ပထမေျခလွမ္း

ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ ပထမဆံုး ေျခလွမ္းကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ၊ ခြန္အားေတြ အျပည့္နဲ႔ စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အေတြးမွာေတာ့ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ အတူ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း လက္ရွိဘ၀ထက္ တိုးတက္ႏုိင္မယ္လို႔လည္း အျပည့္အ၀ ယံုၾကည္ထားတယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကိုလည္း လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏုိင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း ျပည္ပထြက္ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ မိခင္ေျမ ရင္ခြင္ထဲက စြန္႔စားခြဲထြက္ၿပီး တိုင္းတပါးမွာ တကိုယ္တည္း ရပ္တည္ ေနထိုင္ဖို႔ဆိုတာ ေျပာသေလာက္ မလြယ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔လည္းေလ... ႏိုင္ငံျခားထြက္အလုပ္လုပ္မွ အဆင္ေျပမယ္ထင္ရတဲ႔ ေခတ္ႀကီးရဲ႕ တြန္းပို႔မႈေၾကာင့္ အလုပ္ရဖို႔ လြယ္ကူတဲ႔ စကာၤပူဆိုတဲ႔ ကၽြန္းႏိုင္ငံ ေသးေသးေလးကို စတင္ေရာက္ရွိခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့ ...။

ပထမဆံုး စကာၤပူကို ေရာက္ရွိခဲ့စဥ္က အလုပ္စၿပီး ရွာရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳကေတာ့ သတင္းစာ၊ အင္တာနက္ စံုလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ေခၚတဲ့ ကုပၼဏီတိုင္းကို ဖုန္းဆက္ေမးလိုက္တိုင္း PR လား?... Local လား?.. Singaporean လား?... ဆိုတဲ့ လားေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာထဲမွာ ရထားတဲ့ Social Visit နဲ႔ ေနထိုင္ခြင့္ေလးက ကုန္ပါေတာ့မယ္။ ဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုးလက္နက္ အျဖစ္ ေအးဂ်င့္ကို ဆက္သြယ္ရေတာ့တာေပ့ါ။ ေအးဂ်င့္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာထဲက တစ္ခုကေတာ့ ေအးဂ်င့္ခ စကာၤပူေဒၚလာ ၃၃၀၀ ေပးရမယ္၊ စၿပီး အင္တာဗ်ဴးသြားတာနဲ႔ စကာၤပူေဒၚလာ ၃၀၀ ေပးရမယ္၊ အေရြးခံရရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၇၀၀ ထပ္ေပးရမယ္။ SPass တင္တာနဲ႔ က်န္တဲ့ေငြကို အၿပီးေခ်ရမယ္။ SPass မရခဲ့ရင္ေတာ့ ေဒၚလာ ၂၇၀၀ ျပန္ေပးမယ္၊ ေဒၚလာ ၆၀၀ ကေတာ့ ၀န္ေဆာင္မႈအေနနဲ႔ ျပန္မရဘူး။

မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ ... ကုိယ္မွ မျပန္ခ်င္တာ ဒီေတာ့ သူေျပာသလို လုပ္ေပ့ါ။ တစ္ရက္ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးရွိတယ္ဆိုလို႔ ေအးဂ်င့္ကိုယ္တိုင္ လိုက္ပို႔ေပးတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဒါရိုက္တာ အမ်ိဳးသမီးက အင္တာဗ်ဴးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေအးဂ်င့္နဲ႔ အေၾကာင္းျပန္မယ္ဆိုၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။ အင္တာဗ်ဴးသြားတဲ့ အထဲမွာ စကၤာပူ NUS ကေန မာစတာ ၿပီးၿပီးသား ျမန္မာအစ္မ တေယာက္လည္းပါတယ္။ အံ့ၾသသြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ စကာၤပူမွာေက်ာင္းၿပီးလို႔ မာစတာ ၿပီးတာကို ေအးဂ်င့္နဲ႔ အလုပ္ရွာရတယ္ေလ။ ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္ေနလားဆိုၿပီး ျပန္သာလာရတယ္ တကယ္အားမရွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ သူေဌးက အလုပ္ခန္႔လိုက္ေၾကာင္း ေအးဂ်င့္ဆီက ဖုန္းလာေတာ့မွ စိတ္ေအးသြားခဲ့ရတယ္။ ေပ်ာ္သြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ ဒါေပမယ့္ ေပးရမယ့္ ေအးဂ်င့္ခက ရင္ေမာစရာ နင့္ကနဲ။

အလုပ္ ရၿပီးျပန္ေတာ့လည္း SPass approve ျဖစ္ပါေစလို႔ ေန႔တိုင္း ဆုေတာင္းေနရင္း ရင္ေမာေနရတာပါ။ အလုပ္လည္းရ၊ SPass လည္းရေရာ အလုပ္အတြက္ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ရပါၿပီ။ စာခ်ဳပ္ေတာင္ ၂ မ်ိဳးနဲ႔ လက္မွတ္ ထိုးေပးခဲ့ရပါတယ္။ ပထမ စာခ်ဳပ္က ၂ ႏွစ္ အလုပ္လုပ္ေပးရမယ္၊ တစ္လကို လခ စကာၤပူေဒၚလာ ၁၈၅၀ နဲ႔အတူ အက်ိဳးခံစားခြင့္ေတြလည္း ပါတယ္။ ဒုတိယ စာခ်ဳပ္က ၂ ႏွစ္လုပ္ရမယ္ ဒါေပမယ့္ တလကို လခ စကာၤပူေဒၚလာ ၁၀၀၀ နဲ႔အတူ ဘာခံစားခ်က္မွ မပါဘူး။ ခြင့္ေတာင္မွ ၂ ႏွစ္ျပည့္မွ ၁ ပတ္ပဲရမယ္တဲ့။ လစာတိုးဖို႔ ဆိုတာလည္း ဘာမွမပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွ ဘာမွလည္း လုပ္လို႔မရေတာ့ဘူး ပိုက္ဆံေတြကလည္း ေပးၿပီးကုန္ၿပီေလ။ ကိုယ္ခင္းတဲ့ဇာတ္ ကိုယ္ပဲ ဆက္ကရေတာ့မွာေပါ့။

စစခ်င္း အလုပ္စ၀င္တဲ့ ေန႔မွာေတာ့ အင္တာဗ်ဴးတဲ့ ဒါရိုက္တာအမ်ိဳးသမီးက တစ္ရံုးလံုးနဲ႔ လိုက္ၿပီး မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ အသက္မပါတဲ့ အျပံဳးေတြကို စတင္ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း အားငယ္လာတယ္၊ ျမန္မာဆိုလို႔ ကုိယ္တစ္ေယာက္ပဲ ရွိတဲ့ရံုးမွာ စလံုးေတြနဲ႔ တရုတ္ေတြပဲရွိတယ္။ မနက္မိုးလင္း ရံုးေရာက္လို႔ ကိုယ္က ေမာနင္းလို႔ ႏႈတ္ဆက္ေပမယ့္ ျပန္မေျပာတဲ့သူက ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္း။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈကုိေတာ့ ကိုယ္ျပရမွာပဲ ႏႈတ္ဆက္စရာရွိတာ ႏႈတ္ဆက္၊ လုပ္စရာရွိတာလုပ္ေပ့ါ။ ဒုတိယေန႔ ဒါရိုက္တာက ေခၚလို႔သြားေတာ့ ရံုးမွာ သူအပါအ၀င္ မန္ေနဂ်ာ ၃ ေယာက္နဲ႔ သေဌးလင္မယား ၂ ေယာက္ စုစုေပါင္း ငါးေယာက္ရဲ႕ ေရေႏြးခြက္ ေကာ္ဖီခြက္ေတြကို မနက္တိုင္း ေဆးေပးရမယ္၊ ၿပီးရင္ အားလံုးအတြက္ ေရေႏြးျပင္ေပးရမယ္တဲ့၊ ဒါက မနက္ရံုးေရာက္ေရာက္ခ်င္း လုပ္ရမယ့္ အလုပ္တဲ့။ ခန္႔ထားတဲ့ အလုပ္က Account & Admin assistant.

၀မ္းနည္း ေဒါသထြက္တဲ့ စိတ္ကုိ မ်ိဳသိပ္ရင္း မနက္တိုင္း ေရပံုးေလးထဲမွာ ေကာ္ဖီခြက္နဲ႔ ေရေႏြးခြက္ ငါးခြက္ကိုထည့္ၿပီး ေဘစင္မွာ ေဆးေပးခဲ့ရတယ္။ ၿပီးရင္ သူတို႔ရဲ႕ စားပြဲေတြေပၚကို လိုက္တင္ေပးရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၾကည့္ေနၾကတဲ့ တခ်ိဳ႕၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ မ်က္၀န္း အဓိပၸါယ္ကို ေကာင္းေကာင္း ဖတ္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ျပန္ေခ်ပဖို႔ အင္အားမရွိခဲ့ပါဘူး။ သူေဌးလာလို႔ မိုးရြာရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေခၚပဲ ကိုယ့္ကိုပဲ လွမ္းေခၚၿပီး သြားၾကိဳခိုင္းတယ္၊ ကားထဲက ပစၥည္းေတြ သြားသယ္ခိုင္းတယ္။ ဘာပညာမွ မတတ္တဲ့ တရုတ္ျပည္က တရုတ္မေတြ၊ အဂၤလိပ္လို Leave letter (ခြင့္စာ) ကိုေတာင္ စာလံုးမေပါင္းတတ္တဲ့ သူေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာ ဒီလိုအလုပ္ေတြကို လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီၾကားထဲက သူတို႔ အလုပ္ေတြကိုလည္း ခိုင္းတာမ်ိဳးေတြရွိတယ္။ သူတို႔ဟာ သူတို႔လုပ္လု႔ိရရဲ႕နဲ႕ ကိုယ့္ကိုလွမ္းေခၚၿပီး Photo Copy ကူးခိုင္းတာ၊ Fax သြားပို႔ခိုင္းတာေတြ။ ညေနရံုးဆင္းလို႔ သူတို႔အလုပ္မၿပီးရင္ ကိုယ့္ကိုပါ ေခၚၿပီး Overtime ဆင္းခိုင္းခဲ့တာေတြ။ တခါတေလ ကိုယ့္တေယာက္တည္းကိုပဲ Overtime ဆင္းခိုင္းခဲ့ၿပီး သူတို႔က မသိမသာ ျပန္သြားတာေတြ။ လစာထုတ္ရင္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ Overtime အတြက္ မပါပဲ ပံုမွန္လစာပဲ ရခဲ့တာပါ။ လုပ္သက္ ၆ လျပည့္လို႔ လစာတိုးဖို႔ သြားေျပာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ျပန္ေျပာလိုက္တာက "နင္က Contract နဲ႔အလုပ္လုပ္တာ ၂ ႏွစ္မျပည့္မခ်င္း ဒီလစာပဲ၊ မတိုးဘူးတဲ့ေလ"... လစာသာ မတိုးတာပါ အလုပ္ေတြကေတာ႔ ပိုပို တိုးလာခဲ႔တယ္။

ကုိယ္လုပ္ရမယ့္ တာ၀န္ေတြ အျပင္ သူမ်ားရဲ႕ အလုပ္ေတြကိုပါ ကူလုပ္ေပးရတဲ့သူ ျဖစ္လာတယ္။ ရံုးမွာ Dinner ရွိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အျခားပြဲ တစ္ခုခု ရွိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးျပန္သြားတဲ့ အထိ ကိုယ္က မျပန္ရေသးဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ လုပ္သက္ ၁ ႏွစ္နဲ႔ ၇ လေက်ာ္ၾကာလာတယ္။ တေန႔မွာေတာ့ ရံုးမွာ ပြဲတခုလုပ္ၾကတယ္ Account ဌာနက မန္ေနဂ်ာဆိုတဲ့ တရုတ္ျပည္က တရုတ္မက ရံုးမွာဘယ္သူမွမရွိလို႔ ပန္းကန္ေတြ ေဆးေပးခဲ့ပါတဲ့။ ရံုးမွာ ၀န္ထမ္း ၃၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ ထဲကမွ ကိုယ္တေယာက္တညး္ကုိ ေရြးၿပီး ခိုင္းတယ္၊ အဲဒီအထိေတာ့ သည္းခံႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာ ကုန္သြားၿပီ။

အဲသည္ေန႔ကေတာ့ သည္းခံခဲ့သမွ်ေတြ ေပါက္ကြဲတဲ့ ေန႔ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကုိ ျပန္မေျပာခင္ အရင္ စဥ္းစားမိတယ္... ငါသူ႔ကို သူခိုင္းတာ မလုပ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ? ေနာက္ဆံုးအဆင့္ အလုပ္က ထြက္ရံုေပါ့... ဒီအေျခအေနကို ငါလက္ခံႏုိင္မလား? လက္ခံႏုိင္တယ္ဆိုရင္ ဆက္သာခ်ေတာ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဆံုးျဖတ္အၿပီး တစ္ခုခ်င္းစီ ခ်က္နဲ႔လက္နဲ႔ ျပန္ေျပာၿပီး ျငင္းဆန္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ခန္႔ထားတဲ့ တာ၀န္က ရံုးလုပ္ငန္းနဲ႔ အေကာင့္ ကိုယ္နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ရတဲ့ အျပင္ အခုလိုမ်ိဳး ဘာမွမဆိုင္တဲ့ ဘယ္သူမွ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ထပ္ခိုင္းတာ။ ျမန္မာဆိုရင္ ႏွိမ္ခ်င္ၾကတဲ့ သူတို႔လို လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ လက္တြဲၿပီး ဆက္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဟာကို အလုပ္ထြက္စာတင္ၿပီး အလုပ္ထြက္ခဲ့တယ္။ ထြက္စာသြားတင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒါရုိက္တာက "နင္ရဲ႕ Contract က ၂ ႏွစ္ခ်ဳပ္ထားတာ ၂ ႏွစ္မျပည့္ခင္ ထြက္လို႔မရဘူးတဲ့" ဒီေတာ့ တခြန္းပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ "ရတယ္ ... MOM နဲ႔ပဲ စကားေျပာမယ္လို႔၊ လစာကိစၥလည္း တခါတည္း တိုင္လိုက္မယ္လို႔" ေျပာလုိက္ေတာ့မွ ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ထြက္စာကို လက္ခံလိုက္တယ္။ ေအးဂ်င့္ခ ေၾကေပမယ့္ ဘာမွေတာ့ မစုမိလိုက္ပါဘူး။ ရတဲ့လခနဲ႔ အသံုးစရိပ္နဲ႔ အိမ္ကို ျပန္ပို႔တာနဲ႔ အားလံုးဟာ ကြက္တိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၀ယ္ယူလို႔မရတဲ့ သင္ခန္းစားေတြနဲ႔အတူ သူတို႔လို လူမ်ိဳးေတြကို ဘယ္လုိ ျပန္ၿပီး ဆက္ဆံရမလဲဆိုတဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရး ပညာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ရလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ေပးလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ အလုပ္တစ္ခုမွာ ဆက္လက္ရပ္တည္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း အလုပ္အသစ္တခု ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္စလုပ္ခဲ့ရဘူးတဲ့ မလွပခဲ့တဲ့ ပထမေျခလွမ္းကို နာၾကည္းစြာ ခံစားရင္း ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ဒုတိယ၊ တတိယ ေျခလွမ္းေတြကို လွပေအာင္ ႀကိဳးစားရုန္းကန္ေနရတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကိုလညး္ ကိုယ့္လိုမ်ိဳး အျဖစ္မ်ိဳး မခံစားေစခ်င္ဘူး။ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြဟာ လက္ေတြ႔မွာ ထင္ထားတာနဲ႔ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲေခ်ာ္ခဲ့ရတာပါ။

အစကတည္းက ဘယ္သူမွ ကိုယ့္တိုင္းျပည္၊ ကိုယ့္မိသားစုကို ခြဲၿပီး ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္ လာမလုပ္ခ်င္ၾကပါဘူး။ ပညာတတ္ေတြ ျဖစ္ရဲ႕သားနဲ႔ ကိုယ့္ေလာက္မွ ပညာမတတ္တဲ့ သူေတြနဲ႔ တန္းတူ အခြင့္အေရး မရပဲ လုပ္ငန္းခြင့္မွာ ဖိႏွိပ္မႈေတြနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ေနရတာပါ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ဘြဲ႔ရလို႔ အလုပ္ရွာမရတဲ့ ဒုကၡ၊ ရျပန္ေတာ့လည္း မျဖစ္စေလာက္ ၀င္ေငြနဲ႔ မိသားစုေတြရဲ႕ ၾကပ္တည္းတဲ့ စီးပြားေရးေတြ၊ အစစ အရာရာ ေငြမရွိရင္ လူရာမ၀င္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေတြရယ္ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ကၽြန္သက္ရွည္ေနရမယ္ မသိဘူး။ ကုိယ့္တိုင္းျပည္မွာသာ တိုးတက္ခဲ့မယ္၊ လူတစ္ေယာက္ ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ လစာနဲ႔သာ အလုပ္လုပ္ခြင့္ေတြ ရေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းမလဲလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတာ အခုအခ်ိန္ထိပါပဲေလ...။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ

အမွတ္တရနဲ႔ လိုအပ္ခ်က္မ်ား

နယ္ကေန ရန္ကုန္ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ေက်ာင္းလာတက္ရတဲ့ က်မအဖို႔ေတာ့ အိပ္မက္ေတြပါပဲ။ က်မ ဆိုတာက အညာေဒသက လာတဲ့ အညာသူေပ့ါ။ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးလို႔ ရန္ကုန္မွာ အေမ့ အမ်ိဳးေတြနဲ႔ အတူေနၿပီး စီးပြားေရး တကၠသိုလ္ အေ၀းသင္ တက္ေနသူပါ။ အမ်ိဳးေတြရဲ႕ အႀကံေပးခ်က္အရ ဘြဲ႔ရၿပီးလို႔ စာရင္းကိုင္လုပ္ရင္ ကြန္ပ်ဴတာ တတ္မွျဖစ္မယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ ရြာက မိဘေတြကို ေျပာၿပီး ရန္ကုန္က ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းတစ္ခုမွာ အေျခခံကစၿပီး သင္တန္းတက္ခဲ့တယ္။

ပထမဆံုး သင္တန္းတက္တဲ့ ရက္မွာပဲ ရင္ေတြတုန္ခဲ့ရတာ။ ကြန္ပ်ဴတာ ဆိုတာႀကီးကို အခုမွ ျမင္ဘူးတာေလ။ အတန္း တတန္းလံုး လူက (၂၀) ပဲရွိတယ္။ ေဘးမွာ ရြယ္တူ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ထုိင္တယ္။ ၾကည့္ရတာ ၿမိဳ႕ႀကီးသူ စတိုင္ေပါ့။ က်မ တစ္ေယာက္ထဲ သနပ္ခါး ပါးကြက္နဲ႔ ေကာင္ေလးေတြက ၿပံဳးစိစိ။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ... ဒါက်မ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ပံုစံပဲ။ စာသင္ခန္းထဲေရာက္လို႔ ခဏအၾကာ က်မတို႔ကို စာသင္မယ့္ ဆရာမ အတန္းထဲ ၀င္လာတယ္။ အံ့ၾသမိတာက ဆရာမက ငယ္ငယ္ေလး၊ က်မတို႔ထက္ (၁) ႏွစ္ (၂) ႏွစ္ေလာက္ပဲ ႀကီးမယ္ ထင္ရတယ္။ အတန္းထဲကို ၀င္လာတာနဲ႔ ဆရာမေလးက အားလံုးကို ၿပံဳးျပၿပီး ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ေရွ႕ဆံုးတန္းမွာ ထိုင္တဲ့က်မကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးျပေတာ့ ပါးခ်ိဳင့္ေလးက ခြက္၀င္သြားတယ္။ မ်က္ႏွာခ်ိဳတဲ့ ဆရာမေလးကို ရင္ထဲကေန ခင္မင္သြားတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ ဆရာမေလးကို ေလးစား အားက်လိုက္တာေနာ္။ ပထမဆံုး စာသင္တဲ့ ေန႔မွာတင္ က်မ ငိုခ်င္လာပါၿပီ။ ကြန္ပ်ဴတာ ဆိုတာႀကီးကို ကိုင္ရမွာ ေၾကာက္တာရယ္၊ ကီးဘုတ္ဆိုတာေပၚကို လက္တင္တာနဲ႔တင္ လက္ေတြက တုန္။ ဆရာမက ဘယ္ဘက္လက္ကို A S D F နဲ႔ ညာဘက္လက္ကို J K L ; ေပၚမွာ တင္ရမယ္လို႔ ေျပာလို႔ အဲတိုင္း တင္းထားရေပမယ့္ လက္ကေတာ့ တုန္ေနဆဲပါ။ ေနာက္ေတာ့ Typing Tutor လို႔ေခၚတဲ့ လက္ကြက္ ေလ့က်င့္ခန္းကို စသင္ရတယ္။

မွန္တာေျပာရရင္ အဲဒီေန႔မွာတင္ စာသင္ခန္းထဲက ထြက္ေျပးခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္ခဲ့ရတာပါ။ ဆရာမေလးက က်မ မရမွန္းသိေတာ့ အနားမွာ လာရပ္ၿပီး လက္ကိုမေရြးေစနဲ႔ မေၾကာက္နဲ႔ဆိုၿပီး အနီးကပ္ လာသင္ေပးပါတယ္။ က်မပဲ ညာဏ္မမွီတာလား အေၾကာက္ လြန္တာလားေတာ့ မသိေတာ့ဘူး။ တကယ့္ကို မမွတ္မိတာပါ။ သင္တန္းက စတာ (၁) ပတ္ရွိလာၿပီ၊ က်မရဲ႕ လက္ကြက္က တိုးတက္မႈ မရွိခဲ့ဘူး။ သူမ်ားေတြက ကီးဘုတ္ကို ၾကည့္စရာမလိုပဲ လက္ကြက္အလြတ္ရလို႔ ေလ့က်င့္ခန္းေတြ စလုပ္ေနၾကတာေပ့ါ။ က်မမွာေတာ့ ဒီလက္ကြက္က မတက္ေတာ့ဘူး။ က်မ ငိုကလည္းငိုခ်င္၊ သင္တန္းကိုလည္း ဆက္တက္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ က်မကိုယ္က်မ စိတ္ဓါတ္က်ေနပါၿပီ။

တေန႔ေတာ့ သင္တန္းအၿပီး က်မ အခန္းထဲကအထြက္ ဆရာမေလးက က်မကို လွမ္းေခၚတယ္။ အတန္းထဲမွာ စာမလိုက္ႏိုင္တဲ့ က်မအတြက္ သူ႔အိမ္မွာ အခ်ိန္ရရင္ ကြန္ပ်ဴတာ လာေလ့က်င့္ဖို႔ အတြက္ စီစဥ္ေပးမယ္တဲ့ေလ။ အို..... က်မ ေပ်ာ္လိုက္တာ... အရမ္းပဲ။ က်မရင္ထဲမွာ ေဖာ္မျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ရင္း သေဘာေကာင္းတဲ့ ဆရာမေလးနဲ႔ စိတ္ဓါတ္ကိုလည္း ေလးစားသြားမိတာေပ့ါ။ ရင္ထဲမွာလည္း ေက်းဇူးေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္ တင္ေနမိတယ္။ က်မလို ဘုမသိဘမသိ အညာသူ တစ္ေယာက္အဖို႔ေတာ့ ဆရာမ အိမ္မွာ စာသြားသင္ရမယ္ဆိုတာ ထီေပါက္သလိုပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာမေလးရဲ႕ အစီအစဥ္နဲ႔ က်မ ကြန္ပ်ဴတာ ဆရာမေလးအိမ္မွာ ေလ့က်င့္ခန္းေတြ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

က်မေနတဲ့ေနရာနဲ႔ ဆရာမေလး အိမ္နဲ႔က အရမ္းကို ေ၀းတယ္။ အိမ္ကေန ဆရာမေလး အိမ္ကုိ ဘတ္(စ)ကား ၃ ဆင့္စီးၿပီး က်မ သြားခဲ့ရတယ္။ တနယ္တေၾကးကေန ပညာလာသင္တဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ အခြင့္အေရး ရသမွ် ႀကိဳးစားရမွာပဲေလ။ ဆရာမေလးက ေစတနာေကာင္းသလို သူ႔အိမ္က မိသားစုေတြကလည္း အရမး္ကို သေဘာေကာင္းၾကတယ္။ က်မလုိပဲ သူသင္တဲ့ သင္တန္းေတြက စာမလိုက္ႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြကို သူ႔အိမ္မွာ အလကားေခၚၿပီး စာသင္ေပးတယ္။ တခါတေလ ဆရာမ မရွိတဲ့ အခ်ိန္ဆို ဆရာမရဲ႕ မိဘေတြက က်မကို ကြန္ပ်ဴတာ ဖြင့္ေပးထားရင္း စာလုပ္ေနခဲ့ရတယ္။ သင္တန္းေတြကေန ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ ျပန္လာတာနဲ႔ အေမာမေျဖႏိုင္ေသးပဲ က်မကို စာအရင္သင္ေပးတယ္။ ၿပီးမွ က်မကုိ ေလ့က်င့္ခန္း ေပးထားခဲ့ၿပီး သူလုပ္စရာရွိတာ လုပ္ေတာ့တယ္။ မိသားစုလိုက္ စိတ္ေကာင္း ေစတနာရွိတဲ့ ဆရာမေလး ကိုေလးစားၿပီး ခ်စ္ခင္ခဲ့ရတာပါ။

က်မ ရြာျပန္ရင္ ဆရာမေလး အေၾကာင္း ၾကြားလိုက္ရတာ အေမာ၊ မိဘေတြကို ေျပာျပေတာ့ က်မမိဘေတြကလည္း ေက်းဇူးေတြတင္လို႔။ ရြာကျပန္လာရင္ေတာ့ ရြာမွာ ထြက္သမွ် သနပ္ခါးတံုး၊ ပုန္းရည္ႀကီး၊ ေျမပဲဆံ၊ စတဲ့ ပစၥည္ေလးေတြ လက္ေဆာင္ ယူလာၿပီး ကန္ေတာ့ျဖစ္တယ္။ မာနမၾကီး၊ အဆင့္အတန္း မခြဲျခားတတ္တဲ့ ဆရာမေလး မိသားစုက က်မရဲ႕ ရြာျပန္ လက္ေဆာင္ေတြကို ၾကည့္ရင္း အားနာေနၾကစျမဲ။ သင္တန္းမွာ ပထမအဆင့္ၿပီးေတာ့ ဆရာမေလးက ေနာက္အဆင့္ေတြ အိမ္မွာ သင္ေပးမယ္တဲ့၊ လခ ေပးစရာမလိုဘူးတဲ့ေလ။ က်မလည္း မေပးပဲနဲ႔ေတာ့ မသင္ပါရေစနဲ႔ က်မ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ေပးခ်င္တယ္ဆိုၿပီး အတင္းေျပာေတာ့မွာ ဆရာမေလးက ေခါင္းညိမ့္တယ္ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ က်မနဲ႔ ဆရာမေလး မိသားစုတို႔ ရင္းႏွီးခင္မင္လာၿပီး က်မလည္း ကြန္ပ်ဴတာကို အတန္အသင့္ ကၽြမ္းက်င္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆရာမေလးက သူ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာ စာစီစာရိုက္ဆိုင္မွာ အခ်ိန္ပိုင္း ၀င္လုပ္ေစခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းတဘက္နဲ႔ က်မ အပို၀င္ေငြပါ ရေစခဲ့ပါတယ္။ က်မဘ၀မွာ ဆရာမရဲ႕ ေက်းဇူးေတြက ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပါပဲ။

ပထမဆံုး ရတဲ့လခထဲက က်မမိဘနဲ႔ ဆရာမေလးကို ကန္ေတာ့ႏိုင္ခဲ့တယ္။ က်မနဲ႔ အသက္မကြာေတာ့ က်မက ထိုင္လည္း ကန္ေတာ့ေရာ ဆရာမေလးက မေနတတ္ပဲ ရွက္ေနတယ္။ ဆရာမ အေမက သမီး ဆုေပးလိုက္အံုးေလ... ဆိုေတာ့မွ.. က်မကို ျပံဳးၿပီး ဆုေတြအမ်ားၾကီး ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီအျပံဳးေတြနဲ႔အတူ က်မခ်စ္တ၊ဲ့ က်မေလးစားရတဲ့ ဆရာမေလးကို က်မတစ္သက္လံုး ေက်းဇူးတင္ အမွတ္ရေနမွာပါ။

အခုဆိုရင္ က်မေက်ာင္းၿပီးလို႔ လုပ္ငန္းခြင္ထဲကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ က်မပတ္၀န္းက်င္မွာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္ထား အဖံုဖံုေတြကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ အခု ျမင္ေတြ႔ေနက် ျဖစ္ပ်က္ေနတာကေတာ့ သူငယ္တန္း ကေနစၿပီး တကၠသိုလ္အထိ က်ဴရွင္ဆိုတာပါပဲ။ ဆရာမဆီမွာ က်ဴရွင္တက္တဲ့ ကေလးနဲ႔ က်ဴရွင္မတက္တဲ့ ကေလးေတြအတြက္ စာသင္ခန္းထဲမွာ ခြဲျခားဆက္ဆံ ခံေနတာေတြ စိတ္မေကာင္းစြာ ၾကားေန၊ ျမင္ေတြ႔ ေနရပါတယ္။ မိဘေတြမွာ စားစရာ မရွိရင္ေနရမယ္ က်ဴရွင္လခကိုေတာ့ မျဖစ္မေန ရွာႀကံေပးေနၾကရတယ္ေလ။ က်မခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ ဆရာမေလးတို႔ မိသားစုလို စိတ္ထား ျဖဴစင္ၿပီး ကူညီတတ္တဲ့ ႏွလံုးသား ရွိၾကတဲ့ လူမ်ိဳးေတြ ေလာကၾကီးမွာ မ်ားစြာ ရွိေနသင့္ပါတယ္။ ေငြေၾကးအတြက္ အဓိက မဟုတ္ပဲ မြန္ျမတ္တဲ့ အလွဴျဖစ္တဲ့ ပညာဒါနနဲ႔အတူ ၀ါသနာ၊ ေစတနာ၊ အနစ္နာဆိုတဲ့ နာသံုးနာနဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ က်မတုိ႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ေနရာတိုင္းမွာ လိုအပ္ေနဆဲပါ။

မွတ္ခ်က္ ။ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၁) ႏွစ္ ေက်ာ္ေလာက္က ေခ်ာက္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တဘက္ကမ္း အညာေဒသ ကၽြန္းညိဳဆိုတဲ့ ရြာေလးကေန ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းလာတက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေလးကို ျပန္လည္ခံစား တင္ျပထားတာပါ....။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ

ကမာၻမပ်က္ခင္ ... တစ္လအလို

က်မရဲ႕ မၾကာေသးတဲ့ ဘေလာဂ့္သက္တမ္းေလးမွာ ဒုတိယေျမာက္ တဂ့္ပိုစ္ေလး အျဖစ္ ကိုဏီလင္းညိဳ က တဂ့္လိုက္တာပါ။ က်မေရးသမွ် စာတိုေပစေလးေတြကို အၿမဲတမ္းလာဖတ္ၿပီး အားေပးတတ္တဲ့ အကိုတစ္ေယာက္ပါ။ က်မအတြက္ေတာ့ အထီးက်န္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ စာေရးၿပီး ရရွိခဲ့တဲ့ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ ဒီအသိုင္းအ၀န္းေလးကို တြယ္တာေနခဲ့ပါၿပီ။ သတိတရနဲ႔ တဂ့္ပိုစ့္ေလး ေရးခြင့္ေပးတဲ့ ကုိဏီလင္းညိဳ ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။

=========================

"ကမာၻမပ်က္ခင္ ... တစ္လအလို" တဲ့ ဒီေခါင္းစဥ္ေလးကေတာ့့့ အခုတေလာ ဘေလာဂ့္ေတြမွာ ျမင္ေတြေနရတဲ့ဲ့ဲ့ ထူးျခားၿပီး နာမည္ႀကီးတဲ့ တဂ့္ပိုစ့္ေလးပါပဲ။ ဒီတဂ့္ပိုစ့္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ VOA မွာ အင္တာဗ်ဴး လာသြားတာကိုလည္း နားေထာင္လိုက္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီပိုစ့္ေလးေတြကို က်မ ႏွစ္သက္မိတဲ့ ဘေလာဂ့္ကာေတြရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ဖတ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ေလးတူေပမယ့္ ေရးထားၾကတဲ့ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြက မတူၾကဘူးေလ။ ကမၻာၾကီး တကယ္ပ်က္မပ်က္ကို အသာထားလို႔ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး ေရးထားတာေတြ လုိက္ဖတ္ရတာ ဗဟုသုတ ရသလို ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေကာင္းသား။ တခ်ိဳ႕က ဘာသာေရး အျမင္ေတြနဲ႔ မေသခင္ ေနတတ္၊ ေသတတ္ေအာင္ ဆံုးမထားတယ္၊ အခ်ိဳ႕ၾကေတာ့ လာမယ့္ေဘးေျပးေတြ႕ ေပ့ါေပါ့ပါးပါး ေပ်ာ္စရာေလး ျဖစ္ေအာင္ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ေပါ့သြားေအာင္ ႏွစ္သိမ့္ေပးၿပီး ေရးထားၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ၾကျပန္ေတာ့ လူရယ္လို႔ ျဖစ္တည္ေနထုိင္ခြင့္ ရခဲ့တဲ့ ကမၻာေျမၾကီးကို ေက်းဇူးတင္ၿပီး ပ်က္စီးသြားမွာကို စိတ္မေကာင္းစြာ ေရးထားခဲ့ၾကတယ္။

အေတြးနဲ႔ ... တကယ္လား? ကမၻာၾကီး တကယ္ပ်က္မွာလား? ကမၻာႀကီးက ၂၀၁၂ မွာ ပ်က္မယ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ အခုကတည္းက သူဟာ က်န္းမာေရး ေဖာက္ျပန္ေနပါၿပီ။ ရာသီဥတုေတြ မမွန္၊ သစ္ေတာေတြ ပ်က္စီး၊ မုန္တိုင္းေတြၾက၊ ငလ်င္ေတြလႈပ္ နဲ႔ေလ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာမသိေပမယ့္ ပ်က္စီးမယ့္ ရက္စြဲေတာင္ အတိအက် ေဖာ္ျပေနၾကၿပီေလ ...။ ဒီေတာ့ မပ်က္ခင္ တစ္လ အလို ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲ?

(၁) ဘယ္သူေတြနဲ႔ရိွေနခ်င္လဲ…

အမွန္ေတာ့ တကယ္ပ်က္ရင္ အားလံုးဟာ ေသရမယ့္ အတူတူ ဘယ္သူနဲ႔ပဲ အတူတူရွိရွိ ဘာမွ ထူးျခား မလာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ကူညီႏိုင္မယ္လည္း မထင္ဘူးေလ။

(၂) ဘာေတြခံစားေနရလဲ…

တခါမွ မေတြ႔ၾကံဳဘူးတဲ့ ထိိပ္လန္႔စရာ အျဖစ္ဆိုးႀကီးကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ျမင္ရမွာဆုိေတာ့ ပုထုဇဥ္ လူသားပီပီ ထိတ္လန္႔မိမွာေတာ့ မလြဲမေသြပါပဲ။

(၃) ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲ…

လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးခ်ည္းပါပဲ။ ဒါ့အျပင္ ကုိယ္ဘယ္ေန႔၊ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ေသမယ္ဆိုတာကို မသိႏုိင္ဘူးေလ။ အခုဟာက ကိုယ္ေသဖို႔ တစ္လ အလုိကုိ ႀကိဳသိေနမွေတာ့ ျပင္ဆင္စရာေတြေတာင္ ျပင္ဆင္ဖို႔ အခ်ိန္ရေနပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ေသခါနီးမွာ စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းနဲ႔ စိတ္ထားေလးကို ျဖဴစင္ေအာင္ထားလို႔ ေအးခ်မ္းစြာ ေသတတ္ေအာင္ ေနတတ္ဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တာေပ့ါ။

(၄) ၀မ္းနည္းမိမွာက…

တကယ္ရင္ဆိုင္ရရင္ေတာ့ ၀မ္းနည္းေနဖို႔လည္း အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး။ အသက္သာဆံုး ေသဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တယ္။

(၅) ေၾကာက္လန္႔မိတာက…

တခုပဲရွိတယ္ ... မ်က္စိေရွ႕မွာ ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ႔ ေသၾကတာကို ျမငၿ္ပီး ရူးသြားမလား ေၾကာက္မိတယ္။ တိုက္တန္းနစ္ သေဘာၤႀကီး နစ္တုန္းကလို လူေတြ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ ေျပးလႊားေနတာမ်ိဳး မျမင္ခ်င္ဘူး။ ဥပေစၦဒကံနဲ႔ ေသရမွာေတာ့ ေၾကာက္တာေပ့ါ။ ဒီေတာ့ ဘယ္မွမသြားပဲ အိမ္ထဲမွာပဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနၿပီးေတာ့ပဲ အေသခံ သြားေတာ့မယ္။

(၆) ေဆာင္ထားခ်င္တာ…

လူဆိုတာ ေသရင္ ဘာကုိမွ ယူေဆာင္သြားလို႔ မရဘူးေလ။ ကိုယ္ျပဳခဲ့သမွ် ကုသုိလ္၊ အကုသိုလ္သာလွ်င္ ကိုယ့္ေနာက္ကို လိုက္ပါမွာမို႔ ဘာကိုမွ ေဆာင္မထားေတာ့ပါဘူး။

(၇) ဘာေတြေရးမိမလဲ…

ဘာမွ မေရးျဖစ္ေတာ့မွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။

(၈) ေတြးမိေတြးရာ..

ကုိယ္လုပ္ခဲ့သမွ် ကိုသိုလ္ ေကာင္းမႈေလးေတြကုိ ျပန္ျမင္ေယာင္ရင္း၊ ေတြးေနလိုက္ေတာ့မယ္။

(၉) ဂုဏ္ယူခ်င္တာက…
ကိုယ့္ကိုကုိယ့္ ဂုဏ္ယူရေလာက္ေအာင္ အထိ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ေသးဘူး။

(၁၀) ရွာၾကံေျဖသိမ့္မိတာက…

မိဘေတြအတြက္ မလိမၼာရင္ေတာင္ မိုက္တဲ့ သားသမီးေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူးလို႔ ေျဖသိမ့္မိမယ္။

(၁၁) က်ဴးရင္႔ခ်င္တဲ့ဥဒါန္း..

ျမတ္စြာဘုရား ဆံုးမခဲ့တဲ ...

"ဟႏၵဒါနိဘိကၡေဝ၊ အာမႏၱယာမိေဝါ၊ ဝယဓမၼာသခၤါရာ၊ အပၸမာေဒန၊ သမၸာေဒထ"
ရုပ္နာမ္ ႏွစ္ပါး၊ ခႏၶာငါးပါး သခၤါရတရား တို႔သည္ ပ်က္စီးျခင္း သေဘာရိွၾကကုန္သည္။ မေမ့မေလ်ာ့၊ မေပါ့ဆဘဲ ၀ိပႆနာ တရားျဖင့္ရႈပြားၿပီး အားထုတ္ေနရစ္ ၾကကုန္ေလာ့ ... ။

=========================

ကိုဏီလင္းညိဳ ေရ ... ဒ႑ာရီ ဆုိတဲ့ ဘေလာဂ့္ေလးေပၚမွာ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ ဒီတဂ့္ပိုစ့္ေလးကို ေရးခြင့္ေပးခဲ့လို႔ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ေရးတတ္သေလာက္ အေတြးေလးနဲ႔ ေရးခဲ့တာကို ေက်နပ္ႏုိင္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

တဂ့္ပိုစ့္ေလးရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အေလ့အထေလးအတိုင္း ဆက္ၿပီး တဂ့္လိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္ေနာ္...။ ဒ႑ာရီ စာမ်က္ႏွာကို ပထမဆံုး တဂ့္ပိုစ့္ေလး ေပးခဲ့တဲ့ ညီမေလး ေန႔အိမ္မက္ ကို ဆက္ၿပီး တဂ့္လိုက္ပါတယ္။ ညီမေလးရဲ႕ အေတြးေလးကို သိခ်င္လိုက္တာ...! ကမာၻမပ်က္ခင္ တစ္လအလိုမွာ ဘာေတြမ်ား လုပ္မလဲလို႔။ အခ်ိန္ရရင္ ေရးေပးအံုးေနာ္...။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ

ငယ္ဘ၀စာမ်က္ႏွာ

ႏြယ္စီးလာတဲ့ ကားက မီးပိြဳင့္မွာ ရပ္ထားတဲ့ အခ်ိန္၊ အမွတ္တမဲ့ လမ္းေဘးကို လွမ္းၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ ... ကေလး ႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္ေနတာကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ ၾကည့္ရတာေတာ့ မိန္းကေလး ႏွစ္ေယာက္၊ တစ္ေယာက္က နဲနဲၾကီးမယ္ ထင္ရတာပဲ။ ငယ္တဲ့ကေလးရဲ႕ လက္ထဲက အရုပ္ေလးကို အႀကီးက အတင္းဆြဲလုေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အငယ္ေလးက အေလွ်ာ့ေပးၿပီး အရုပ္ေလးကို လႊြတ္လိုက္တာေပ့ါ။ ၿပီးေတာ့ ႏွေျမာတသတဲ့ မ်က္လံုးေလးေတြနဲ႔ အရုပ္ေလးကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး ေနာက္ျပန္လွည့္ ေလွ်ာက္သြားတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဒီအျဖစ္ေလးကို ၾကည့္ၿပီး ႏြယ့္ ငယ္ဘ၀တုနး္က အျဖစ္ေလးကို သတိရသြားမိတယ္။

ေဖေဖက အစိုးရ၀န္ထမ္းဆိုေတာ့ ေျပာင္းသမွ် နယ္ေတြကို လုိက္ရင္း ႏြယ္ (၂) တန္းအေရာက္ အဲဒီနယ္ၿမိဳ႕ေလးမွာ ေက်ာင္းစတက္ရတယ္။ ေက်ာင္းသူ အသစ္ဆိုေတာ့ စစခ်င္းေတာ့ ႏြယ့္ကို ဘယ္သူကမွလည္း မေခၚဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းလည္းမရွိဘူး။ ႏြယ္ကလည္း တစ္ေယာက္တည္း ေနတတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့ မထူးဆန္းသလုိပဲ။ ေက်ာင္းစတက္ၿပီး ဒုတိယေျမာက္ေန႔မွာ ႏြယ္ထုိင္တဲ့ ခံုအေနာက္က ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္က ႏြယ့္ ေနာက္ေက်ာကို ခဲတံနဲ႔ထိုးၿပီး ...

"နင့္ ခဲဖ်က္ငါ့ကို ခဏငွားပါ" တဲ့
"အင္း ေရာ့ ... " ဆိုၿပီး

ႏြယ္ကလည္း ဘာမွမေျပာပဲ ေပးလိုက္တယ္။ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ မ်က္လံုးျပဴးျပဴးနဲ႔ ကုလားမေလးး၊ သူ႔ၾကည့္ရတာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းသလိုပဲ။ ႏြယ္က အစထဲက လူေၾကာက္ေတာ့ ၿပီးပါေလေရာ ... ဒါနဲ႔ပဲ ညေနေက်ာင္းဆင္းတဲ့ အထိ ခဲဖ်က္ျပန္မေပးဘူး။ ႏြယ္က ျပန္ေတာင္းေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတယ္။ ႏြယ္လည္း ထပ္မေတာင္းရဲေတာ့ဘူး။ အျခားသူေတြကလည္း သူက လူေကာင္ႀကီးေတာ့ သူ႔ဆို ဘယ္သူကမွ မေျပာရဲၾကဘူး။ အဲဒီကစလို႔ သူႏြယ့္ဆီက ေန႔တိုင္း ခဲတံေတာင္းလိုက္၊ ခဲဖ်က္ေတာင္းလိုက္၊ ေပတံေတာင္းလိုက္ ေနာက္ဆံုး ဗလာစာအုပ္ အသစ္ကအစ ေတာင္းလာတယ္။ ႏြယ္က မေပးရင္ သူက ႏြယ့္ကို အႏုိင္က်င့္တယ္။ ေနာက္ကေန ခဲတံနဲ႔ ထိုးတယ္၊ ေပတံနဲ႔ ေခါက္တယ္၊ ဆိတ္ဆြဲတယ္ေလ။ ႏြယ္ကလည္း ေၾကာက္ေတာ့ သူေတာင္းသမွ် ေပးလိုက္ေရာ။ ေန႔တိုင္း ခဲဖ်က္ေပ်ာက္လိုက္၊ ခဲတံေပ်ာက္လုိက္နဲ႔ ႏြယ္အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေမေမက ဆူတာခံရတယ္။ ဒါက ႏြယ္ကိုယ္တိုင္ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။

ေတြးေနရင္းနဲ႔ ႏြယ္ဆင္းရမယ့္ မွတ္တိုင္အေရာက္ ကားေပၚကဆင္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ လမ္းထိပ္ နားအေရာက္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရျပန္ေရာ ... ဘာအတြက္ ရန္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ မသိေပမယ့္ ေယာက်ာၤးက မိန္းမကုိ ရိုက္လိုက္တာမ်ား ထိုက္ရက္ေတာင္ က်သြားတယ္။ မိန္းမဆိုေတာ့လည္း ျပန္ခံမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ ပါးစပ္ကပဲ ႏိုင္ေအာင္ ေျပာေနေတာ့တာေပ့ါ။ သူကေျပာေလ .... ေယာက်ာၤးက ရိုက္ေလပဲ။ သူတို႔ကို ၾကည့္ရင္း ႏြယ္တကယ္ စိတ္ညစ္သြားတယ္။ ဒီေန႔ တေန႔လံုး ဒါမ်ိဳးေတြပဲ ျမင္ေနရတယ္ေလ။

အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အထိ ႏြယ့္အေတြးထဲမွာေတာ့ အရုပ္ေလးကို အႏိုင္က်င့္ၿပီး ယူသြားတာရယ္... ေယာက်ာၤးတန္မဲ့ အင္အားနဲ႔ မိန္းမကို အႏိုင္ယူၿပီး ရိုက္ႏွက္ေနတာေတြရယ္... ႏြယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ကေလးဘ၀က သူမ်ား အႏိုင္က်င့္တာ ခံခဲ့ရတာေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့ေပးလိုက္တာလား? ႏြယ့္လိုပဲ ေၾကာက္ၿပီး ေပးလိုက္ရတာလား? ဆိုတာေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက မေတြးခဲ့ဘူးေပမယ့္ အခုအခိ်န္မွာ ႏြယ္ေတြးတတ္လာၿပီ။ ေလာကႀကီးမွာ တခ်ိဳ႕ေသာ လူေတြဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက အခုလို အက်င့္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာၿပီး အင္အားနဲ႔ အႏုိင္ယူတာေတြ၊ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး ညွာတာမႈမရွိဘဲ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွင္းေတြ ျဖစ္လာၾကတာပဲ။ ဒီလိုမ်ိဳးေတြသာ မရွိခဲ့ၾကရင္ ေအးခ်မ္းၿပီး ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲလို႔ စဥ္းစားရင္း ...... အခု အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေတြ႔ၿပီး ငယ္ဘ၀က စာမ်က္ႏွာေလးကို သတိရသြားမိတာပါ။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ

မႈန္ျပျပ အနာဂတ္

ေရာင္ျခည္ဆိုတာ ႏြယ့္ ဘ၀မွာမရွိသေလာက္ ရွားပါးခဲ့တယ္။ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးလို႔ အမ်ားတန္းတူ တကၠသိုလ္ တက္ခ်င္ေပမယ့္ ႏြယ့္အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရး အေျခအေနအရ ဓါတုေဗဒ ဘာသာကိုပဲ ေရြးၿပီး အေ၀းသင္ တက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရတာပါ။ အမွန္ကေတာ့ ႏြယ့္ရဲ႕ အမွတ္က သြားဘက္ဆိုင္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္ တက္ခြင့္ရခဲ့တယ္ေလ။ ေမာင္ႏွမ ငါးေယာက္ထဲက အၾကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ႏြယ္က အငယ္ေတြကို ဦးစားေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္ရတာ။

ဒီေတာ့ ႏြယ့္အတြက္ ပညာေရးက စလုိ႔ ကံမေကာင္းခဲ့ဘူး။ အေ၀းသင္တက္ရင္း စက္ရံုတခုမွာ အလုပ္ ၀င္လုပ္ခဲ့ၿပီး ညဘက္ကိုေတာ့ ႏြယ္ လမ္းထဲက ၉ တန္းနဲ႔ ၁၀ တန္း ကေလးေတြကို ဂိုက္လုိက္သင္တယ္။ တခါတေလ ႏြယ့္ရဲ႕ ဘ၀ကို ႏြယ္ ကိုယ္တိုင္ စိတ္ကုန္တဲ့ အခါမ်ိဳးေတြ ရွိတာေပ့ါ။ မိသားစုရဲ႕ တာ၀န္ကို ယူၿပီး မိဘကို တလွည့္ ျပန္လုပ္ေကၽြးရလို႔ ႏြယ္ေက်နပ္ ေနခဲ့ရတာပါ။ ဒီအသိေလးေၾကာင့္ ႏြယ္ ရပ္တည္ေနႏိုင္ခဲ့တယ္။ မိသားစု တာ၀န္ရဲ႕ ၇၀ ရာခိုင္ႏႈန္းက ႏြယ့္ကို အားကိုးေနရတာ။ ေမေမနဲ႔ ေဖေဖကို ၾကည့္ၿပီး ႏြယ္ ေမာပန္းခဲ့သမွ်ေတြ ေျပေပ်ာက္ခဲ့ဘူးတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တိုင္း ေမေမ တုိက္တဲ့ ေရတခြက္ကို ေသာက္ၿပီး အေမာေျဖခဲ့ရတာ ႏြယ့္ဘ၀ပါ။

ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ လစာေကာင္းမယ့္ အလုပ္ကို ႏြယ္ရွာရတယ္။ ဘြဲ႔မရေသးေတာ့လည္း အလုပ္ေတြက ဘြဲ႔ရမွတဲ့။ ေဟာ ... အခု ဘြဲ႔ရၿပီးျပန္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ တတ္မွ၊ စာရင္းကိုင္ တတ္မွတဲ့။ ႏြယ္က စာရင္းကိုေတာ့ လုပ္ငန္း အေတြ႔အၾကံဳရွိေပမယ့္ သူမ်ားေတြလို သင္တန္းဆင္း လက္မွတ္ေတြ ဘာေတြ မရွိဘူးေလ။ ဒီေတာ့ ႏြယ္တစ္ေယာက္ အလုပ္ရဖို႔ ခက္ျပန္ေရာ။ ႏြယ္ဘာလုပ္ရမလဲ ? သင္တန္းတက္ဖို႔ ဆိုတာကလည္း ဘယ္မလဲ သင္တန္းေၾကး? ႏြယ္ တို႔လုိ ဘြဲ႔ရၿပီးသား အလုပ္လက္မဲ့ေတြ ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ အခုေတာ့ ႏြယ္ အလုပ္ေလွ်ာက္တိုင္း ေမးလိုက္တဲ့ သင္တန္းေတြ၊ ေတာင္းလိုက္တဲ့ လက္မွတ္ေတြ။ ဒါဆိုရင္ ႏြယ္တို႔လို သင္တန္း မတက္ႏိုင္တဲ့ သူေတြအတြက္ အလုပ္မရွိေတာ့ဘူးလား ? ဟုတ္တယ္ တကယ့္ကို အလုပ္မရွိတာပါ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ စက္ရံုအလုပ္ကို ထြက္ၿပီး စာသင္တဲ့ အလုပ္ကုိပဲ ဦးစားေပးလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ၉ တန္း ၁၀ တန္းေတြကို ဂိုက္လိုက္သင္တဲ့ ၀င္ေငြက စက္ရံုအလုပ္ထက္ ၀င္ေငြပိုေကာင္းတယ္။ စိတ္မေကာင္းတာကေတာ့ ႏြယ္တို႔လို ဘြဲ႔ရၿပီး အလုပ္မရၾကတဲ့ ဘ၀တူ လူတန္းစားေတြကိုပါပဲ။ အခုေတာ့ "စုသက္ႏြယ္" ဆိုတဲ့ ႏြယ္ တစ္ေယာက္ မႈန္ျပျပနဲ႔ အနာဂတ္ဆိုတာ ရွာေဖြရင္း ဘ၀လမ္းကို ဆက္ၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းေနဆဲေပ့ါ။

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ဒ႑ာရီ