ၊ အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္ၿပီး တန္ဘိုးမရွိတဲ့ လူေတြအမ်ားသားေလ။ လူေတြရဲ႕ တန္ဘိုးဟာ ဘာလဲ? စိတ္ဓါတ္လား? ေငြေၾကး အေဆာင္ အေယာင္ေတြလား? အသိတရားလား? အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္မႈနဲ႔ေရာ ဆိုင္ပါ့မလား? ဟန္ေဆာင္ အျပံဳးတုေတြနဲ႔ လူေတြကို လူရယ္လို႔ မထင္ႏိုင္ေအာင္ သတိနဲ႔ အသိ ကင္းမဲ့ ေနလိုက္ၾကတာ။ ထေနာင္းကေတာ့ ဒီလိုဘ၀ေတြထက္ လက္ေတြ႔ ထေနာင္းရဲ႕ ဘ၀ပဲကို ဂုဏ္ယူတယ္။ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ တန္ဘိုးရွိေအာင္ ေနထိုင္ရင္း ေလာကႀကီးကို အသိတရားနဲ႔ ျမင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနမိတယ္။

ဒီပိုစ့္ေလးက ဒ႑ာရီ ေရးခဲ့ဘူးတဲ့ "တန္ဘိုး" ဆိုတဲ့ ပိုစ့္ အေဟာင္းေလးပါ။ အခု ျပန္တင္လိုက္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ အမငယ္ႏိုင္ နဲ႔ ညီမေလးအင္ၾကင္း တို႔က တဂ့္ထားတဲ့ "အသိတရား" ဆိုတဲ့ တဂ့္ပိုစ့္ေလးေၾကာင့္ပါ။ တကယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ ျဖစ္ခဲ့ဘူးတဲ့ အသိတရားမရွိတဲ့သူ တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးနဲ႔ ထူးျခားစြာ တိုက္ဆုိင္ေနလို႔ ျပန္လည္မြန္းမံၿပီး တင္ျပလိုက္ရတာပါ။ အမငယ္ႏုိင္ နဲ႔ ညီမေလးအင္ၾကင္း တို႔ကိုလည္း အခုလို မွ်ေ၀ခြင့္ရလို႔ ေက်းဇူးအထူး တင္ပါတယ္ေနာ္။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ

ဘာေတြးရမယ္...မသိ

ဘာေတြးရမယ္ မသိ.... ေတြးေတာေနမိတယ္။ လူေတြရဲ႕ စိတ္ဆိုတာလည္း ဆန္းၾကယ္သားပဲေလ။ ေတြးေတာျခင္းဆိုတာ တကယ္တမ္းေတာ့ လူ႔ခႏာၱထဲမွာ စဥ္ဆက္မျပတ္ လည္ပတ္ေနစျမဲပါ။ ကိုယ္တိုင္က ေတြးေနမွန္းမသိပဲကို ေတြးေတာေနတတ္ၾကတာ။ အေတြးေတြကေတာ့ ေကာင္းေသာ ေတြးျခင္းနဲ႔ အတၱဆန္ဆန္ ေတြးေတာျခင္းေတြပဲေပ့ါ။

ခ်မ္းသာတဲ့ သူေတြမွာလည္း ဒီထက္မက ခ်မ္းသာခ်င္တဲ့ အေတြးေတြရွိမယ္။ လက္ရွိ စီးပြားေရးထက္ ဘာေတြထပ္ခ်ဲ႕ရင္ ေကာင္းမလဲ? ဘယ္လို တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ? ဆိုသလို ေတြးေနၾကမွာပဲ။ ဒီလိုပဲ ဆင္းရဲတဲ့ သူေတြမွာလည္း ခ်မ္းသာခ်င္တဲ့ အေတြးေတြရွိမွာပဲ။ ဒီဆင္းရဲတြင္းထဲက ဘယ္လိုရုန္းထြက္ရပါ့မလဲ? ဘယ္လို ခ်မ္းသာေအာင္လုပ္ရမလဲ? ဆိုသလို ေတြးေနၾကမွာပဲေလ။

အေတြးေတြထဲကမွ အတၱကင္းတဲ့ အေတြးေလးကေတာ့.... ေအာ္ဒီေန႔ေတာ့ ငါတို႔ မိဘမဲ့ ကေလးေက်ာင္းကို ေငြဘယ္ေလာက္ လွဴလိုက္မယ္ေလ။ ဘိုးဘြား ရိပ္သာကိုျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ လွဴလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေပ့ါ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုေတာ့ မိသားစုေတြစုၿပီး အလွဴလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္။ ငါလုပ္လိုက္တဲ့ ကုသိုလ္ေတြ အားလံုးကိုလည္း မွ်ေ၀ေပးလိုက္မယ္ ဆိုၿပီး ေတြးၾကည့္တာေပ့ါ။

အတၱေတြနဲ႔ ေတြးတဲ့သူေတြ ၾကျပန္ေတာ့..... ငါ ဒီစီးပြားေရးကို လုပ္လုိက္ရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ အကိ်ဳးအျမတ္ ရႏိုင္တယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ ငါ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပန္ေပးမယ္ဆုိၿပီး သူမ်ားကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္၊ ေခါင္းပံုျဖတ္တဲ့ အေတြး။ ငါဒီေနရာမွာ ဒီလိုရာထူးရွိမွ ငါ့မိသားစု၊ ငါ့ေဆြမ်ိဳး၊ ငါ့မိတ္ေဆြေတြ စီးပြားျဖစ္မယ္။ ဒီေတာ့လည္း ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ၊ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုေနေန ငါကေတာ့ မဖယ္ေပးေတာ့ဘူး။ မ်က္စိစံုမွတ္လို႔ အတၱႀကီးႀကီးနဲ႔ပဲ ဆက္ေနလိုက္ေတာ့မယ္ ဆိုသလို အေတြးမ်ိဳးေလ။

ဒါေၾကာင့္ တခါတေလ လူေတြဟာ ဘာကိုေတြးမွန္းမသိကို .. ေတြးေနၾကတာေပ့ါ။ တခ်ိဳ႕က တရက္အတြက္ ေတြးမယ္၊ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ တႏွစ္စာအတြက္ ေတြးမယ္၊ အခ်ိဳ႕လည္း တဘ၀လံုးစာအတြက္ ေတြးေနၾကတာပဲေလ။

ငါ မနက္ျဖန္ ဘာေလး၀တ္သြားရင္ ေကာင္းမလဲ? ဘာစားရင္ေကာင္းမလဲ? ..... ဆိုတဲ့ တရက္စာ အေတြးမ်ိဳး။

ငါ ေနာက္ႏွစ္မွာ ဒီစာေမးပြဲ ေအာင္ရမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ငါရာထူးတက္ရမယ္... ဆိုတဲ့ တႏွစ္စာ အေတြးမ်ိဳး။

ငါ သူ႔ကို အိမ္ေထာက္ဖက္ အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္သင့္ရဲ႕လား? သူဟာ ငါ့ဘ၀တခုလံုးကို ျပည့္စံုေအာင္ ထားေပးႏိုင္တဲ့သူေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား? သူနဲ႔ လက္ထပ္လိုက္ရင္ ငါ့ဘ၀တခုလံုး ေအးခ်မ္းသြားႏိုင္ ပ့ါမလား?... ဆိုတဲ့ တဘ၀စာ အေတြးမ်ိဳးေတြေပ့ါ။

ဒီလိုပဲ လူေတြဟာ အေတြးေတြနဲ႔ ဘ၀လမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ေတြးမွန္းမသိ ေတြးေနၾကသူမ်ားေပ့ါ။ က်မလည္း ဒီလိုပဲ အခု ဘာကိုေတြးရမွန္းမသိလို႔ အေတြးဆိုတာကို ေတြးေတာရင္း ပိုစ့္ေလး အျဖစ္ခ်ေရးလိုက္တာပါ။

ဒီပိုစ့္ေလးကိုေတာ့ ညီမေလးေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) Tag လိုက္တဲ့ "ရင္ထဲကအေတြးစမ်ား" အျဖစ္ က်မရဲ႕ ရင္ထဲက အေတြးေလးကို ခ်ေရးလိုက္တာေလ။ လူသားအားလံုး လွပတဲ့ အနာဂတ္ေလးေတြ အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ အေတြးမ်ားကို ေတြးေတာႏိုင္ၾကပါေစ။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ

သက္ဆံုးတိုင္သည့္ သစၥာရွင္ (သို႔) Hachiko

Drama ဇတ္လမ္း ေအးေအးေလးေတြ ႏွစ္သက္တဲ့ သူေတြအတြက္ ရံုးပိတ္ရက္ေလးမွာ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ Hachiko: A Dog's Story ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားေလးကို မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ Richard Gere သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ရုပ္ရွင္ကား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မလြတ္တမ္း ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ က်မကေတာ့ Pretty Woman (1990) မွာကတည္း သူ႔ရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ႀကိဳက္ခဲ့တာပါ။ အခု ဒီဇတ္လမ္းေလးကလည္း Drama ရိုးရိုးေလးနဲ႔ စကားေျပာခန္း သိပ္မပါပဲ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ေလးေတြ ပတ္၀န္းက်င္ အေနအထားေလးေတြကို ရိုက္ျပၿပီး လိုခ်င္တာကို ပံုေဖၚသြားတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလးေပါ့။

ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ့ ေဆာင္းညေလးမွာ ဘူတာရံုေလးနားကေန ေကာက္ရခဲ့တဲ့ ေခြးေလးတေကာင္ကို သံေယာစဥ္တြယ္ခဲ့သူ။ သားသမီး တေယာက္လို ေကၽြးေမြးခဲ့ၿပီး ၾကင္နာခဲ့တဲ့ သခင္ အျဖစ္နဲ႔ အႏုပညာ ေကာလိပ္က Professor အျဖစ္ Richard Gere က သရုပ္ေဆာင္ထားပါတယ္။ သခင္ဆိုတာ ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္း မသိဘဲ ေခြးေပါက္စေလး ဘ၀နဲ႔ ေရာက္ခဲ့ၿပီး ေကၽြးေမြးခဲ့တဲ့ သခင္ကို သြားေလရာ တေကာက္ေကာက္နဲ႔ ရံုးပို႔ ရံုးႀကိဳ တာ၀န္ေက်တဲ့ ေခြးေလးအျဖစ္ Hachiko တုိ႔က သရုပ္ေဆာင္ထားတာပါ။ Richard Gere ရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ကလည္း တကယ့္ကို ေမတၱာျပည့္၀တဲ့ သခင္တေယာက္ရဲ႕ သရုပ္ကို ပီျပင္ေစတယ္။ ႏွစ္ကာလေတြ ေျပာင္းလဲသြားတာကို ဘူတာရံုေလးေရွ႕က သစ္ပင္ေလးနဲ႔ ရိုက္ျပသြားတဲ့ ရိုက္ကြက္ေလးက တကယ့္ကို အသက္၀င္လွတယ္။ ေခြးေလးကိုလည္း အသက္ၾကီးလာၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တာကအစ ေျဖးေျဖးေလးနဲ႔ ရိုက္ျပထားတာေလးကလည္း သဘာ၀က်တယ္။

တရက္မွာေတာ့ အမွတ္မထင္ စာသင္ရင္း ႏွလံုးေရာဂါနဲ႔ စာသင္ခန္းထဲမွာ ရုတ္တရက္ ဆံုးပါးသြားၿပီး ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့ သခင္ကို ဘူတာရံုေလးမွာ အခ်ိန္မွန္ ေစာင့္ႀကိဳေနခဲ့တဲ့ ေခြးေလးရဲ႕ အျဖစ္။ သခင္ အလုပ္သြားကို လိုက္ပို႔လိုက္ေပမယ့္ မွတ္မိေနတာကေတာ့ သူ႔သခင္ ျပန္မလာေသးဘူး ဆိုတာကိုပါပဲ။ သခင္ျပန္အလာကို (၉)ႏွစ္တိုင္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္း အဲဒီဘူတာရံုေလးေရွ႕က သူေစာင့္ေနၾက အုတ္ခံုေလးမွာပဲ ႏွင္းေတြနဲ႔အတူ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ေနာင္ဘ၀မွာေတာ့ သူခ်စ္တဲ့ သခင္နဲ႔ ျပန္ဆံုေတြ႔ခြင့္ရသြား သလို ျပကြက္ေလးက ပရိပ္သတ္ကို ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္သလိုပါပဲေလ..။ ရုပ္ရွင္ၿပီးသြားတဲ့အထိ ရင္ထဲမွာ နင့္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။


ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရားကို သခင္အေပၚမွာ သက္ဆံုးတိုင္အထိ သစၥာရွိသြားတဲ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ေခြးေလး Hachiko ရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇတ္လမ္းေလးကို အေျခခံၿပီး ျပန္လည္ရိုက္ကူးထားတာပါ။ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ေခြးေလးတေကာင္ရဲ႕ သံေယာစဥ္ ေမတၱာကို ေဖၚက်ဴးထားတဲ့ ဇတ္လမ္းေလးေပ့ါ။ သူ႔ရဲ႕ သခင္ကေတာ့ Tokyo University က Professor Dr. Eisaburo Ueno ျဖစ္ၿပီး May 1925 မွာ ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ Hachiko ကို 1923 မွာေမြးၿပီး 1934 မွာ ေသဆံုးခဲ့ပါတယ္။ Hachiko ရဲ႕ သစၥာတရားကို အေလးထားတဲ့ အေနနဲ႔ ယေန႔အခိ်န္အထိ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ Shibuya Station ေရွ႕မွာ Hachiko ေလးရဲ သခင္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ရုပ္ထုေလးကို ထုလုပ္ထားတာ ေတြ႕ရဆဲေပ့ါ။ ဒီရုပ္ရွင္ေလးကို မၾကည့္ရေသးသူမ်ား စိတ္၀င္စားလို႔ ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ ပံုေလးကို ႏွိပ္ၿပီး download link ေလး ယူႏုိင္ပါတယ္။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ

ပန္းတိုင္းပြင့္ေစ

အျဖဴေရာင္ ရင္ဖံုးေလးနဲ႔ ေက်ာင္းစိမ္း လံုခ်ည္ေလးကို၀တ္၊ ဆံထံုးေလး ထံုးရင္းက ကိုယ့္ကုိကိုယ္ မွန္ထဲၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသူဘ၀ကို ျပန္ေရာက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ေမေမ အသင့္ျပင္ေပးထားတဲ့ ဆြဲျခင္းေလးကို ဆြဲလိုက္ေတာ့မွ "ေအာ္.... ငါ ဆရာမ ျဖစ္သြားၿပီ" ဆိုတဲ့ အသိက ေခါင္းထဲ၀င္လာတယ္။ ႏြယ္ေက်ာင္းၿပီးခါစ ဆရာမ ဘ၀နဲ႔ တာ၀န္က်တဲ့ ေက်ာင္းေလးကို ပထမဆံုး သြားရမယ့္ ေန႔ေလးေပ့ါ။ ေမေမနဲ႔ ေဖေဖကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ႏြယ္ ေက်ာင္းေလးဆီ ဦးတည္လိုက္မိတယ္။

" အေျခခံပညာ မူလတန္းေက်ာင္း အမွတ္ (၄၀)"

ေက်ာင္းအ၀င္မွာ ေရးထားတဲ့ မူလတန္း ေက်ာင္းေလးရဲ႕ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကို ၾကည့္ၿပီး ေက်ာင္းထဲကို ၀င္လာလိုက္မိတယ္။ ေက်ာင္း၀င္းေလးက သိပ္မက်ယ္သလို တထပ္ေဆာင္ အေဆာက္အဦးေလးပါ။ ေက်ာင္းရဲ႕ ညာဘက္ေထာင့္စြန္းမွာ အလံတိုင္ေလးနဲ႔ ပန္းျခံေသးေသးေလး တခု။ ေက်ာင္း၀က တာ၀န္က် ဆရာမ တစ္ေယာက္ ညႊန္ျပလိုက္တဲ့အတိုင္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး ရံုးခန္းကို တန္းသြားၿပီး ဆရာႀကီးကို ႏြယ္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးမွ ဆရာမ တေယာက္က ဦးေဆာင္လုိ႔ ႏြယ္စာသင္ရမယ့္ အခန္းကို လိုက္ပို႔ေပးတယ္ေလ..။

စတုတၳတန္း (ခ)

စာသင္ခန္းအေပၚက အခန္းနံပါတ္ ေလးကို ၾကည့္ရင္း ႏြယ္ျပံဳးလိုက္မိတယ္။

ကလင္ ကလင္ ကလင္ ........

"မဂၤလာပါ တပည့္တို႔"

"မဂၤလာပါ ဆရာမ"

ေက်ာင္းတက္ ေခါင္းေလာင္းသံနဲ႔အတူ ကေလးေတြကို ႏြယ္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေတာ့ ႏြယ့္နားထဲကို သံၿပိဳင္၀င္လာတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္သံေလးက ႏြယ့္အတြက္ ခြန္အားေတြ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ရင္ထဲမွာလည္း တလႈိက္လႈိက္ ျဖစ္လာတဲ့ ၀မ္းသာၾကည္ႏႈးျခင္းေတြက ဘာနဲ႔မွ ႏႈိင္းျပလို႔ မရေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ စာသင္ေက်ာင္းေလးက ရပ္ကြက္ ေက်ာင္းေလးဆိုေတာ့ ဘာမွ ခန္းနားထည္၀ါမႈ၊ ၾကြား၀ါမႈေတြ မရွိပဲ ရိုးစင္းတဲ့ ဘ၀ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ေလးေတြေပ့ါ။ အျပံဳးေလးနဲ႔ ႏြယ့္အတန္းသားေတြကို ႏႈတ္ဆက္လုိက္တဲ့ အခါမွာလည္း သူတို႔ေလးေတြဆီက ျပန္ရတဲ့ အျပံဳးေတြက ဟန္ေဆာင္မႈ မပါတဲ့ အျပံဳးေလးေတြပဲေလ...။ ႏြယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ ဘ၀ေတြကို ပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ ႏြယ္အခြင့္အလမ္းရသလို ေမေမ့ ဆႏၵလည္း ျပည့္ခဲ့့ၿပီေလ..။

ဒီေက်ာင္းေလးကို ႏြယ္ေရာက္ၿပီး (၂) လေလာက္ အၾကာမွာပဲ စာသင္းခန္းထဲက ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ကို သတိထားလိုက္မိတယ္။ သူမ်ားကေလးေတြလို အရီအျပံဳးမရွိ၊ ေဆာ့ကစားျခင္းလည္း မရွိ။ မုန္႔စားဆင္းတဲ့ အခ်ိန္ဆိုလည္း အေၾကာ္ေလး စားၿပီး အခန္းထဲမွာပဲ စာက်က္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ႏြယ္ သတိထားမိတဲ့ အခ်ိန္ကစလို႔ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရးမွတ္တမ္းေလးကို ယူၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဖခင္အလုပ္အကိုင္ ေနရာမွာ... ဆိုက္ကားနင္း၊ မိခင္အလုပ္အကိုင္ ေနရာမွာ.... ေစ်းသည္ တဲ့။

တစ္ရက္ေတာ့ ႏြယ္ သူ႔နဲ႔ စကားေျပာၿပီး ေမးၾကည့္မိတယ္။ သူတို႔မွာ ေမာင္ႏွမ (၆) ေယာက္ရွိတယ္။ အေမက အေၾကာ္ေရာင္းတယ္တဲ့။ မနက္ (၅) နာရီထၿပီး ရပ္ကြက္ထဲမွာ အေၾကာ္လည္ေရာင္းၿပီးမွ ေက်ာင္းလာတက္ရတယ္။ သူ႔ကိုလည္း ရပ္ကြက္ထဲက ဦးေလးႀကီး တစ္ေယာက္က ေက်ာင္းထား ေပးတာတဲ့ေလ။ လက္ကေလး ပိုက္ၿပီး ေျဖေနရွာတဲ့ ကေလးကို ႏြယ္ ေမးၿပီးမွ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေလးေတြ သိၿပီးတဲ့ေနာက္ ေက်ာင္းမွာ သူ႔အတြက္ လိုအပ္လို႔ ၀ယ္ရမယ့္ ဗလာစာအုပ္၊ သင္ရိုးဖတ္စာအုပ္ စတာေတြကိုလည္း ႏြယ္တတ္ႏုိင္သမွ် ေထာက္ပံ့ေပးခ့ဲပါတယ္။ ညေန ေက်ာင္းဆင္းတိုင္း ႏြယ့္ဆြဲျခင္းေလးကို ဆြဲေပးၿပီး လိုက္ပို႔ေပးရွာတယ္။ စာေတာ္သလို အိမ္မႈကိစၥေတြကိုလည္း မိဘကို ကူညီၿပီး လုပ္ေပးေနရတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ အရြယ္နဲ႔ မမွ်ပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ ႏြယ္ရဲ႕ ဆရာမ ဘ၀ကို ဒီေက်ာင္းေလးမွာ ျမဳတ္ႏွံထားတာ တႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီ။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ၿပီးလို႔ ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္တဲ့အခါ ေမာင္လွ၀င္းလည္း စတုထၳတန္းကို ေခ်ာေမာစြာ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ မူလတန္းေက်ာင္း ဆိုေတာ့ ေနာက္ႏွစ္မွာ ႏြယ္တို႔ေက်ာင္းကေန စတုထၳတန္းေအာင္တဲ့ ကေလးေတြကို အလယ္တန္း (သို႔) အထက္တန္းတက္ဖို႔ ေက်ာင္းေျပာင္းလက္မွတ္ ထုပ္ေပးရတယ္။ က်မအတန္းက ေမာင္လွ၀င္း တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေျပာင္းလက္မွတ္ လာမယူတာ သတိထားလိုက္မိတယ္။

တစ္ရက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားမွတ္တမ္းထဲက သူ႔ရဲ႕ လိပ္စာအတိုင္း ႏြယ္လိုက္သြားခဲ့တယ္။ အိမ္လို႔ ေခၚရယံုသက္သက္ ရွိတဲ့ အိမ္ေရွ႕ေလးမွာ ေမာင္လွ၀င္းကို ႏြယ္ေတြ႔ပါၿပီ။ မထင္မွတ္တဲ့ အခိ်န္မွာ ဆရာမကို ျမင္လိုက္လို႔ လန္႔သြားသလိုလို၊ သူ႔အိမ္ေရွ႕မွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဆရာမကို မယံုသလိုလို ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလးကို က်မ အခုထိ ျမင္ေယာင္မိေသးေပ့ါ။ ေျပးလာၿပီး ႏြယ့္လက္ထဲက ဆြဲျခင္းေလးကုိ လွမ္းယူလိုက္တယ္။

"ဆရာမ က်ေတာ့ဆီ လာတာလား"

မ၀ံ့မရဲေလး ေမးလိုက္တဲ့ ကေလးကုိ ႏြယ္ေခါင္းညိတ္ျပ လိုက္ေတာ့မွ ျပံဳးသြားၿပီး..... အေမေရ..... အေမ.... က်ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းက ဆရာမ လာတယ္...။ ေမာင္လွ၀င္း ေအာ္သံ အဆံုး ...... ေအာ္..... ဆရာမ လာ... လာ .. ထိုင္ပါရွင္။ စကားသံနဲ႔ အတူ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ အိမ္ထဲကထြက္လာၿပီး အနားမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ဖ်ာေလးကို ၀ါးၾကမ္းေလးေပၚမွာ ခင္းလိုက္တယ္။ ႏြယ္လည္း သူခင္းေပးတဲ့ ဖ်ာေလးေပၚ ထိုင္လုိက္ရင္းက သိခ်င္တာေလး ေမးမလို႔ စိတ္ကူးေနတုန္း... ဆရာမ... ဘာမ်ား ကိစၥရွိလို႔လဲရွင္... က်မသား ဘာျဖစ္လို႔လဲ..။ စိတ္ပူၿပီး ေမးရွာတဲ့ သူ႔မိခင္ကို ေမာင္လွ၀င္းရဲ႕ ေက်ာင္းေျပာင္း လက္မွတ္ လာမယူတဲ့ ကိစၥ လာေမးတာလို႔ ရွင္းျပလိုက္ေတာ့မွ သေဘာေပါက္သြားဟန္ တူပါရဲ႕။

အားနာဟန္နဲ႔ ႏြယ့္ကို ရွင္းျပလိုက္တာ ကေတာ့... ဆရာမကိုလည္း အားနာပါတယ္။ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးေၾကာင့္ ေက်ာင္းဆက္ထားေပးမယ့္သူ ရွိတာေတာင္ က်မ မထားေတာ့တာပါတဲ့။ မနက္ပုိင္း အေၾကာ္ေရာင္းၿပီး ေန႔လည္က်ေတာ့ က်မက ဘူတာေစ်းကေန၀ယ္လာတဲ့ ဟင္းရြက္ေတြကို သူ႔ကို လည္ေရာင္းခိုင္းရတယ္။ က်န္တဲ့ ကေလးေတြလည္း ဒီလုိပဲတဲ့။ ေလးတန္းေအာင္ၿပီဆိုေတာ့ ေသစာ၊ ရွင္စာေတာ့ ဖတ္တတ္ၿပီေပ့ါ ဆရာမရယ္..။ ေတာ္ၿပီေပ့ါတဲ့ေလ...။ ဆရာမ အခုလို အိမ္အထိ လိုက္လာၿပီး ဂရုတစိုက္ ရွိလု႔ိလည္း ၀မး္သာပါတယ္..။ က်မတို႔မိသားစု ဘ၀ကလည္း ရွိသမွ်လူ လက္လႈပ္မွ ပါးစပ္လႈပ္ရတာပါ...ဒီၾကားတဲ့ က်မ အေမရဲ႕ ေဆးဖိုး၀ါးခကလည္း ရွိေသးတယ္ ဆရာမရယ္... တဲ့။ မ်က္ရည္၀ဲၿပီး ရွင္းျပရွာေနတဲ့ ကေလးအေမကို သနားသြားမိသလို ကိုယ္တုိင္ကလည္း ဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိျဖစ္သြားရတယ္။ ေဘးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေမွ်ာလင့္ခ်က္ ကင္းမဲ့တဲ့ မ်က္၀န္း အစံုေလးကလည္း ႏြယ့္ကို ေမာ့ၾကည့္လို႔ေပ့ါ..။

ႏြယ္ သူတို႔နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပစရာ မလုိေအာင္ အေျဖက ျပည့္စံုေနၿပီေလ..။ စိတ္မေကာင္းျခင္းနဲ႔ပဲ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ကို ႏႈတ္ဆက္လို႔ ျပန္လာခဲ့မိတယ္။ အိမ္အျပန္ ႏြယ့္ေျခလွမ္းေတြကေတာ့ ေလးတြဲစြာနဲ႔ေပ့ါ။ ပညာေတာ္ရဲ႕နဲ႔ မျပည့္စံုတဲ့ ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ပညာဆက္ၿပီး သင္ၾကားခြင့္ မရတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀။ အနာဂတ္အတြက္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ပန္းေလးတပြင့္ အခ်ိန္တန္ ပြင့္မလာႏိုင္ခဲ့ဘူး။

ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္ေတာ့မည္ ဖူးတန္၀င့္လို႔ခ်ီ၊ ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္း ငါတို႔စာသင္ေက်ာင္း... ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ႏြယ္သတိတရေလး ျဖစ္သြားမိတယ္။ ေရႊရည္ေလာင္းေပးမယ့္ ေက်ာင္းေလး ရွိတာေတာင္မွ ေရာက္ေအာင္ လွမ္းမလာႏိုင္ေတာ့တဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ဘယ္လို ကူညီမွန္း မသိေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ႏြယ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မမွ်တတဲ့ လူေနမႈ အဆင့္အတန္းေတြနဲ႔ ကြာျခားလြန္းလွတဲ့ ဘ၀ေလးေတြ ေျမာက္မ်ားစြာ....။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ