စကားေျပာေသာစကားပန္းေလး

ေဖြးေဖြးျဖဴေအာင္ ေႂကြေနတဲ့ တရုတ္စကားပြင့္ေလးေတြ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေပၚမွာ.... ျမသားကမၺလႅာ ေက်ာက္ျဖာထက္က ေတာက္ပေနၾကတဲ့ စိန္ပြင့္ေလးေတြလို...။ သင္းပ်ံ႕တဲ့ ေအးျမျမရနံ႔ေလးက ေလနဲ႔အတူ တိုးေ၀ွ႔လာတယ္။ စကားပင္တန္းေအာက္က ခံုတန္းေလးကို တမ္းတမ္းတတေလး... ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဒီေနရာေလးေပ့ါ...။

ဖိုင္တြဲ အျပာေရာင္ေလးကို ျမက္ခင္းေပၚမွာခ်ၿပီး စကားပန္းေတြ ေကာက္ေနခိုက္... ကတီၱပါဖိနပ္ အနက္ေလးနဲ႔ ရွင္းသန္႔ေနတဲ့ ေျခအစံုက ပန္းေကာက္ေနတဲ့ လက္ေရွ႕မွာအေရာက္...။ လွမ္းေနတဲ့လက္ကို ရပ္လို႔... မ်က္ႏွာကို ေမာ့အၾကည့္... သူ႔လက္ထဲမွာ စကားပန္းေတြ အျပည့္။ ရွပ္အကၤ်ီလက္ရွည္ အျဖဴစြတ္စြတ္ကို အျပာရင့္ေရာင္ ပုဆိုးအကြက္စိတ္ေလးနဲ႔ တြဲ၀တ္ထားတဲ့ သူ႔ဟန္က ကေလးတစ္ေယာက္ကို ငံု႔ၾကည့္ေနတဲ့ ပုံစံမ်ိဳး။ အျပံဳးနဲ႔ လွမ္းေပးေနတဲ့ ပန္းေတြကို အံ့ၾသျခင္းေတြနဲ႔အတူ လွမ္းအယူ..။

မင္းနာမည္...

ၾသရွရွနဲ႔ ေမးလိုက္တဲ့ သူ႔အသံက ဘ၀တခုလံုးကို စိုးမိုးလိုက္သလို... ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ႏႈတ္ခမ္းအစံုက အလုိလို နာမည္ကို ေျဖမိရက္သား။ အမွန္အတိုင္း ျပန္ေျဖလိုက္မိတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို ဒဏ္ေပးလိုက္ခ်င္ မိေတာ့တယ္။ အနားမွာ ရုတ္တရက္ ထိုင္ခ်လိုက္ရင္း... ေဘးမွာ ေႂကြေနတဲ့ ပန္းေတြကို အတူ ကူေကာက္ ေပးေနတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ...

"မေတာ္ေသးဘူးလား.. ဒီမွာ အမ်ားႀကီး ရေနၿပီေလ.."
"ဟုတ္.. ေတာ္ၿပီ..."

ေဘးမွာခ်ထားတဲ့ ဖိုင္တြဲကို ဆတ္ကနဲ႔ ေကာက္ယူၿပီး ေရွ႕ကဦးေဆာင္လို႔ စကားပင္ေအာက္က ခံုတန္းေလးဆီ သူထြက္သြားတယ္။ ဘာမွန္းမသိ လက္ထဲက ပန္းေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ သူ႔ေနာက္ကို လိုက္သြားမိေပ့ါ။ ဖိုင္တြဲနဲ႔ ပန္းေတြကို ခံုေလးေပၚတင္ၿပီး ပန္းပြင့္ ႏွစ္ပြင့္ကို သူလွမ္းယူလိုက္တယ္။ သူ႔ကို အံ့ၾသမႈေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းကို... သူျပန္စိုက္အၾကည့္ မ်က္လႊာက အလုိလို က်သြားရျပန္ေရာ..။

ခဏၾကာေတာ့ ပန္းႏွစ္ပြင့္ထဲက တပြင့္ကို လက္ထဲျပန္ထည့္ေပးခဲ့ၿပီး အျပံဳးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လို႔ အနားက ထြက္သြားခဲ့တယ္..။ သူ႔ေနာက္ေက်ာျပင္ကို ေငးၾကည့္ရင္း လက္ထဲက ပန္းတပြင့္ကို ဘာဆက္လုပ္ရမွန္း မသိေအာင္ ေလာကႀကီးနဲ႔ ခဏတာ အဆက္ျပတ္ သြားသလိုပဲ။ သတိထားလိုက္မိေတာ့ မ်က္၀န္းရိပ္ထဲမွာ သူေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီ။

သတိရလုိ႔ လက္ထဲက ပန္းေလးကို ငံုအၾကည့္... ပြင့္ဖတ္ေလးမွာ မွင္အျပာေလးနဲ႔ စာေလးတလံုး...။ ရင္တခုလံုး ေျဗာင္းဆန္သြားသလို သူေရးခဲ့တဲ့ စာေလးကို အသံထြက္ဖတ္ဖို႔ မ၀ံ့မရဲေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ ဖတ္ခ်င္ပါတယ္.. တေယာက္တည္း ရွိတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမဟုတ္ပဲ သူနဲ႔အတူတူ ရွိေနမယ့္ ေနာင္တခ်ိန္... ေနာင္တခ်ိန္မွာ အဲဒီပြင့္ဖတ္ေလးေပၚက စာေလးတလံုးကို သူၾကားႏုိင္ေအာင္ အသံထြက္ၿပီး ဖတ္ျပဖို႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ ရအံုးမွာေပ့ါေလ..။

ရုပ္တရက္ ေအးစက္စက္ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ သတိျပန္၀င္လာခဲ့တယ္။ မိုးစက္ဖြဲဖြဲေလးေတြ ကိုယ္ေပၚကို တိုက္ရိုက္ထိမွန္ေနၿပီ...။ စကားပင္ေအာက္က ခံုတန္းေလးဆီ ေျပးၿပီး မိုးခိုလိုက္မိတယ္။ ေႂကြက်ေနတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြကို တစက္တစက္ က်လာတဲ့ မိုးစက္ေလးေတြက ထိၿပီး ကစားေနလိုက္ၾကတာ...။ အေတြးေတြကို ျပန္စဥ္းစားခိုက္ ေအာက္ကို ငံုၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းထဲကို မွတ္မိေနက် အရိပ္တခု အေရာက္... မိုးစက္ေတြ ကိုယ္ေပၚက ေပ်ာက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။

ကတၱီပါဖိနပ္ အနက္ေလးနဲ႔ ေျခအစံု...။ လက္တဖက္ ေနာက္ကိုပစ္ၿပီး လက္တဖက္နဲ႔ ေဆာင္းထားတဲ့ ထီးေလးက ေခါင္းေပၚ ေရာက္လို႔ေနေပ့ါ...။ မွင္သက္မိေနတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ မ်က္၀န္းေတြကို သူသိသလိုပဲ..။ ေနာက္ပစ္ထားတဲ့ လက္ေလးကို မ်က္ႏွာေရွ႕အေရာက္... လက္၀ါးေလးကို ျဖန္႔လိုက္ေတာ့ ပံုသ႑န္မပ်က္ စကားပန္း အေျခာက္ေလး..။ ပြင့္ဖတ္ေလးမွာေတာ့... ဟုိတခ်ိန္ ႏႈတ္ဖ်ားက အလုိလို ထြက္က်သြားတဲ့ နာမည္ေလး တလံုးက အရိပ္ေလး ျဖစ္လို႔ေနၿပီေလ..။

"ကုိယ္ေပးခဲ့တဲ့ ပန္းေလးေရာ.."
"ဟုတ္... သိမ္းထားတယ္... အခုပါမလာဘူး"

သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားက ေမးသမွ် အမွန္အတိုင္း ထြက္က်လာတဲ့ ကိုယ့္ႏႈတ္ဖ်ားကိုလည္း မယံုႏိုင္ ျဖစ္ရၿပီ..။ ေက်နပ္သြားတဲ့ အျပံဳးနဲ႔ ေခါင္းကို ဖြဖြေလး ထုၿပီး .... ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလွတဲ့ ေခၚသံေလးက နားထဲကို အသာအယာေလး ျဖတ္သြားတယ္။

"ခိုင္..."
"ကို..."

လႊမ္းမိုးမႈေအာက္က ဒီႏႈတ္ခမ္း အစံုကိုေတာ့ျဖင့္ ဘယ္လိုမွ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ့တာ သူနဲ႔ စေတြ႔ကတည္းကပါ။ သူပြင့္ဖတ္ေလးမွာ ေရးေပးခဲ့တဲ့ စကားလံုးေလးကို ရင္ထဲကေန ရြတ္ျပအခိုက္ ႏႈတ္ဖ်ားကပါ အသံထြက္သြားတာ သူၾကားသြားခဲ့ၿပီေပ့ါ...။ မိုးဖြဲဖြဲေလးထဲက စကားပင္ေတြေအာက္ရဲ႕ ခံုတန္းေလးမွာေတာ့...။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ