OJT အလြမ္းေျပ

က်မတို႔ သင္တန္းေတြၿပီးလို႔ သင္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ အလုပ္သင္အျဖစ္ (၆)လ ဆင္းေပးရတယ္။ ေက်ာင္းမွာေတာ့ On Job Training (OJT) လို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ အဲဒီအထဲကမွ ျပန္ေရြးခ်ယ္ၿပီး ဆရာ၊ ဆရာမအျဖစ္ ျပန္ခန႔္တာေပ့ါ။ အတူတူ သင္တန္းဆင္းတဲ့ အထဲမွ ျမန္မာႏိုင္ငံ ၿမိဳ႕ေပါင္းစံု နယ္ေပါင္းစံုက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ပါတာေပ့ါေလ။ တပတ္ကို ကုိယ့္ရဲ႕ ဂ်ဴတီက (၂) ရက္က်တယ္။ အဲဒီ (၂) ရက္က မနက္ (၇)နာရီကေန ည (၉) နာရီအထိ ေက်ာင္းေသာ့ဖြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ကေန သင္တန္းေတြအားလံုး ၿပီးသြားတဲ့ အထိေပ့ါ။ ဂ်ဴတီက်တဲ့ ရက္မ်ိဳးဆိုရင္ ဘယ္သူမွ ေနာက္မက်ရဲၾကဘူး။ ဒီ (၆)လတာ ကာလက တကယ့္ အေရးႀကီးပဲေလ။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက လခဆိုတာ မရေပမယ့္ သင္တန္းသားေတြ ဆရာေတြနဲ႔ စာသင္လိုက္၊ အတန္းေတြၿပီးသြားရင္ မုန္႔သြား စားလိုက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။

မိန္းကေလးေတြက ေန႔ဂ်ဴတီယူရၿပီး ေယာက်ာၤးေလးေတြကေတာ့ ေန႔နဲ႔ည တလွည့္စီ ယူရတယ္။ ညဘက္ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းမွာပဲ ေစာင့္အိပ္ရတာမ်ိဳးေပ့ါ။ တခ်ိဳ႕နယ္က ေယာက်ာၤးေလးေတြကိုေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ ဆရာေတြက နားလည္မႈနဲ႔ ေက်ာင္းအေပၚထပ္မွာပဲ အခန္းေပးထားတယ္။ က်မတို႔ အဖြဲ႔ထဲက ေယာက်ာၤးေလး သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က အညာဘက္ ပခုကၠဴ ၿမိဳ႕ကေပ့ါ။ သူက စကားေျပာရင္ အညာေလသံေလးနဲ႔ က်မတို႔ကလည္း အညာဓေလ့ စကားေတြကို မသိေတာ့ အထူးအဆန္းေတြကို ျဖစ္လို႔။ နားေထာင္လို႔ေကာင္းသလို သူကို ဘယ္ေလာက္ စစလည္း စိတ္မဆိုးတတ္ဘူး။

တရက္ေတာ့ က်မတို႔ စာသင္ခ်ိန္ေတြ ၿပီးသြားလို႔ ညဘက္ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ၾကမယ္ဆုိၿပီး သူ႔ကိုပါ ေခၚတာေပ့ါ။ သူက ျပန္ေျပာလိုက္ပံုက "ငါ ... မနက္ျဖန္ခါ...မနက္ႀကီး ...က်ရင္ ဂ်ဴတီ.. တဲ့" က်မတို႔လည္း ရုပ္တရက္ဆိုေတာ့ ေၾကာင္သြားတာေပ့ါ။ ေနာက္မွ သေဘာေပါက္ၿပီး ရီလိုက္ၾကေရာ...။ (အညာေလးသံေလးနဲ႔ ဖတ္မွ ရီရမွာေနာ္) သူက မနက္ျဖန္မနက္ ေစာေစာ ဂ်ဴတီကို ေျပာတာေလ...။ အဲဒီကတည္းက သူ႔နာမည္ အရင္းေပ်ာက္ၿပီး "မနက္ျဖန္ခါ မနက္ႀကီး" ျဖစ္သြားေရာ..။

ေနာက္တေယာက္က မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္း။ သူကလည္း ခင္စရာေကာင္းၿပီး ထမင္း၊ ဟင္းခ်က္လည္း အရမ္းေကာင္းတယ္။ ခ်က္လာသမွ် ဘာစပ္သလဲ မေမးနဲ႔ ျငဳပ္သီးစိမ္းေတြခ်ည္းပဲ။ း) တရက္ေတာ့ သူက နားတဲ့ရက္မွာ အညာမုန္႔ဟင္းခါး ခ်က္ေကၽြးမယ္ အတန္းေတြၿပီးရင္ သူ႔အိမ္မွာ လာစားၾကပါတဲ့။ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မုန္႔ဟင္းခါးဆို တအားႀကိဳက္ေလ။ ဒီေတာ့ အတန္းၿပီးတာနဲ႔ သူ႔အိမ္ကို တန္းေျပးၾကတာေပ့ါ။ သူတို႔ အညာ မုန္႔ဟင္းခါးက မုန္႔ဖတ္က နန္းႀကီးလံုးေလာက္ရွိတယ္။ အရည္ကလည္း ပဲဟင္းနဲ႔တူတူပဲ ေတာ္ေတာ္ ျပစ္ျပစ္ေလး ခ်က္ထားတာ ငွက္ေပ်ာအူေတြ ၾကက္သြန္ေတြလည္း မပါဘူး။

သူကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို စားေကာင္းေအာင္ အညာ၀က္အူေခ်ာင္း ေၾကာ္ေတြလည္း ထည့္ေပးထားတယ္။ အညာ၀က္အူေခ်ာင္းက တိုတိုတုတ္တုတ္ေလးနဲ႔ အသားေတြခ်ည္းပဲ။ မုန္႔ဟင္းခါးထဲကို ၀က္အူးေခ်ာင္းေၾကာ္ ထည့္စားရတာ အဲဒီတခါပဲ ၾကားဘူးတာေလ။ စားၾကမယ္ဆိုၿပီး သူက ျပင္ေပးေတာ့မွ တေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ထူးဆန္းေနၾကတယ္။ တခါမွလည္း မစားဘူးၾကေတာ့ စားရမွာ သိပ္မရဲၾကဘူး။ သူကလည္း သိတယ္ ထင္တယ္ စားႏိုင္သေလာက္ပဲ စားေပါ့ နင္တို႔မစားဘူးတာ သိလို႔ ငါက ခ်က္ေကၽြးတာတဲ့။ ဒီေတာ့လည္း ဗိုက္ကဆာဆာနဲ႔ ဆြဲလိုက္ၾကတာ တစ္ေယာက္ (၂)ပြဲေပ့ါ..။ ဒါေတာင္ သိပ္မႀကိဳက္လုိ႔တဲ့..။ း) အဲဒီကစလို႔ သူ႔ကုိလည္း အားလံုးက နာမည္ကို အဖ်ားစြတ္ေခၚၿပီး "အ၀င္းမုန္႔ဟင္းခါး" ဆိုၿပီး နာမည္ေပးလိုက္ၾကပါေရာ..။ း) တကယ္လည္း အညာမုန္႔ဟင္းခါးက စားလို႔ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။

သူ႔ေဒသနဲ႔သူ စကားအေျပာအဆို ေလယူေလသိမ္းေတြ မတူၾကသလို အစားအေသာက္ ေတြကလည္း ေဒသတခုနဲ႔တခု ကြဲျပားၾကတာပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးကေတာ့ တႏိိုင္ငံထဲမွ ေနၾကတဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြရင္းေတြလိုပါပဲ။ ေတြ႔ခဲ့ၾကံဳခဲ့ ခင္မင္ခဲ့တဲ့ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀ေလးေတြေပ့ါ။

မနက္က OJT အတူတူ ဆင္းခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႔လိုက္လုိ႔ အရမ္း၀မ္းသာၿပီး ေရွးေဟာင္း ေႏွာင္းျဖစ္ေလးေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ေတြ႔ေတြ႕ခ်င္း စေမးလိုက္တာက "မနက္ျဖန္ခါ မနက္ႀကီး မိန္းမရသြားၿပီ"... နင္သိလားတဲ့။ သူေမးလိုက္ေတာ့မွ သတိရၿပီး ရီခ်င္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အညာက သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္းေလးကို ပိုစ့္ေလးေရးလိုက္မိတာပါ။ အေ၀းေရာက္ OJT တုန္းက ခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေက်းဇူးရွိခဲ့တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကိုလည္း ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔ သတိတရ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ